Vaguedas Rosalía de Castro

• Oración:

  
  unidade lingüística con sentido completo e verbo.
• 
  

  Predicado nominal:

  
  predicado que ten un verbo copulativo.
• 
  

  Monolingüismo:

  situación que se da nos territorios nos que se desenvolven nun idioma.
• 
  

  Sintagma:

  unidade lingüística intermedia entre a palabra e a oración.
  
• 
  

  Palabra:

  unidade mínima con autonomía e significado.
• 
  

  Adverbio:

  palabra invariable que expresa tempo, lugar, modo…
• 
  

  Texto:

  unidade con sentido completo.
• 
  

  Núcleo:

  función desempeñada pola palabra máis importante da frase.
• 
  

  Fonema:

  unidade mínima da lingua oral.
• 
  

  Preposición:

  palabra invariable que normalmente une palabras.
• 
  

  Letra:

  unidade mínima da lingua escrita.
• 
  

  Acento:

  forza que recae sobre a sílaba tónica.
• 
  

  Til:

  signo gráfico que levan algunas palabras na sílaba tónica.
• 
  

  Adxectivo explicativo

  Adxectivo que expresa una cualidade propia do substantivo ó que modifica.
• 
  

  Conxunción

  Palabra invariable que normalmente une oracións.
• 
  

  Sinónimo:

  palabras co mesmo significado.
• 
  

  Palabras homófonas

  Palabras que soan igual.
• 
  

  Campo semántico

  Palabras que tratan do mesmo tema.
• 
  

  Diglosia:

  situación que se da nos territorios nos que hai dúas linguas, pero unha é máis valorada ca outra porque se emprega nos ámbitos considerados máis importantes.
• 
  

  Predicado:

  función desempeñada pola frase verbal na oración.
• 
  

  Verbo copulativo

  Verbo que actúa como nexo; non expresa ninguna acción.
• 
  

  Familia léxica:

  palabras que comparten lexema.
• 
  

  Palabra simple

  Palabra que só ten un lexema; ademais pode ter morfemas.
• 
  

  Dialecto:

  variante territorial dunha lingua.
• 
  

  Palabra composta

  Palabra con máis dun lexema; ademais pode ter morfemas.
• 
  

  Determinante:

  función desempañada polas palabras que acompañan ó substantivo.
• 
  

  Indefinido

  Palabra que expresa unha cantidade ou unha identidade de forma imprecisa.
• 
  

  Palabra derivada:

  palabra con un lexema e un prefixo/sufixo; ademais pode ter morfemas
• Suxeito:
  función desempeñada pola frase nominal que realiza ou padece a acción do verbo.
• 
  

  Demostrativo:

  palabra variable que sitúa no espazo e no tempo.
• 
  

  Palabra parasintética

  Palabra composta e derivada á vez ou derivada dúas veces; ademais pode ter morfemas.

Texto 1:

É un texto de Rosalía de Castro, do seu libro Cantares Gallegos. O falante lírico é un namorado. Neste texto de Rosalía, o canto popular é:

Tan bo camino ti leves/como o caravel levou =Canto popular

O poema está dividido en dúas partes:

• 1º parte: chega ata onde di: porque eu non vise os teus ollos que reflexaban traizóns. Nesta di que a muller era pura (auga limpa en fresca fonte). O tema nesta parte é o desengano amoroso. Tamén o namorada fala e que a súa amante para el era o todo, a súa vida (que para min eras lúa, branca aurora e claro sol). Tamén di que un día faloulle, pero estaba nervioso (todo oprimido de angustia, todo ardente de paixón). Tamén di que non a miraba porque non era pura (mentres que ti me escoitabas, depenicando una flor).
• 2º parte: nesta parte, o tema principal é u odio e a venganza.

O tema principal do poema son:  a traizón.

Texto 3:

Pertence a Follas Novas, de Rosalía de Castro, xa que non ten canto popular. Este poema pertence a Vaguedás, xa que ten relación coa literatura. Neste fragmento, Rosalía critica os tópicos que hai das mulleres (daquelas que cantan as pombas e as flores todos din que teñen alma de muller). Rosalía cuestiónase o papel das mulleres escritoras e pregúntase o que é ela.

Texto 4:

Pertence a Follas Novas, de Rosalía de Castro, xa que non ten canto popular. Este poema pertence a Vaguedás, xa que ten relación coa literatura. Neste poema, a autora critica o título do seu libro. O título acaelle mal ó seu libro porque as follas novas anuncian a primaveira e ela vai falar de cousas tristes. Neste texto hai recursos como a metáfora ou a comparación. Exemplos de comparacións: compárase a ela coa gándara (se na gándara brotades) , é dicir, nacen dela que é triste, porque ela é así ,e tamén compara os versos cos toxos (Ramallo de toxos e silvas sos).

Texto 6:

Este texto pertence a Follas Novas, de Rosalía de Castro. Este poema pertence a As viudas dos vivos e as viudas dos mortos. Os temas deste poema son:

• A soidade dunha muller.
• A emigración, que é a causa da súa soidade.

Os recursos son: personificación, xa que a muller fala cos animais para resaltar a súa soidade (cala, rula/cala grilo/andoriña), repetición (tecín soa a miña tea, sembrei soa o meu nabal, soia vou por leña ó monte).

O seu home emigrou a América (ondas do mar) e ela non sabe nada del (o meu homiña perdeuse ninguén sabe donde vai) porque morreu ou fixo unha familia paralela ou non conseguiu cartos.

Texto 7:

Pertence a Follas Novas, de Rosalía de Castro. Dentro de Follas Novas, pertence á àrte de as viudas dos vivos e as viudas dos mortos. O tema é a emigración como un drama en dous niveis: económico (Galicia sen homes quedas que te queiran traballar)(os homes emigran porque todo está mal, pero se marchan eles non van mellorar) e emocional (Tes en cambio orfos e orfas e campos de doledad e nais que non teñen  e fillos que non ten país). Ten campos de soledad porque ninguén os traballa.

Texto 8:

Pertence a Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro, porque ten cantar popular. O cantor popular é Adios ríos, adiós fontes, adiós regatos pequenos… O tema no canto popular é a despedida da Terra

O falante real é Rosalía e o lírico é un emigrante (persoa do pobo).

Nas catro seguintes estrofas, hai castellanismos (castañares) e vulgarismos (trimbadores). Neste fragmento despídese de todo, por iso ó final di adiós para sempre adiós.

Na seguinte estrofa di que vai a ir a un sitio descoñecido (por un mundo que non vin).

Na seguinte estrofa expresase o segundo tema, a pobreza (mais son pobre e mal pecado). Tamén hai símbolos do feudalismo (a miña terra non é miña).

Na estrofa da virxe da Asunción, que é a patroa do pobo de Rosalía, fálase da xente de pel branca, que na súa época, ser de pel branca implicaba ser de boa clase socil, xa que non tiñan que traballar do campo. Tamén hai seseo (corason) e castellanismos ( Dios). Aquí vese que o falante non reza a Deus, senón á virxe, porque deus é abstracto.

Pomar: igrexa

Na última estrofa, o tema terceiro é a morriña(non me olvides queridiña si morro de soidas).

O tema principal é a emigración.

Texto 5:

Negra sombre significa que fala de algo negativo e permanente na súa vida.

Ela fala de:

• O medo á desgraza.
• Que estives enamorada doutro autor en vez de Murguía
• A infancia nefasta que tivo.
• A súa enfermidade.
• Os críticas.

Recursos estilísticos:

• A sombra
• Repetición.
• Personificación
• Aliteración, que é a repetición dun fonema, (sombra que sempre me asombras). Significa sorprender, asustar.

Pertenece á sección do íntimo que trata da vellez, da norte… É unha literatura subxectiva.