NNG a partir dos 60: Narrativa, Poesía e Épica Rural Galega

Nova Narrativa Galega (NNG) a partir dos 60

A Nova Narrativa Galega foi renovada polos seguintes grupos de autores: Gonzalo Rodríguez Mourullo, Xosé Luís Méndez Ferrín, Carlos Casares e María Xosé Queizán.

Épica rural

Neste ámbito destaca Xosé Neira Vilas.

Trazos característicos da NNG

• Autores: universitarios, estreitamente ligados á ideoloxía nacionalista, que coñecen as tendencias da narrativa europea e americana.
• Narrador: en primeira persoa, centrado na introspección (monólogo interior), detallista (ollo cinematográfico) e con perspectivismo.
• Protagonista: desarraigado, abrumado pola súa propia consciencia ou pola descoñecemento.
• Espazo: indeterminado e intanxible; espazo urbano sobre o rural, adquirindo así unha simboloxía que se identifica con Galicia.
• Tempo: ruptura entre o tempo do discurso e o tempo do relato.
• Tema: angustia e illamento do home ante o mundo, e rebeldía e loita pola liberdade individual e colectiva.

Épica rural: Xosé Luís Méndez Ferrín

Referente pola súa calidade e cantidade de prosa narrativa, influído por Kafka, Faulkner e Tolkien, pero con estilo propio.

Prosa narrativa

• O crepúsculo e as formigas (1961): NNG de pleno.
• Antón e os inocentes (1976): contidos socioloxicos da opresión que sofre Galicia.
• Arraiados (1991): literatura fantástica.

Tres liñas temáticas

• Recreación de personaxes e ambientes da Matière de Bretagne.
• Exploración do absurdo, da angustia humana e da violencia destrutiva.
• Mitoloxía.

Carlos Casares

Prosa narrativa:

• Vento ferido (NNG).
• Deus sentado nun sillón azul (1996): realidade e fantasía.

Domina as técnicas narrativas propias da narrativa europea e norteamericana do século XX, combinando realidade, fantasía, lirismo e humor.

María Xosé Queizán

Prosa narrativa: A orella no burato (NNG).

Amor de tango, fóra da NNG, con pensamento feminista e realista.

Xosé Neira Vilas

Prosa narrativa:

• Neno labrego: personaxes infantís, miseria.
• Xente no rodicio: personaxe adulto e non tan triste.
• Remuíño de sombras: problemática da emigración.
• Home de pau: problema do mundo urbano e contemporáneo.

Liña de realismo social, con múltiples técnicas narrativas (diferentes puntos de vista) e linguaxe popular.

As Festas Minervais

Integrada por Bernardino Graña, Uxío Novoneyra, Xosé Luís Méndez Ferrín, Antón Avilés de Taramancos e Xohana Torres.

Características comúns

Naceron entre os anos 30 e 40 (fóra da guerra), déronse a coñecer polos certames literarios de Santiago (anos 50), foron alumnos da xeración do 36 e da Editorial Galaxia. Presentan dúas liñas poéticas sucesivas:

• A Escola da Tebra: intimismo, morte, soidade e desesperanza. Destaca Longa noite de pedra (1962) de C. E. Ferreiro.
• Socialismo: denuncia social, opresión, guerra…

Manuel María (Muiñeiro de bretemas), da Escola da Tebra, documenta poesía social e tamén poesía paisaxística e intimista.

Autores

• Bernardino Graña: Poema do home que quixo vivir; Tebra e conciencia ecolóxica.
• Uxío Novoneyra: Os eidos; poesía paisaxística centrada nos elementos visuais e fónicos, poemas caligráficos, poesía amorosa, social e de denuncia.
• Xosé Luís Méndez Ferrín: poética de Voz na néboa (Editorial Galaxia); intimista, existencial e caótica.