Guía básica de primeiros auxilios: protocolo PAS e actuación

Enviado por Comunidad Xuletas y clasificado en Biología

Escrito el en gallego con un tamaño de 7,34 KB

Decálogo de actuación en primeiros auxilios

  1. Manter a tranquilidade pero actuar rapidamente: é fundamental para dar confianza á vítima.
  2. Examinar o lugar e atender por gravidade: avaliar a seguridade da contorna antes de atender os feridos por orde de prioridade.
  3. Non mover o ferido: só se debe facer se é estritamente necesario e, nese caso, con gran precaución.
  4. Examinar ben o ferido: comprobar o seu estado, especialmente se perdeu o coñecemento.
  5. Pedir axuda se a vítima non responde: gritar para pedir axuda e proceder a abrir as súas vías aéreas.
  6. Facer só o imprescindible: limitarse a realizar curas simples e manobras esenciais.
  7. Manter o accidentado quente: arroupalo cunha manta, abrigo ou o que se teña a man para evitar a hipotermia.
  8. Non dar de beber a unha persoa inconsciente: nunca se debe facer, xa que podería afogar.
  9. Tranquilizar a vítima: falar con ela para calmar os seus medos e darlle seguridade.
  10. Non deixar nunca só o accidentado: acompañalo en todo momento e evitar que vexa as súas propias feridas.

O protocolo de actuación PAS

Son as tres iniciais que definen a orde de actuación ante un accidente:

  • Protexer: antes de actuar, hai que velar pola seguridade propia e a da vítima, asegurando a zona.
  • Avisar: alertar os servizos de emerxencia (chamando ao 112) e informar da situación.
  • Socorrer: unha vez protexida a zona e avisados os servizos de emerxencia, atender a vítima.

Avaliación da vítima

  1. Avaliación da contorna e primeiro contacto: antes de achegarse, realizar unha inspección visual do lugar. Ao chegar á vítima, zarandeala con suavidade polos ombros para comprobar se responde.
  2. Valoración primaria ou ABC: consiste en comprobar as constantes vitais. Se a vítima non responde, está inconsciente. Se responde, déixase na posición na que se atopa (salvo perigo). Se non responde, pídese axuda. Se non respira ou non o fai con normalidade, inícianse as manobras de reanimación. Se non responde pero ten pulso e respira, colócase en posición lateral de seguridade.
  3. Valoración secundaria: realízase unha exploración rápida e ordenada da cabeza aos pés, preguntándolle á vítima (se está consciente) polas súas molestias.

Valoración primaria: o ABC

  • A (Airway): comprobar a permeabilidade das vías aéreas.
  • B (Breathing): verificar a existencia de respiración espontánea.
  • C (Circulation): confirmar a presenza de latido cardíaco e outros signos de circulación.

Manobras de respiración de rescate

  1. Preparación: deitar a vítima boca arriba, quitarlle as roupas ou obxectos que poidan oprimir o peito e inspeccionar a boca por se houbese obxectos estraños.
  2. Apertura das vías aéreas: realizar a manobra fronte-queixo ou a tracción mandibular se se sospeita de lesión cervical.
  3. Ver, oír e sentir: mantendo a vía aérea aberta, achegar a meixela á súa boca para ver se o peito se move, oír o son da respiración e sentir o alento. Esta comprobación non debe durar máis de 10 segundos.
  4. Respiración de rescate: se non respira, iniciar as insuflacións boca a boca.

Clasificación de feridos (triaxe)

Utilízase un sistema de cores para priorizar a atención en accidentes con múltiples vítimas:

  • Vermello: para feridos moi graves con posibilidade de sobrevivir se reciben atención inmediata.
  • Amarelo: para feridos graves que precisan atención médica, pero poden esperar.
  • Verde: para pacientes ilesos ou con feridas leves que poden camiñar.
  • Negro: para os cadáveres ou feridos con lesións incompatibles coa vida.

Tipos de lesións comúns

Feridas, queimaduras, hemorraxias e fracturas

  • Feridas: é a rotura da pel ou das mucosas.
  • Queimaduras: son lesións producidas pola acción da calor, a electricidade, produtos químicos ou radiacións.
  • Hemorraxias: é unha saída de sangue fóra do sistema circulatorio.
  • Fracturas: é unha rotura completa ou incompleta dun óso.

Queimaduras

Graos das queimaduras

  1. Primeiro grao: destrúe a capa superficial da pel (epiderme). Causa rojez e dor.
  2. Segundo grao: afecta a epiderme e a derme. Produce ampolas, dor intensa e inflamación.
  3. Terceiro grao: hai necrose dos tecidos. Destrúe todo o espesor da pel e pode afectar músculos e ósos. A zona pode aparecer carbonizada ou esbrancuxada e non adoita ser dolorosa pola destrución dos nervios.

Cálculo da superficie queimada (Regra dos 9)

  • Cabeza e pescozo: 9%
  • Cada extremidade superior completa: 9%
  • Tronco anterior (peito e abdome): 18%
  • Tronco posterior (costas): 18%
  • Cada extremidade inferior completa: 18%
  • Xenitais: 1%

Gravidade segundo a superficie

  • Leve: inferior ao 10% da superficie corporal.
  • Grave: entre o 10% e o 30%.
  • Moi grave: entre o 30% e o 50%.
  • Crítica ou practicamente mortal: supera o 50%.

Hemorraxias

Clasificación das hemorraxias

  • Segundo o destino do sangue:
    • Externa: saída do sangue ao exterior do corpo.
    • Interna: o sangue vértese no interior do corpo.
  • Segundo a orixe do sangue:
    • Arterial: o sangue, de cor vermella viva, sae dunha arteria a modo de chorro intermitente.
    • Venosa: o sangue, de cor vermella escura, sae dunha vea de forma continua.

Puntos de compresión arterial

Son zonas onde se pode comprimir unha arteria principal contra un óso para reducir o fluxo sanguíneo:

  • Pescozo: arteria carótide.
  • Detrás e cara ao centro da clavícula: arteria subclavia.
  • Na cara interna do brazo: arteria umeral (ou braquial).
  • Na coxa (na ingua): arteria femoral.

Fracturas

Inmobilización segundo a zona

  • Ombro: suxeitar o brazo pegado ao corpo.
  • Brazo: inmobilizar co cóbado flexionado.
  • Cóbado: inmobilizar na posición na que se atope.
  • Man: colocar unha vendaxe que a suxeite.
  • Perna: bloquear as articulacións do xeonllo e do nocello.
  • Vértebras: non mover á vítima baixo ningún concepto.
  • Cranio: inmobilizar a cabeza e o pescozo.