Vangarda e neotrobadorismo na poesía galega: resumo dos principais autores

Neotrobadorismo
Esta escola poética nace tras o descubrimento e difusión da poesía medieval galego­portuguesa grazas á edición dos cancioneiros realizada por Jose Joa­
quim Nunes. Os poetas novos, marabillados ante a beleza das vellas cantigas, introducen na súa poesía numerosos elementos temáticos, formais e estilísticos da lírica medieval: o tema amoroso, a ambientación espacial, o paralelismo, o refrán... Combinan os temas e técnicas dos cancioneiros medievais con atrevidas imaxes

Vangardistas

.Este interese pola literatura medieval responde tamén á recuperación da tradi­ción literaria galega emprendida polo pensamento galeguista daquel tempo. É
dicir, a existencia da literatura medieval demostraba a continuidade da literatura galega.
Os principais representantes desta corrente foron:
• Fermín Bouza Brey, co poemario Nao senlleira (1933).
• Álvaro Cunqueiro, con Cantiga nova que se chama riveira (1933) e Dona do corpo delgado (1950).
• Xosé María Álvarez Blázquez, membro da Xeración do 36, pon fin a esta ten­dencia con Cancioneiro de Monfero (1953).

Creacionismo
O principal poeta da vangarda galega foi Manuel Antonio (Rianxo, 1900­30), o poeta máis innovador e orixinal da Xeración do 25 e o prototipo do escritor
vangardista do seu tempo. A súa obra, incluída fundamentalmente dentro da estética do creacionismo, con pegadas futuristas e cubistas, caracterízase pola ruptura coa tradición literaria ga­lega, á que considera excesivamente continuadora da obra dos poetas do Rexur­dimento (Rosalía, Pondal e Curros), e aposta pola renovación temática e formal. En 1928 publica De catro a catro. Follas sen data dun diario de abordo, único libro editado en vida. Está formado por 19 poemas e estrutúrase en aparencia como a crónica dunha viaxe con tres etapas: partida – aventura – regreso. Ad­mite diversas interpretacións: desde a simple evocación dunha viaxe por mar, ata outras de índole filosófica, metafísica, simbólica... O mar como aventura, a procura da plenitude vital, a soidade, o fracaso.

• Eduardo Blanco Amor publica Romances galegos (1928), de liña popularista, próxima á poesía da Xeración do 27 castelá, e Poema en catro tempos (1931),
libro de ambientación mariñeira escrito ao xeito dunha sinfonía. Nos anos de posguerra continuará o seu labor poético e desenvolverá unha importante
obra en prosa, que veremos na unidade 5.
• Manuel Luís Acuña é autor do poemario Fírgoas (1933), no que manifesta a asimilación das técnicas vangardistas, fundamentalmente creacionistas.
• Luís Pimentel só publicou en vida uns poucos poemas na revista Ronsel e un folleto de oito poemas, Triscos (1950). Postumamente editáronse Sombra do aire na herba (1959) e Barco sin luces (1960). A súa poesía caracterízase pola súa esencialidade e sinxeleza e amosa pegadas vangardistas: metáforas visio­narias, fragmentación, verso libre...

a variedade estándar, que re­
presenta o modelo de lingua común, o modelo ideal para todos os falantes na comunicación escrita e tamén na comunicación oral: radio, televisión, cine.

a variedade estándar, que re­presenta o modelo de lingua común, o modelo ideal para todos os falantes na comunicación escrita e tamén na comunicación oral: radio, televisión, cine.

Un caligrama é un poema visual no que as palabras «debuxan» ou confor­man un personaxe, unha paisaxe ou calquera obxecto ou concepto imaxi­nable (onda, peixe, flor, choiva, vento...) relacionado co contido do poema.

A descrición: presentación directa dos seus trazos físicos (prosopografía) e de carácter (etopea).

Eduardo Blanco Amor publica Romances galegos (1928), de liña popularista, próxima á poesía da Xeración do 27 castelá, e Poema en catro tempos (1931),
libro de ambientación mariñeira escrito ao xeito dunha sinfonía. Nos anos de posguerra continuará o seu labor poético e desenvolverá unha importante
obra en prosa, que veremos na unidade 5.
• Manuel Luís Acuña é autor do poemario Fírgoas (1933), no que manifesta a asimilación das técnicas vangardistas, fundamentalmente creacionistas.
• Luís Pimentel só publicou en vida uns poucos poemas na revista Ronsel e un folleto de oito poemas, Triscos (1950). Postumamente editáronse Sombra do aire na herba (1959) e Barco sin luces (1960). A súa poesía caracterízase pola súa esencialidade e sinxeleza e amosa pegadas vangardistas: metáforas visio­narias, fragmentación, verso libre...

a variedade estándar, que re­
presenta o modelo de lingua común, o modelo ideal para todos os falantes na comunicación escrita e tamén na comunicación oral: radio, televisión, cine.

a variedade estándar, que re­presenta o modelo de lingua común, o modelo ideal para todos os falantes na comunicación escrita e tamén na comunicación oral: radio, televisión, cine.

Un caligrama é un poema visual no que as palabras «debuxan» ou confor­man un personaxe, unha paisaxe ou calquera obxecto ou concepto imaxi­nable (onda, peixe, flor, choiva, vento...) relacionado co contido do poema.

A descrición: presentación directa dos seus trazos físicos (prosopografía) e de carácter (etopea).