Bilingüismo, diglosia e normalización lingüística en Galicia

Resumen

O texto explica a situación lingüística de Galicia, onde conviven o galego e o castelán, cooficiais desde o Estatuto de Autonomía de 1981. Define bilingüismo individual e social, a diglosia como desequilibrio entre unha lingua dominante e unha minorizada, e o proceso de substitución lingüística. Tamén presenta a normalización lingüística como forma de superar a diglosia e as interferencias entre linguas.

Puntos clave

En Galicia fálanse o galego e o castelán, e ambas son cooficiais desde o Estatuto de Autonomía de 1981.
O bilingüismo individual é a capacidade dunha persoa para expresarse en calquera das dúas linguas.
O bilingüismo social dáse cando a maioría dos falantes usan as dúas linguas en igualdade de condicións.
A diglosia é un desequilibrio entre unha lingua dominante, asociada ao prestixio, e unha dominada, relegada a usos coloquiais e familiares.
A substitución lingüística consiste en que a lingua dominante vai ocupando todos os ámbitos ata que a dominada pode desaparecer.
A normalización lingüística é o proceso de recuperación dunha lingua para que se use con normalidade en calquera situación comunicativa.

Ponte a prueba

A situación lingüística en Galicia

En Galicia fálanse dúas linguas, o galego e o castelán, e as dúas son cooficiais a partir da promulgación do Estatuto de Autonomía de 1981.

Que é o bilingüismo?

O bilingüismo é o emprego alternativo de dúas linguas. Existen dous tipos principais:

Bilingüismo individual: capacidade dunha persoa concreta de expresarse indistintamente en calquera das dúas linguas.
Bilingüismo social: cando a maioría dos falantes dunha comunidade empregan as dúas linguas en igualdade de condicións.

Diglosia: desequilibrio lingüístico

Chámaselle diglosia á situación de desequilibrio que se produce entre as dúas linguas que conviven nunha comunidade. Unha delas é a dominante e identifícase cos usos sociais de prestixio. Pola contra, a outra é a dominada ou minorizada, e queda relegada a usos coloquiais e familiares.

Consecuencias da diglosia

Como consecuencia do conflito entre as dúas linguas, dáse un proceso de substitución lingüística en que a lingua dominante vai ocupando a totalidade das situacións de comunicación, mentres que a lingua dominada vai reducindo cada vez máis o seu ámbito de uso ata que acaba por desaparecer.

A superación da diglosia: normalización lingüística

A normalización lingüística é o proceso de recuperación dunha lingua para que pase a ser utilizada con normalidade en calquera situación comunicativa. Apóiase nun conxunto de medidas que axudan a superar prexuízos lingüísticos e no desenvolvemento de leis que defenden e promoven o seu uso e os dereitos dos falantes.

Interferencias lingüísticas e diglosia

Cando dúas linguas conviven, é frecuente que haxa intercambios lingüísticos entre elas, por exemplo, os préstamos. O problema comeza cando ese contacto se dá nunha situación de diglosia e se introducen termos da lingua dominante que non son necesarios e que desprazan as formas da lingua minorizada; entón prodúcense as interferencias lingüísticas.

Preguntas frecuentes

Que é a diglosia?

A diglosia é a situación de desequilibrio entre dúas linguas que conviven nunha comunidade. A lingua dominante ten usos sociais de prestixio, mentres que a dominada queda reducida a usos coloquiais e familiares.

Cal é a diferenza entre bilingüismo individual e social?

O bilingüismo individual é a capacidade dunha persoa para expresarse indistintamente en calquera das dúas linguas. O bilingüismo social dáse cando a maioría dos falantes dunha comunidade usan as dúas linguas en igualdade de condicións.

En que consiste a normalización lingüística?

É o proceso de recuperación dunha lingua para que se use con normalidade en calquera situación comunicativa. Apóiase en medidas que superan prexuízos lingüísticos e en leis que defenden o seu uso e os dereitos dos falantes.