Cales son as funcións da linguaxe?

As funcións da linguaxe son a representativa ou referencial, a expresiva ou emotiva, a apelativa ou conativa, a fática ou de contacto, a poética ou estética e a metalingüística. Cada unha se centra nun elemento distinto da comunicación.

Cal é a diferenza entre situación e contexto?

A situación é o contorno extralingüístico que rodea o acto comunicativo, como o lugar e o momento. O contexto é o contorno lingüístico, formado polas palabras que rodean un termo e aclaran o seu sentido.

Que é a dobre articulación do código lingüístico?

É a propiedade pola que o código lingüístico se divide en dúas partes: a primeira articulación en monemas e a segunda en fonemas.

Comunicación e linguaxe: tipos, elementos, funcións e signo lingüístico

Resumen

O texto explica os tipos de comunicación (lingüística, paralingüística e extralingüística), os elementos do acto comunicativo e o contorno da comunicación, con exemplos de situación e contexto. Tamén aborda o ruído, a redundancia, as funcións da linguaxe e a clasificación dos signos segundo o seu referente. Por último, distingue entre linguaxe, lingua e fala e expón as características do signo lingüístico.

Puntos clave

A comunicación pode ser lingüística, paralingüística (sons) ou extralingüística (xestos e expresión facial).
Os elementos da comunicación son emisor, receptor, mensaxe, canle, código e referente.
A situación é o contorno extralingüístico e o contexto é o contorno lingüístico que aclara o sentido dunha mensaxe.
As seis funcións da linguaxe son representativa, expresiva, apelativa, fática, poética e metalingüística.
Os signos clasifícanse en índices (relación causa-efecto), iconas (semellanza) e símbolos (convención arbitraria).
Linguaxe é a facultade humana, lingua é o código social e fala é a realización individual.
O signo lingüístico é arbitrario, convencional, social, linear e de dobre articulación (monemas e fonemas).

Ponte a prueba

Tipos de Comunicación

Comunicación lingüística: (bla bla bla) Transmisión de mensaxes verbais (orais ou escritos) desde un individuo a outro por medio das ondas acústicas, código lingüístico.
Comunicación paralingüística: (sons) Sinais orais que complementan a expresión verbal. Uso non lingüístico da canle oral.
Comunicación extralingüística: (xestos) Comunicación non verbal. Transmisión de información mediante a expresión facial, posturas corporais, poden acompañar unha mensaxe oral ou transmitir unha información por si sós.

Elementos da Comunicación

Emisor: Transmite.
Receptor: Recibe a mensaxe.
Mensaxe: Conxunto de contidos.
Canle: Vía ou conduto polo que se transmite unha mensaxe.
Código: Sistema de signos e regras combinatorias compartidos polo emisor e polo receptor, facilitan a construción e a transmisión da mensaxe.
Referente: Todo aquilo que fai que interpretemos unha comunicación.

O Contorno da Comunicación

A situación: É o contorno extralingüístico que rodea o acto de comunicación e que axuda a interpretar correctamente unha mensaxe. Constituída polo lugar e o momento no que esta se emite, e os acontecementos que rodean aos interlocutores. Exemplo: Unha expresión como "Vai bo tempo!" terá diferentes sentidos segundo se pronuncie; na praia, nunha conversa entre bañistas; nunha estación invernal.
O contexto: É o contorno lingüístico da mensaxe, conxunto de palabras que rodean un termo dado e que aclaran o seu sentido e valor. Constituído por todo o que se dixo antes e todo o que se di a continuación. Exemplo: Coa palabra "satélite" (a lúa é un satélite da Terra; O satélite xira e emite...).

Ruído e Redundancia na Comunicación

Ruído

Toda perturbación que afecte aos elementos da comunicación e que impida ou dificulte a realización do acto comunicativo. Pode afectar a calquera dos factores da comunicación:

Emisor: Dificultades articulatorias, deficiencias caligráficas ou ortográficas, etc.
Receptor: Dificultades auditivas, distracción.
Canle: Problemas de acústica, deficiencias de impresión, etc.
Mensaxe: Ambigüidade, vaguidade, uso de fórmulas de linguaxes específicas (non entender algo).
Código: Coñecemento parcial do código, descoñecemento dos usos dialectais (xerga).
Referente: Falta de información sobre o tema, as causas, etc.

Redundancia

É a parte da mensaxe que non é imprescindible para unha plena interpretación. Diferenciamos entre:

A repetición dos morfemas de xénero e número nos artigos e nos adxectivos. Exemplo: "As gatas brancas..."
Reiteración de palabras ("unha cousa é unha cousa e outra cousa é unha cousa"), o emprego de voces e expresións sinónimas ("o que non pode ser é imposible"), as aliteracións ("unha señora moi aseñorada, deulle unha risada e quedou sen nada"), etc.

As Funcións da Linguaxe

Representativa ou referencial (referente): Textos informativos. Exemplo: "A vaca é un animal herbívoro e rumiante."
Expresiva ou emotiva (emisor): Poemas, diarios, cartas íntimas ou persoais, cancións.
Apelativa ou conativa (receptor): Publicidade, normas, textos doutrinais políticos. Exemplo: "Esperade á voda e despois entrade un por un."
Fática ou de contacto (canle): Conversación intrascendente. Exemplo: "Si, si"; "Ola, ola..."; "Probando."
Poética ou estética (mensaxe): Publicidade, literatura, chistes, humor, adiviñas, refráns. Exemplo: "Club Atlético de Casasoa: abónate e medrarás."
Metalingüística (código): Dicionario, gramática, libros de linguas. Exemplo: "A palabra 'casa' é un substantivo feminino."

Clasificación de Signos Segundo o Referente

Índices: Significante-significado, relación causa-efecto. Exemplo: Unha freada dun coche.
Iconas: Significante-significado, relación de semellanza. Exemplo: Fotos que representan momentos, sucesos (ex: coches, motos...).
Símbolos: Significante-significado, relación convencional-arbitraria. Exemplo: A cor dun coche. Os signos lingüísticos son un tipo de símbolo.

Linguaxe, Lingua e Fala: Conceptos Clave

Linguaxe:
- Universal, humana, única.
- Facultade virtual.
- Capacidade humana de comunicarse verbalmente.
Lingua:
- Social, comunitaria, diversa.
- Modelo inmaterial.
- Cada un dos códigos verbais nos que se manifesta a linguaxe.
Fala:
- Individual, persoal, múltiple.
- Realización material.
- Cada un dos actos verbais particulares nos que se manifesta a lingua.

O Signo Lingüístico e as Súas Características

O signo lingüístico ten unha importancia capital na comunicación humana. Son privativos do ser humano e sobre eles fundaméntase a súa condición de animal racional.

Características do Signo Lingüístico

Desenvolvemento linear no tempo. Sucesión acústica que coñecemos co nome de cadea falada.
Relación entre o significante e o significado prodúcese de modo convencional e arbitrario.
Carácter social: pertence á comunidade de falantes.
É articulado, segmentable en unidades menores. O código lingüístico é de dobre articulación:
- 1ª articulación: monemas.
- 2ª articulación: fonemas.