Juan Mayorga: Biografía, Traxectoria e Obras

Juan Mayorga: Traxectoria e Formación

JUAN MAYORGA: naceu en Madrid en 1965. Estudos superiores de Filosofía na UNED e de Matemáticas na UAM. Obtén a licenciatura en ambas as disciplinas en 1988. Amplía estudos en Münster (1990), Berlín (1991) e París (1992). Doutorouse en Filosofía en 1997 cunha tese sobre Walter Benjamin, “Revolución conservadora y conservación revolucionaria. Política y memoria en Walter Benjamin”, pola que recibe o premio extraordinario.

Estudou Dramaturgia con Marco Antonio de la Parra, José Sanchis Sinisterra e na Royal Court Theatre International Summer School de Londres. Foi profesor de Matemáticas en Madrid e Alcalá de Henares, profesor de Dramaturxia e de Filosofía na RESAD e director do seminario Memoria y pensamiento en el teatro contemporáneo no Instituto de Filosofía do CSIC. Impartiu talleres de dramaturxia e conferencias sobre teatro e filosofía en diversos países.

Foi membro do consello de redacción da revista “Primer Acto” e fundador do colectivo teatral “El Astillero”. É Director da Cátedra de Artes Escénicas da Universidade Carlos III de Madrid.

Premios e recoñecementos

Premios Nacionais de Teatro (2007), Nacional de Literatura Dramática (2013), Valle-Inclán (2009), Ceres (2013), La Barraca (2013), Premio Max ao mellor autor (2006, 2008 e 2009) e á mellor adaptación (2008 e 2013) e Premio Europa de Novas Realidades Teatrais (2016). Premio Max 2004 ao Mellor Espectáculo de Teatro e de “Penumbra”, da compañía Animalario.

Obras e adaptacións cinematográficas

Escribiu versións de textos de Calderón, Lope, Shakespeare, Lessing, Dostoievski, Chekhov, Ibsen, Kafka e Dürrenmatt. A súa obra foi estreada en trinta países e traducida a vinte idiomas. En 2011 funda a compañía La Loca de la Casa, coa que en 2012 puxo en escena a súa obra “La lengua en pedazos”, en 2015 “Reikiavik” e en 2016 «El cartógrafo».

A súa obra El chico de la última fila foi levada á gran pantalla en 2012 da man de François Ozon co título de “En la casa” (Dans la maison). A película conseguiu, entre outros premios, a Concha de Oro á Mellor Película e ao Mellor Guión no Festival de San Sebastián. Actualmente Paula Ortiz prepara a adaptación de “El arte de la entrevista” e de La lengua en pedazos.

O teatro de Juan Mayorga é un teatro de palabra e de pensamento, que se disfruta viéndo-lo e tamén léndo-lo.

ANIMALES NOCTURNOS: Análise da obra

ANIMALES NOCTURNOS: Animales nocturnos explora a condición dos que son forasteiros clandestinos a consecuencia da inmigración. A obra foi ideada a partir dunha circunstancia que non atinxía a España, senón que adquiría dimensións continentales cando Europa aboliu as fronteiras interiores entre os distintos países.

Se pensamos nun inmigrante, soemos presupoñer outra maneira de falar, hábitos de vida distintos ou crenzas divergentes ao modelo nacional establecido. A aproximación e o coñecemento serían a vía para desarmar ese medo e anular a aversión, a fobia e a violencia cara ao outro.

Os estranxeiros, representados por un matrimonio que recibe a simple denominación de Home Alto e Muller Alta, non falan dun modo alleo, non visten de forma atípica, non posúen costumes singulares, salvo pola particularidade de que o seu veciño, o Home Baixo, descobre que son estranxeiros en situación ilegal e decide sacar proveito chantaxéndoos e someténdoos ao seu poder.

Animales nocturnos evidencia como quen se atopa en situación legal si é cidadán, mais aqueles expulsados da lei convértense en súbditos. Persoas relegadas á obediencia. Juan Mayorga sorprende de novo ao espectador ao frenar as accións dese depredador que é o Home Baixo. Había resultado doado presentalo como un psicópata, mais o autor evita a desmesura: o depredador, unha vez atrapada a súa vítima, non lle exixe terríbeis humillacións. Fannos comprender que o esencial estriba no feito desnudo da imposición mesma. Ese poder encarna unha degradación que ofende e agravia. De aí a tensión inquietante da peza coa que se avisa aos espectadores de que o mal actúa tamén na opacidade das vidas cotiás máis anodinas.