El juego en la teoría de Vygotsky: desarrollo y socialización

Lengua y literaturaActualizado el 5,8 KB

Resumen

Este apunte explica la teoría sociocultural de Vygotsky y el papel del juego en el desarrollo infantil. Describe cómo el juego socializa al niño, transmite normas y valores, y crea Zonas de Desarrollo Próximo. Incluye la definición de la ZDP y la aportación de Elkonin, que estudió el juego como escenario de roles sociales y de autorregulación.

Puntos clave

  • Para Vygotsky, el producto final del desarrollo está determinado por las características del medio social en el que vive el niño.
  • El juego es una acción espontánea de los niños que tiende a la socialización. Transmite valores, costumbres y normas culturales.
  • Para Vygotsky, el juego es un factor básico y esencial del desarrollo. La imaginación, a través del juego simbólico, contribuye al pensamiento abstracto.
  • La Zona de Desarrollo Próximo es la distancia entre el nivel de desarrollo real y el nivel de desarrollo potencial, que se alcanza con la ayuda de un adulto o de un compañero más capaz.
  • Para Elkonin, en el juego el niño asume reglas internas relacionadas con su papel, lo que fomenta la autorregulación.
  • Para Elkonin, la esencia del juego está en la actitud del niño ante él: los papeles que adopta y el cambio de actitud que estos conllevan.

Ponte a prueba

Adverbios en Galego

Un adverbio é un vocábulo invariable que modifica o verbo (chegou tarde), o adxectivo (está ben cocido), un adverbio (viña moi lonxe) ou unha oración.

1. Adverbios situacionais de lugar (Onde? Ulo, a, os, as?)

  • Repouso/estado: aquí, aí, alí
  • Movemento: acó, aló
  • Repouso e movemento: acá, alá
  • Oposición: acolá
  • Outros: dentro, fóra, arredor, cerca, preto, lonxe, arriba, enriba, derriba, encima, abaixo, embaixo, debaixo, adiante, diante, atrás, detrás, en fronte, velaí, velaquí, algures, ningures, xalundes

Locucións adverbiais: a carón, ao pé, á beira, a rente(s), á dereita, á esquerda, a desmán, a contramán...

2. Adverbios situacionais de tempo (Cando?)

  • antano, hogano, sempre, decote, asemade
  • antonte, trasantonte, onte, hoxe, mañá, pasadomañá
  • antes, noutrora, agora, arestora, despois, outrora
  • aínda, xa, mentres, nunca, xamais (endexamais), xacando, antes, entón, logo, daquela, axiña, cedo, tarde
  • arreo, pronto, seguido, sempre

Locucións adverbiais: de contado, de camiño, a deshora, ás veces, aos poucos, a cotío, a miúdo, á tardiña, de cando en vez, hoxe en día

3. Adverbios nocionais de modo (Como?)

  • Adxectivos: alto, baixo, doado, só...
  • Adxectivos con sufixo -mente: comodamente, facilmente, soamente...
  • Outros: así, ben, mellor, como, gratis, mal, peor, engorde, paseniño, case, adrede...

Locucións adverbiais: á/de presa, de vagar, a modo, a escape, ás carreiras, a eito, a feito, ao chou, ás toas, a treu, de balde, de socato, a mantenta, a tergo...

4. Adverbios nocionais de cantidade e precisión (Canto?)

  • abondo, algo, bastante, ben, canto, case, dabondo, demasiado, máis, menos, moito/moi, nada, pouco, só, tanto, xusto

Locucións: a mares, ás mancheas, a encher, a esgalla...

5. Negación, afirmación e dúbida

Compórtanse sintacticamente de xeito diferente ao adverbio. Son as tres formas de presentar unha oración canto ao xuízo nela emitido: negativo (termo marcado), positivo ou incerto.

5.1. Negación

  • Total: colócase non entre suxeito e verbo: ti non vas
  • non si? = non? non é?
  • tampouco, ca! (categórico)
  • Expletivo (non nega): nin... nin... (coordinación negativa)
  • nada, ninguén, ningún, nunca, xamais

5.2. Afirmación

Se non hai marca negativa, calquera enunciado é de por si afirmativo (termo non marcado).

