Zinemaren historia: formatuak, aktoreak eta zuzendariak

Arte y Humanidades3,11 KB

Zinea gaur egun

1950eko hamarkadatik aurrera, telebista garrantzia hartu zuen eta filmak etxean ikusteko aukera egon zen. Bestalde, Sobietar Batasunaren desagertzearekin, Estatu Batuek mundu mailako nagusitasuna lortu zuten, bere ereduak zabalduz.

1980ko hamarkadan, ehundaka aretoren itxiera izan zen Espainian. 1990eko hamarkadan, berriz, indarberritzea izan zen. Zine komertzialak ikusleak erakartzeko ahalegina egin zuen: superprodukzioak eta musikalak desagertu ziren. Efektu digitalen etorrerak aukerak areagotu zituen.

Gaur egun, zinea egitea ahalegin ekonomiko handia da, eta horrek nazio mailako zinematografien itxiera ekarri du. Hollywood mundu mailan nagusi da.

Aktoreak:

Zineko aktoreak dira istorioaren protagonistak. Bigarren mailako aktoreak ere kontuan hartu behar dira: John Fordek esaterako, bere filmak 2. mailako aktore handiez osatuta daude.

Gaur egun, lehen aktore birtualak sortu dira, adibidez: Gollum.

Zine mutua:

Zine mutuan aritu ziren aktoreak bide ezberdinetatik etorritakoak dira. Horregatik, ez da harritzekoa zuzendariak beraiek antzestea. Eszena arriskutsuenak aktoreek egiten zituzten. Aktoreen ospea neurtezina zen.

Zine soinuduna:

Zine soinuduna sortu zenean, aktoreen mundua guztiz aldatu zen. Antzerkiko lanean aritu behar izan zuten, eta haietako asko ez ziren horretarako gai izango.

Zuzendariak eta filmografia:

Zuzendaria filmaren arima da. Nouvelle Vague mugimenduko zuzendariak izan ziren haien egitekoa artistikoa zela eta haien lana aldarrikatu zutenak.

Askotan, zuzendariek berek sortu dituzte mugimenduak eta eskolak. Garrantzitsuenak: D.W. Griffith, Charles Chaplin, F.W. Murnau, Serguei Eisenstein, John Ford, Luis Buñuel, Federico Fellini...

Lehen formatuak:

35 mm-ko filmak erabili ziren, gaur egungoak bezala. Ratioa 1.33:1ekoa zen, eta irudiak fotograma osoa betetzen zuen.

1920ko hamarkadan, soinua agertu zen, eta horrekin fotogramaren gainean sartzeko beharra sortu zen. Irudiak lekua galdu zuen (2 mm), eta fotogramaren ratioa 1.37:1ekoa geratu zen.

Formatu handien garapena

CinemaScope: zinemari zegozkion hiru aspektu aurkitu ziren: kolorea, ikusgarritasuna eta soinu estereofonikoa. Fox-ek CinemaScope sortu zuen, lente anamorfikoen bidez irudia bertikalki konprimitzen zuena eta 2.66:1eko ratioa lortzen zuena.

Panavision: teknika honek telebista-kateei filmak pantaila osoan banda beltzik gabe jartzeko aukera ematen die. Hasieran formatu estandarra 1.33:1etik 1.85:1era iristen zen, fotograma bakoitzak bi banda beltz zituelako.

Vitavision: negatiboa horizontalki igarotzen zen kameratik. Lente anamorfikorik gabe, fotograma handiagoa egin eta irudi-kalitatea bikoiztu zen.

Descargar

PDF Word HTML