Zer da hazkunde naturala?

Hazkunde naturala edo begetatiboa jaiotza-tasaren eta heriotza-tasaren arteko aldeak eragiten duen biztanleriaren aldaketa da. Arrazoi naturalengatik gertatzen da, ez migrazioengatik.

Zein hiru erregimen demografiko izan ditu Espainiak?

Erregimen demografiko zaharra (XX. mendearen hasierara arte), trantsizio demografikoa (1900-1975) eta garai post-industriala. Bakoitzak jaiotza- eta heriotza-tasen ezaugarri desberdinak ditu.

Zein eskualdetan dago dentsitate handiena Espainian?

Madril, penintsulako periferia, Balearrak, Kanariak eta Ceuta eta Melilla dira dentsitate handiko eremuak. Penintsularen barrualdea, berriz, dentsitate txikikoa da.

Espainiako biztanleria: banaketa, dentsitatea eta erregimen demografikoak

Resumen

Dokumentuak Espainiako biztanleria aztertzen du demografiaren ikuspegitik: iturriak, egitura demografikoa eta biztanleriaren banaketa espaziala. Gainera, mugimendu naturala eta hazkunde naturala azaltzen ditu, eta Espainiak izan dituen hiru erregimen demografikoak (zaharra, trantsizioa eta post-industriala) deskribatzen ditu.

Puntos clave

Demografiak biztanleria kuantitatiboki aztertzen du zentsua, udal-errolda, erregistro zibila eta inkestak erabiliz.
2015ean Espainiako biztanleria 46,6 milioi pertsona zen eta dentsitatea 92,2 biztanle/km² zen.
Hazkunde naturala jaiotza-tasaren eta heriotza-tasaren arteko aldea da.
Erregimen demografiko zaharrean jaiotza- eta heriotza-tasa oso altuak ziren XX. mendearen hasierara arte.
Trantsizio demografikoak (1900-1975) jaiotza-tasaren jaitsiera motela eta heriotza-tasaren jaitsiera bortitza ekarri zituen, hazkunde natural handia sortuz.
Erregimen post-industrialean garapen-faktore berriak (zerbitzu aurreratuak eta teknologia) agertu dira eta desorekak areagotu dira Madril, Ebroko eta Mediterraneoko ardatzetan.

Ponte a prueba

ESPAINIAKO BIZTANLERIA

-Demografiak biztanleria kuantitatiboki aztertzen du . Horretarako, hainbat iturri erabiltzen

ditu: Zentsua; udal-errolda; erregistro zibila eta beste inkesta eta estatistikak .

-Egitura demografikoz oso adindua da, eta ekonomiaren ikuspegitik, jarduera-tasa igo egin da eta hirugarren sektorearen jarduerak gero eta garrantzi handiagoa hartzen ari dira.

Biztanleriaren Banaketa

Espainiako biztanleria 46,6 milioi pertsona zen 2015ean. Banaketa espaziala aztertzeko

biztanleria-dentsitateari erreparatzen zaio. Dentsitatea handituz joan da azken urte hauetan

eta 92,2 biztanle/km² heldu da 2015ean. Dentsitate handiko eremuak Madril, penintsulako

periferia, Balearrak, Kanariak eta Ceuta eta Melilla dira. Dentsitate txikiko eremuak

penintsularen barrualdea da. Biztanleriaren banaketa faktore batzuen bilakaeraren ondorioa :

A) Industria-urreko garaia: Nekazaritza zen ekonomiaren oinarria eta, horregatik, dentsitate

handiko eremuak erliebe lau eta altitude txikikoak, klima epel eta berokoak, itsasotik edo

ibaietatik hurbilekoak ziren. Hau da: Levante, Atlantikoko haranak, penintsulako barrualdeko

ibai-haranak eta Balearrak.

B) Industrializazio-garaia:

XIX-1975 artean. Ekonomia industrial eta hiritarra finkatu zen eta naturarekin lotutako faktoreek indarra galdu zuten. Garrantzia hartu zuten Madril-ek eta

periferiako eskualdeek batzuetan hazkunde naturalagatik; eta beste batzuetan migrazioak

erakartzeagatik Asturias, Euskadi eta Katalunia esaterako. Barrualdeko eskualdetan dentsitate

txikiak jarraitu zuen.

C)Garai post-industriala : garapen-faktore berriak agertu dira: zerbitzu aurreratuak eta

teknologia. Askotan desorekak areagotu dira eta Madril, Ebroko eta Mediterraneoko ardatzak

gehiago kontzentratu dira.

Mugimendu naturala toki batean biztanleriak arrazoi naturalengatik izaten duen aldaketa da.

Jaiotza-tasaren eta heriotza-tasaren arteko aldeak eragiten du hazkunde naturala edo begetatiboa.

Erregimen demografikoa

: Espainiako mugimendu natural horrek hiru etapa edo erregimen

demografiko izan ditu.

A) Erregimen demografiko zaharra:

XX.Mendearen hasierara arte. Fase honetan jaiotza-tasa zein heriotza-tasa oso altuak ziren. Jaiotza-tasari dagokionez, nekazaritza ekonomiaren oinarria zenez, gaztetatik seme-alabak hasten ziren lan egiten. Heriotza-tasa bere aldetik, altua eta gorabeheratsua zen, izan ere bizi-maila apala eta medikuntza eta osasun-baldintzak kaskarak ziren. Dieta eskasa eta desorekatuta zen, proteina faltagatik; gaixotasun infekziosoak erraz transmititzen ziren eta medikuntza eta higiene baldintzak oso atzeratuak zeuden.

B) Trantsizio demografikoa: 1900-1975. Beste mendebaldeko herrialdeekin konparatuta

beranduago hasi zen baina biziagoa eta laburragoa izan da. Erregimen honetan, jaiotza-tasa

emeki jaisten joan zen eta heriotza-tasa bortizki jaitsi zen, ondorioz hazkunde natural handia.

- 1900-1920 jaiotza-tasa borondatezko kontrolari ezker jaitsi zen, betiere sistema tradizionalak erabiliz. Eta heriotza-tasa nabarmen jaitsi zen, I Mundu Gerraren garaian ere. 1920ko hamarkadan, jaiotza-tasa suspertu zen. 1930-1956 jaiotza tasa nabarmen jaitsi zen: 1929ko krisia, II Errepublikako ezegonkortasun politikoa, Gerra Zibila eta gerraostean autarkia eta pobrezia zirela eta. 1956-1965 artean jaiotza tasa bizkortu zen eta gerraosteko baby boom atzeratua gertatuta zen behin autarkia eta blokeoa bukaturik. 1965-75 artean, familiaren tamaina txikiagotu zen eta bizimodu industrial eta hiritarra nagusitu zen.