Nas respostas ha de repetirse o verbo: chegaches cedo? - Cheguei.

Reforzos da afirmación: si, si que, abofé, de seguro, claro, así é, así mesmo, con certeza, de certo, tamén, efectivamente, certamente, xaora....

5.3. Dúbida

Vale para a afirmación e para a negación.

acaso, quizá/quizais/quizabes, ao mellor, talvez, se cadra, se callar, seica, disque, igual.

Pronomes Átonos

  • OD: te (segunda persoa singular)
  • OI: che (segunda persoa singular)
  • Combinacións con "lle": llo, lla, llos, llas (dativo + acusativo o, a, os, as)
  • Combinacións con "lles": llelo, llela, llelos, llelas (dativo + acusativo o, a, os, as)

Valores de "Se"

  • Impersonal: (Só admite o verbo en terceira persoa). Solicitouse un permiso. Solicitaronse axudas.
  • Reflexivo: (Admite o verbo en calquera persoa). Vestiuse a presa. Vestichete a presa.
  • Recíproco: (Só admite o verbo nas persoas do plural). Mancáronse xogando.
  • Formante de verbo: (Admite o verbo en calquera persoa). Queixaronse á dirección. Despediuse dela.

Uso do infinitivo

Forma invariable

  1. En perífrases verbais (Han de ser uns vinte)
  2. Cando o infinitivo é impersoal (Prohíbese fumar)
  3. Cando depende dun verbo causativo (mandar, facer, permitir...), perceptivo (sentir, ver, oír...), modal (querer, poder, deber...) ou de movemento (ir, vir...). Ex: Oín tocar as campás; Mandeilles facelo pero non me escoitaron; Debedes divertirvos todo o que poidades; Ide facerlle unha visita
  4. Con valor imperativo (Veña, coller as cousas e saír rapidamente)
  5. Cando depende da preposición de e funciona como modificador dun adxectivo (É un problema difícil de resolver)

Forma conxugada

  1. Cando o infinitivo ten un suxeito (expreso ou non) distinto ao do verbo principal (Ao chegaren os primeiros fríos, o vello péchase na casa)

Forma conxugada (opcional)

  1. Se ten o mesmo suxeito que o verbo principal pero vai antes ca el e precedido de preposición (Para lembráreste despois, anótao)
  2. Cando ten o mesmo suxeito que o verbo principal, vai despois del pero a suficiente distancia como para que se poida perder a noción de cal é o suxeito (Seguide pola estrada principal da costa para verdes mellor toda a paisaxe)
  3. Se indica a indeterminación do suxeito, en 3ª persoa do plural (Por non lle daren importancia chegamos a esta situación)
  4. Con verbos pronominais ou reflexivos (Metéreste no que non che importa acabará por darche problemas)

Descargar

PDF Word HTML

Preguntas frecuentes

Qué es la Zona de Desarrollo Próximo?

Es la distancia entre dos niveles. El nivel de desarrollo real es lo que el niño resuelve sin ayuda. El nivel de desarrollo potencial es lo que resuelve con la ayuda de un adulto o de un compañero más capaz.

Por qué es importante el juego para Vygotsky?

Para Vygotsky, el juego nace de la necesidad de conocer y dominar los objetos del entorno. Es un motor del desarrollo porque crea continuamente Zonas de Desarrollo Próximo.

Qué aporta Elkonin a la teoría de Vygotsky?

Elkonin sistematizó la naturaleza social del juego. Para él, el niño asume reglas internas según el papel que adopta, lo que fomenta la autorregulación y la comprensión de roles sociales.

Ponte a prueba

Tarjetas de repaso

Pulsa una tarjeta para ver la respuesta.

Test

1. Qué es la Zona de Desarrollo Próximo?
2. Qué considera Vygotsky sobre el juego?
3. Con qué ayuda puede el niño llegar al nivel de desarrollo potencial?
4. Qué aprende el niño en el juego según Elkonin?
5. Qué transmite el juego según el texto?
6. Qué tipo de juego contribuye al desarrollo de pensamientos abstractos?

Preguntas generadas con IA a partir del documento: comprueba las respuestas con el texto.