Pronomes, preposicións e conxuncións en galego: funcións e usos

QUE Pronome relativo

Introduce unha subordinada de relativo, e sempre cumpre a súa correspondente función sintáctica dentro da subordinada (non é só un nexo).

Pronome interrogativo

Conxución completiva (introduce subordinada substantiva): Ás veces encabeza unha subordinada con principal omitida. En expresións de queixa con verbo en subxuntivo.

Conxunción completiva

(introduce subordinada substantiva): Ás veces encabeza unha subordinada con principal omitida. En expresións de queixa con verbo en subxuntivo.

Conxunción copulativa

(e)proposición coordinada copulativa

Conxunción optativa

(Queiras ou non queiras...)proposición coordinada optativa.

Conxunción causal

(=porque)proposición subordinada causal.

Conxunción consecutiva

(correlativa con tanto, tal...)proposición subordinada consecutiva.

Conxunción final

(para)proposición subordinada final.

Conxunción condicional

(se)proposición subordinada condicional.

Conxunción comparativa

(correlativa con máis, menos...)(é alto) proposición subordinada comparativa.

Adxectivo determinativo interrogativo

Adxectivo determinativo exclamativo. Que enfático. Pódese suprimir Que expletivo innecesario. Que adverbio exclamativo. Modifica un adxetivo ou un adverbio.

Preposición e a locución prepositiva

Locución prepositiva funcionan coma unha preposición e sempre remata nas preposicións 'de' ou 'a' antes de, despois de, cara a, encol de, fronte a.

Preposicións propias

a, ante, após(despois de), até, canda(simultaneidade no tempo), con, contra, de, deica(distancia no espazo ou no tempo), dende/desde, en, entre, malia(A pesar de), onda(lugar compartido con outro), para, perante(En presenza de), por, sen, so/sob, sobre, tras, xunta(proximidade).

Preposicións impropias

agás, bardante, durante, mediante, segundo. Agás, bardante, excepto, fóra, menos, quitado, quitando, sacado, sacando, salvo, senón(exclusión e son intercambiábeis no mesmo contexto) Conforme, consonte, segundo. Conformidade ou concordancia son intercambiábeis no mesmo contexto.

Conxunción e a locución conxuntiva

(nexo) Coordinantes: estabelecen unha relación de igualdade entre as oracións. e, e mais, porén, no entanto, mais, ou, ben… ben, ora… ora, quer…, quer. Subordinantes: introducen oracións que dependen doutra considerada principal. que, cando, onde, porque, como, se, aínda que, xa que, mentres, como, coma. A locución conxuntiva son dúas ou máis palabras que funcionan como nexo entre oracións.

Antonimia

Antonimia léxica: a) Complementarios sen gradación: a presenza dun termo lévanos á negación do outro. b) Complementarios con gradación. c) Recíprocos: a existencia dun leva a existencia do outro. Derivativa: cos prefixos A, DES, IN, IM, IR, I. Polisemia relación semántica que se establece cando unha mesma palabra ten máis dun significado dependendo do contexto en que se insira. Homonimia dáse cando por casualidade coinciden dous significantes de palabras con diferente étimo, e polo tanto con significados diferentes. Homófonos: mesma pronunciación e diferente grafía. Homógrafos: mesma grafía, aínda que poden non ter a mesma pronuncia.

Suxeito. Atributo. (CD)

sustituibel por O. (CI). precedido da preposición a ou para que resulte substituíbel por Lle, Lles. (CC). (C RÉX) Depende dun verbo que esixe ir acompañado dun complemento precedido dunha determinada preposición. Admite tan só a substitución por un pronome precedido da mesma preposición. Non é suprimíbel sen que a cláusula perda parte esencial do seu significado. Predicativo. concordante co suxeito ou complemento directo en xénero e número, que permanece na cláusula aínda que o elemento ao que se refire sexa suprimido ou substituído polo pronome correspondente (supresión do SUX ou substitución pronominal do CD e que admite tan só a substitución por ASÍ). (C AXENTE). ATRIBUTO ORACIONAL: é o s prep ou s.adv. separado por pausa do resto da cláusula que admite ser convertido no ATRIB (previa trasnformación en sn) dunha cláusula complexa na que a función SUX. é desenvolvida pola cláusula á que o ATRIB. OR. pertence. Oracións bipolares. Adversativa (antítese) mais, porén, senón, no entanto, ora ben, agora ben, con todo, emporiso (pero) Concesiva aínda que, malia que, aínda cando, a pesar de que, ben/mal que, pese a que, mesmo que/se, por máis que, mesmo que Condicional se, a nada/pouco que, en caso de que, con tal de que, suposto/supoñendo que Consecutiva así que, conque, de modo/xeito que, por conseguinte, polo tanto, daquela Causal porque, xa que, dado que, posto que Comparativa (Máis/menos)…que/ca/do que (Tan)… como/coma

mais