Arquitectura renacentista en España

La evolución de la arquitectura renacentista en España durante el siglo XVI presenta tres etapas con rasgos formales diferenciados:

• Plateresco
• Romanismo o clasicismo
• Purismo

Plateresco

El plateresco representa los primeros intentos del Renacimiento en España durante el siglo XVI, donde aún perduran elementos del gótico tardío, sobre todo en la estructura. Se caracteriza por un uso intenso y minucioso de la decoración, especialmente en las fachadas, evitando los espacios vacíos. El nombre «plateresco» lo acuñó Diego Ortiz de Zuñiga en 1677, comparando la ornamentación con el trabajo de los plateros. Sus elementos más habituales incluyen:

• Ornamentación con candelieri, grutescos, bucráneos y putti

A Escultura do Renacemento en Italia

As características da escultura renacentista italiana e a súa evolución, desde o Quattrocento ao Manierismo. Menciónanse os seguintes autores e as súas obras: Ghiberti, Donatello, Miguel Anxo e Cellini.

Transformación Escultórica (Séculos XV-XVI)

Entre o século XV (Quattrocento) e o XVI (Cinquecento e Manierismo) prodúcese unha profunda transformación na escultura renacentista italiana con respecto aos modelos medievais. Este período caracterízase por:

• Un renovado interese pola antigüidade clásica.
• A exploración da figura humana.
• A busca da perfección na forma.

Predomina a temática relixiosa, mitolóxica e o retrato.

O Quattrocento e Florencia

No Quattrocento, o foco principal é Florencia, grazas... Continuar leyendo "Escultura do Renacemento Italiano: Ghiberti, Donatello e Miguel Anxo" »

1. Arkitektura erromanikoa

Arte erromanikoaren barruan, arkitektura izan zen adierazpen nagusia. Pintura eta eskultura eraikinetan integratuta egon arren, arkitektura da estiloaren oinarria. Eraikin zibilak existitu baziren ere (gazteluak, jauregiak), erromanikoaren sormenik garrantzitsuena eraikuntza erlijiosoa izan zen. Eraikin bereizgarrienak elizak eta monasterioak dira.

Eliza gehienek latindar gurutzeko oinplanoa dute, nabe bat edo hiru izanik. Erdiko nabea altuagoa eta zabalagoa izaten da, eta burualdean abside erdizirkularra kokatzen da, aldare nagusiaren gune gisa. Monasterioetan, klaustroak protagonismo handia hartzen du. Klaustroa patio baten inguruan antolatutako galeria multzoa da, arku erdi-puntukoek eta zutabeek osatua, eta komunitate... Continuar leyendo "Arkitektura eta Pintura Erromanikoaren Ezaugarri Nagusiak" »

O Partenón: Cénit da Arquitectura Clásica Grega

O Partenón é un templo da Antiga Grecia, erixido en honra á deusa Atenea. A súa autoría corresponde aos arquitectos Ictino e Calícrates, mentres que a supervisión xeral e a decoración escultórica foron obra de Fidias. Pertence ao estilo Clásico Grego, e a súa construción tivo lugar entre o 447 e o 432 a.C., no século V a.C., coincidindo co máximo esplendor da democracia ateniense.

Estrutura e Orde Dórica

Este templo de grandes dimensións, de planta rectangular, aséntase sobre o punto máis alto da Acrópole. Tecnicamente, é un templo períptero de orde dórica, con oito columnas na fachada e dezaseite nos laterais. O material de construción é exclusivamente o mármore pentélico... Continuar leyendo "O Partenón de Atenas: Arquitectura, Historia e Legado Clásico" »

Francisco de Goya (1746-1828)

Francisco de Goya XVIII. mende amaieran eta XIX. mende hasieran bizi izan zen artista izan zen. Garai hartan, nekazaritza zen ekonomiaren ardatza, baina mendearen amaieran berrikuntzak sortu ziren, batez ere nekazaritzan eta abeltzaintzan. Estatuak industriaren garapena sustatzen hasi zen, eta horrek luxuzko industriak sortzea ekarri zuen, hala nola Tapizen Errege Lantegia, non Goyak lan egin zuen.

Gizartea estamentuetan banatzen zen, eta Goya, errege margolari izanik, Karlos IV.aren despotismo ilustratua eta ideiak bereganatu zituen. Gainera, Frantziaren inbasioan eta Independentzia Gerran parte hartu zuen, eta Fernando VII.aren absolutismoaren ondorioz Frantziara joan zen. Goya 1746an jaio eta 1828an hil zen, Espainian... Continuar leyendo "Francisco de Goya: Bizitza, Faseak eta Artelanen Konparaketa" »

"Iturria" eta Ready-made kontzeptua

Iturria izeneko artelana portzelanazko benetako pixatoki bat da, Duchampek artista komunetarako materialak saltzen zituen denda batean erositakoa. Artistak New Yorkeko iturgintza denda batean erosi zuen eta arte erakusketa batean aurkeztu zuen (Duchamp epaimahaikidea zen), aldaketa txiki batzuk egin ondoren: 180 graduko bira eman eta sinadura (R. Mutt) eta data (1917) estanpatu zituen.

