A poesía das Irmandades da Fala. Características, autores e obras representativas

TEMA 1. A POESÍA DAS IRMANDADES DA FALA

Primeiros anos do século XX Estancamento cultural que cambia a partir de 1916 coa Aparición das Irmandades da Fala.
Asociacións culturais e Políticas nacionalistas que teñen o obxectivo de fomentar e Dignificar o uso do galego, que levaron a cabo un labor máis amplo: No eido político, cultural e da normalización do galego.

Os poetas das Irmandades Colaboran cos dous grandes movementos sociopolíticos: nas súas Obras son temas habituais a defensa de Galicia e as reinvindicacións Dos campesiños.

A maioría dos autores da época escribe unha poesía realista e tradicional, dominada polo Paisaxismo e polo costumismo rural (da ideoloxía agrarista). Destacan Crecente Vega, Codeseira;
Victoriano Taibo, Abrente;
Álvarez Limeses, dá nome á promoción con Antre Dous séculos;
López Abente en Escumas Da ribeira ou Nemancos (temas E paisaxes mariñas).

As voces + representativas Son Noriega Varela e Ramón Cabanillas, que fan unha Posta ao día desas tendencias, e incorporan outras, especialmente do Modernismo.

NORIEGA VARELA:

poeta Máis destacado da liña tradicional. Toda a súa poesía recolleuse Nun único volumen, Do ermo, (anteriormente Montañesas).

Tema

A paisaxe montañesa do interior de Lugo, Dominada polo ermo. Nos poemas desta obra apreciamos unha dobre Evolución:

• temática, as Primeiras composicións tratan do costumismo ruralista (na vida Campesiña). As composicións posteriores cambian ao lirismo da Natureza: a presenza humana redúcese á soidade do poeta nesa Natureza. (salienta a actitude franciscanista, admiración ante os Elementos máis humildes da paisaxe.

• Formal:

  
  lingüística E estilisticamente, as primeiras composicións son Poemas breves escritos co falar popular dos labregos cunha métrica Popular e tradicional. + adiante, hai un maior coidado da forma, con Linguaxe e métrica cultas.

RAMÓN CABANILLAS:

Gran poeta da época, voceiro do galeguismo e do agrarismo. Combina Tradición e renovación, ao fusionar a poesía cívica co Modernismo. A súa produción poética dividise en dúas categorías:

• Na poesía lírica Destacan No desterro, Vento Mareiro e Da terra asoballada. A Rosa de cen follas e Da miña zanfona. Nestas obras trata as tres grandes Liñas temáticas:
  intimista, Cívica e Costumista.

• Na poesía narrativa, Escribe Na noite estrelecida, Longo poema estruturado en tres sagas; A Espada Escalibur, O Cabaleiro do Santo Grial e O Soño do rei Artur. Que fusionan distintos temas:
  A materia de Bretaña, o celtismo, a ideoloxía nacionalista das Irmandades e o idealismo cristián.

  Esta obra é o gran poema Mítico e simbólico do galeguismo. O obxectivo era adaptar a lenda Medieval para defender a mensaxe nacionalista das Irmandades (todo Aparece galeguizado). Na forma destaca o uso dunha Linguaxe baseada nunha escolla léxica exquisita, eleva o galego ata Un nivel culto e literario.
  Estilísticamente, o preciosismo, A luz e o luxo sensorial ateigan a obra, a descripción domina a Obra e úsanse os versos alexandrinos, apenas interrompidos por Hepta e octosílabos, para darlle solemnidade á obra.

•