Migracións Exteriores en España: Historia, Causas e Impacto

As Migracións Exteriores en España

As migracións exteriores son movementos fóra das fronteiras. Desde mediados do século XIX ata a crise de 1975, España foi un país de emigrantes, cuxo destino tradicional era ultramar e Europa Occidental. A partir de entón, paralizouse.

A Emigración Transoceánica

A emigración transoceánica dirixiuse principalmente a América Latina e, secundariamente, a Estados Unidos, Canadá e Australia. Foi unha emigración permanente e asistida, pero tamén houbo saídas temporais.

Primeira Etapa: Auge (Mediados do XIX - Primeira Guerra Mundial)

• Comprende desde mediados do século XIX ata a Primeira Guerra Mundial.
• Os países latinoamericanos necesitaban inmigrantes para poboarse, explotar os seus recursos económicos e construír grandes infraestruturas.
• España limitou os obstáculos á emigración e converteuse nunha saída con respecto ao atraso agrario.
• A procedencia da maioría destes inmigrantes era atlántica, con destinos como Arxentina, Cuba e Brasil.
• O seu perfil era: varón, novo, solteiro, de baixo nivel de cualificación e dedicado á agricultura.

Decadencia da Emigración Transoceánica (Entreguerras)

A emigración transoceánica decaeu entre as dúas Guerras Mundiais. As causas foron as seguintes:

• A inseguridade xerada pola guerra.
• A crise económica de 1929.
• A Guerra Civil e a posguerra, que ocasionaron escaseza de transporte e dificultades para saír ao exterior.

Recuperación e Cambios (1945-1960)

Entre 1945 e 1960, a migración transoceánica recuperouse, aínda que sen alcanzar as cifras de principios do século.

• A procedencia dos emigrantes continuou sendo principalmente galega e canaria.
• A emigración asturiana decaeu pola siderurxia.
• Os destinos prioritarios foron Arxentina, Venezuela e Cuba.
• O perfil do emigrante cambiou, e a emigración familiar adquiriu máis importancia, debido á esixencia dos países receptores.

Declive da Emigración Transoceánica (Desde 1960)

Desde a década de 1960, a emigración transoceánica descendeu ao iniciarse o declive da economía latinoamericana e entrar en competencia coa emigración a Europa.

A Emigración a Europa

A emigración a Europa tivo tres etapas ben diferenciadas:

Primeira Etapa: Escasa e Estacional (Ata mediados do XX)

• Foi unha emigración escasa e estacional.
• Procedía do campo levantino, dirixida a Francia.
• Máis tarde, incluíu refuxiados da Guerra Civil.
• Esta etapa finaliza coa Segunda Guerra Mundial.

Período de Auge (1950-1973)

O período entre 1950 e 1973 foi o de maior auxe da emigración a Europa, cun único descenso entre 1964 e 1968, motivado polo inicio do Primeiro Plan de Desenvolvemento español, que elevou a oferta de postos de traballo en España.

• A procedencia dos emigrantes estendeuse a todas as rexións, aínda que as máis afectadas foron Andalucía e Galicia.
• O seu destino prioritario foi Francia, Alemaña e Suíza.
• O perfil destes inmigrantes era de adultos novos, pouco preparados, que desempeñaron os traballos menos cualificados e peor retribuídos.

Decadencia da Emigración a Europa (Desde 1973)

A partir de 1973, a emigración a Europa decaeu. A crise económica provocou paro nos países de Europa Occidental e moitos emigrantes regresaron. Desde entón, a emigración española mantense en cifras baixas.

Consecuencias das Migracións Exteriores

• Demográficas: Diminución e redistribución da poboación española e as correntes migratorias.
• Económicas:
  • Positivas: Polas divisas enviadas polos emigrantes.
  • Negativas: Moitos aforros non pertencían ás áreas de partida dos emigrantes.
• Sociais (nos países de destino): Desarraigamento e penosas condicións.

A Emigración Exterior na Actualidade

Na actualidade, España deixou de ser un país de emigración. As razóns son:

• A maior cualificación da man de obra.
• O aumento do nivel de vida.