Maila errealistan zentzumenek ematen dizkiguten datuak daude; errealitatea askotarikoa eta aldakorra da.
Adimenak errealitatean iraunkorra dena ulertzen du, intuizioaren eta arrazoiketaren bidez.
Gure adimenak kontzeptu jakin batzuen edo izateko eta zer den esateko moduen bidez adierazten du hori: kategorien bidez.
Kategoria nagusia substantzia da, gauza konkretu bakoitzaren funtsezko oinarria.
Adimenak hautematen du badela iraunkorra den zerbait, aldatzen ez dena eta gauza baten aldaketa guztien oinarri-oinarrian dagoena.
Metodo Enpirista
Esperientzia eta arrazoimena dira ezagutza-iturri bereizienak.
Ezagutza esperientziatik dator eta ezagutzaren balioa esperientziarekin konprobatzen da.
Izatezko egiak: esperientziaren bidez baino egiazta ezin daitezkeen enuntziatuz osatuta daude.
Baldintzak:
Gure ezagutzaren jatorria eta balioa zentzumenen esperientziatik dator.
Ikerketarako indukzio-bidezko metodoaz baliatzen da.
Metodo Arrazionalista
Arrazoimenak du nagusitasuna.
Lehenengo gauzak ez dira kanpotik datozen sentipenak, adimena bera baizik.
Gure ideia argienak, nabarienak eta egiazkoenak arrazoimenetik datozenak dira. Zentzumenetatik datozenak, berriz, ilunak eta zalantzazkoak dira.
Arrazionalismo klasikoak intuizioa eta dedukzioa konbinatzen dituen metodoa hartu zuen.
Descartesek gauza guztiak zalantzan jartzen zituen. Horren ondorioz, hau atera zuen: "Cogito ergo sum" (pentsatzen dut; beraz, banaiz). Ideia horretatik dedukzioz ateratzen du errealitate osoa.
Arrazoimena ulertzeko modu desberdinak daude: Karl Popperrek eta Hans Albertek sortutako XX. mendeko arrazionalismo kritikoa.
Ordezkari nagusiak: Descartes, Espinoza, Leibniz.
Hizkuntzaren Azterketaren Metodoa
Hizkuntzaren azterketaren filosofia XX. mendean sortu zen.
Esamolde edo hitz filosofikoak zehaztugabeak eta ilunak direlako, eta nahasteak sortzen dituztelako, sortzen dira arazo filosofiko gehienak.
Helburua: ez da errealitatea ezagutzea, ezta ezagutzaren gaitasunak edo ahalmenak aztertzea ere. Hizkuntzaren azterketan oinarritzen dira.
Garrantzitsuenak: Moore, Russell, Vienako Zirkuluaren neopositibismoa eta Wittgenstein.
Metodo Hermeneutikoa
Interpretatu eta ulertu nahi du.
Testuaren esanahia interpretatzea eta ulertzea da eginkizuna.
XIX. mendean, arte hori testuetatik harago eraman zen eta izaera unibertsala hartu zuen.
Giza ekintza eta gertakari historiko guztiak ulertu eta interpretatu behar dira.
Gizarte-zientziek ekintza horien zentzua zein den ulertzen eta interpretatzen ere saiatu behar dute.
Bi helburu ditu:
Zientzia modernoak kausen bidez azaltzen ditu gertaerak.
Galdera honi erantzuten saiatzen da: "Nola uler daiteke?"