Poesía e Realismo Social na Literatura Catalana

Poesía e Realismo Social

O realismo social é unha tendencia literaria que pretende expoñer a realidade con toda crueza para que sirva de denuncia das inxustizas causadas pola ditadura: desigualdades, pobreza, represión, exilio, censura, etc. Ademais, quere concienciar a sociedade na loita contra a ditadura e reclamar a restauración dos valores democráticos. Esta poesía caracterizouse por:

• a) L'actitud profética: o poeta asume o destino do pobo oprimitido e poetiza as súas aspiracións históricas e sociais.
• b) A descrición das consecuencias amargues da guerra e da posguerra.
• c) L'ús d'1 llenguatge directe, comunicativo e coloquial.
• d) Poesia narrativa.
• e) La denúncia das inxustizas, a demanda de liberdade, de expresión, a sensación de exilio interior, a reflexión sobre a función do poeta e da poesía, etc.

Simboloxía complexa, rica en resonancias relixiosas que representan a opresión, a censura e a moral asfixiante; mais doutras, plasman a loita colectiva, a dignidade do ser humano e o compromiso mesiánico do poeta. O realismo social generalizarase a partir da publicación de La pell de brau d'Espriu, de Vacances pagades e de obras de Estellés, Miquel Martí i Llompart.

Gabriel Ferrater

(Reus, 1922 - Barcelona, 1972) ós 16 anos exiliouse a Francia coa súa familia. De retorno, iniciou a carreira de Ciencias Exactas pero abandonouna ata que no ano 68 se licenciou en Filosofía e Letras. Foi tradutor e profesor de lingüística e de crítica literaria na Universidade Autónoma de Barcelona.

O realismo de Ferrater é máis existencial e individual que non colectivo, cunha linguaxe denotativa, pero sen a actitude pedagóxica e militante do realismo social. Os temas dominantes son o paso do tempo, a relación erótica, o amor, as relacións humanas, a medo, a soidade, a sensación de exilio interior e de reclusión e a cotianeidade, expresados con imaxes poéticas de gran plasticidade e un estilo de carácter narrativo.

No que respecta ao estilo, o poeta debe definir a distancia entre o sentimento e o centro da súa imaxinación, para a cal usa a ironía e a métrica. O tono é marcado pola experiencia, sincero, reflexivo e contido. O máis importante é a reflexión moral e non a descrición da situación ou o móbil que a orixina.

Escribiu tres poemarios: Da nuces pueris (1960), Menja't una cama (1962) e Teoria dels cossos (1966), que recolleu no volume Les dones i els dies (1968).