Objektuaren eraldaketa eta esanahia

Duchampek eguneroko objektu bat hartu eta testuingurutik ateratzeko estrategia erabili zuen, zentzua aldatuz. Ready-made mugimenduaren obrarik garrantzitsuenetako bat da. Mugimendu honek Duchampek egin ez zituen objektu batzuk biltzen ditu:

• Pixatoki bat
• Botilategi bat
• Bizikleta-gurpil bat
• Elurra

Arte Erromanikoa: Bultzatu Zuten Faktoreak

Kristautasuna: Mendebaldeko eta Erdialdeko Europan elementu bateratzaile nagusiena izan zen. Garai honetako kultura fedearekin oso lotuta dago, Eliza baitzen kultura orientatzen eta mugak jartzen zituena.

Erromesaldiak: Clunyko ordena beneditarra ere ezaguna zen. Ordena honek santuen erlikiak gurtzeko ohitura zabaldu zuen, eta ondorioz, mundu kristauan erromesaldiak nabarmendu ziren, europar kulturaren oinarrizko elementu nagusi bihurtuz.

Adibideak: Santiago de Compostela

Santiago de Compostela. Honi esker, Espainiako erromanikoa goreneko mailetara iritsi zen. Obradoiroko fatxada duen eraikuntza hau oso garrantzitsua da arte erromanikoan. Jatorriari dagokionez, Santiago Jesusen “anaia” bezala ezagutzen... Continuar leyendo "Arte Erromanikoa eta Islamikoa: Ezaugarriak eta Euskara Gramatika" »

Sarrera Orokorra

Eraikin erlijioso bereizgarrienak eliza eta monasterioa dira.

Ezaugarri Nagusiak

Materialak: Harri landua, manposteria eta, gutxitan, adreilua.

Oinplano Motak: Latindar gurutze formakoa, poligonala eta basilikala.

Elizaren Atalak eta Egiturazko Elementuak

1. Burualdea

Aldarea kokatzen den eremua da.

• Absidea: Elizetan, burualdean kokatutako zati irtena da.
• Aldare nagusia.
• Kaperak edo absidioloak: Forma zirkularra, karratua edo poligonala dute.
• Girola: Alboetako nabeak erdiko nabearen burualdearen inguruan luzatuz eratutako espazio zirkularra da.
• Kripta: Elizaren azpian, sarritan lurpean, eraikitako kapera da.

2. Transeptoa

Elizako nabe transbertsala da, beste nabeak gurutzatuz gurutze forma sortzen duena.

• Gurutzadura: Bi nabe perpendikular

Art Preromànic

Inclou els estils carolingi i otonià. Dins de la península Ibèrica destacaven:

• Visigòtic: caracteritzat pels arcs de ferradura, que suporten més pes.
• Asturià: amb més llum, planta basilical, i ús de l'arc de mig punt i de ferradura.
• Mossàrab: que emprava una gran varietat de materials, arcs de ferradura i una rica decoració.

Art Romànic

Aquest estil es desenvolupa en el context de la societat feudal, un cristianisme unificat, un fort sentit pedagògic de l'art, l'aparició de les ciutats i un notable augment demogràfic a Europa.

Arquitectura romànica

És principalment una arquitectura arquitravada, amb espais de línies rectes. A les portalades, l'arquivolta desplaça la força de la teulada cap als costats. La il·luminació... Continuar leyendo "Guia d'Història de l'Art: Del Classicisme Grec al Gòtic" »

Fonaments de la Pintura (s. XIX)

Realisme:

• Gustave Courbet: Enterrament a Ornans, L'estudi del pintor.
• Honoré Daumier: El vagó de tercera classe.

Impressionisme:

• Claude Monet: Impressió: sol naixent, Nenúfars.
• Édouard Manet: El dinar campestre, Olympia.

Postimpressionisme i Simbolisme:

• Vincent van Gogh: La nit estelada, Els gira-sols.
• Paul Cézanne: Sèries de Mont Sainte-Victoire, Jugadors de cartes.

Arquitectura del Segle XIX

Neoclassicisme: Inspiració grecoromana, amb construccions públiques i formes clàssiques.

Autors i obres:

• Juan de Villanueva: Museu del Prado a Madrid.
• Karl Friedrich Schinkel: Altes Museum a Berlín.

Romanticisme i Historicisme: Recuperació d'estils passats (Neogòtic, Neorenaixement, Neobarroc).

Autors i obres:

• Augustus Pugin: