O Teatro Galego Actual: Etapas, Tendencias e Autores

Panorama do teatro galego actual

As mudanzas sociais, culturais e políticas que se producen a partir de 1978 influíron de xeito decisivo para que se producisen no ámbito teatral reorientacións e diversificacións, así como a profesionalización do sector e a súa institucionalización, que permiten distinguir tres fases no desenvolvemento teatral galego actual.

Primeira fase: Formación de compañías

Na primeira fase de formación de compañías profesionais, búscase vivir do labor teatral. Entre as novas compañías cabe salientar Sarabela Teatro e entidades culturais como Don Saturio. É un teatro alegórico que vai deixando paso a novas propostas.

Segunda fase: Institucionalización

Na segunda fase aparece o Teatro do Noroeste e o Teatro do Atlántico, así como a posta en marcha dos primeiros circuítos patrocinados pola Consellería de Cultura e outras institucións públicas, e a convocatoria de premios amparados por diferentes institucións.

Terceira fase: Desenvolvemento ata a actualidade

Na última fase, que dura ata a actualidade, rexístranse variados acontecementos e dinámicas no sistema teatral galego:

1. Nacemento de numerosas compañías profesionais (por exemplo, Talía Teatro).
2. Posta en funcionamento da Rede Galega de Teatros e Auditorios.
3. Aprobación da Lei das Artes Escénicas.
4. Celebración de novos festivais e mostras de teatro.
5. Apertura de salas teatrais privadas (como a Sala Luís Seoane).
6. Edición de monografías, traducións e dicionarios de teatro.
7. Aparición de novas revistas de información xeral.
8. Convocatoria de novos certames de textos teatrais.

Principais tendencias teatrais actuais

O teatro galego actual presenta unha clara tendencia á renovación das linguaxes escénicas e á creación colectiva. As principais tendencias son:

• Crítica e sátira: O teatro comprometido non vai ter un carácter belixerante e directo, senón que utilizará o humor e a ironía para tratar situacións e aspectos da realidade. Tamén ofrecen unha visión crítica os dramas centrados en conflitos de parella e sobre a marxinación social.
• Culturalismo e intertextualidade: Esta tendencia ofrece un "teatro dentro do teatro" e aposta pola volta e a recreación de grandes textos da dramaturxia universal.
• Neorruralismo: É unha corrente cultivada por autores como Raúl Dans.
• Teatro lúdico: Ten o seu xénero principal na comedia.
• Outras tendencias: Inclúen o teatro histórico e o experimentalista.

Principais representantes: A Xeración Post-Abrente

Desde un punto de vista autoral, o panorama teatral e dramático galego está protagonizado por dúas promocións, a dos 80 e a dos 90, que se poden englobar na chamada Xeración Post-Abrente.

Inma Souto

Deseñadora e dramaturga, escribiu numerosas pezas que xiran en torno ao amor, como Cartas a un amante.

Manuel Guede

Tradutor para o galego e adaptador de pezas de autores clásicos. Unha das súas obras é O nome dos disfraces.

Rubén Ruibal

Profesor da ESAD, fixo estudos de Teatro na Universidade de Barcelona e dirixiu numerosas montaxes. É autor de pezas como Crioxénese e Agnus Dei.

José Luís Prieto

Actor teatral e discípulo de Molaño, colaborou con Losada. A súa obra, de estrutura cinematográfica, non está exenta de humor. Un exemplo é Limpeza de sangue.