Efectos e métodos de contención e limpeza de vertidos de petróleo

Efectos dun vertido

A curto prazo

1. Por revestimento e asfixia

• Redución da transmisión da luz.
• Redución do osíxeno disolto.
• Danos ás aves acuáticas: as plumas reducen a súa flotabilidade e o seu poder illante.
• Asfixia de algas e líquenes intermareais.

2. Por toxicidade do petróleo

• Anestesia e narcose a baixas concentracións.
• Danos celulares e morte a altas concentracións.

A longo prazo

• Alteración dos procesos biolóxicos mediados por mensaxeiros químicos diluídos na auga do mar.
• Bioacumulación: son estables dentro dos organismos.

Métodos de contención dun vertido

• Botalóns flotantes: tubo flotante cun faldón lastrado. Son máis efectivos con auga calma e vertidos pequenos.
• Barreiras de burbullas: liberación de aire comprimido desde unha mangueira perforada e submerxida. Fórmase unha cortina de burbullas que impide os movementos do petróleo. Non é efectiva se hai correntes ou ventos.
• Aditivos químicos que xelifican o petróleo, que se poderían aplicar nos bordos da mancha para contela. Está aínda en investigación. A resistencia do xel é afectada por: baixas temperaturas, presenza de impurezas, etc.

Métodos de limpeza

• Métodos mecánicos: retirar por succión o petróleo da auga. Son máis efectivos cando a auga está en calma e as manchas están contidas.
• Degradación biolóxica acelerada ou biorremediación. O problema é que aumenta moito a cantidade de osíxeno requirido para degradar o petróleo e podería danar outros organismos.
• Combustión: a fracción máis fácil de queimar evapórase de inmediato. O residuo tras a combustión é máis difícil de recoller que o petróleo líquido. Produce contaminación do aire.
• Absorbentes (palla): o petróleo adhírese á fibra e despois exprímese.
• Axentes de afundimento: fan que o petróleo se afunda ao combinarse con eles. Morren os animais do fondo. É difícil de degradar (pois requírese osíxeno). O fondo convertería en fonte de contaminación a longo prazo.
• Emulsionar o petróleo con auga (detergentes): permiten mesturar o petróleo e a auga, mellorando a degradación natural por microorganismos.

A calidade da auga

Un parámetro é un indicador das características e propiedades que os contaminantes proporcionan á auga.

1. Parámetros físicos

• Turbidez (transparencia), presenza de partículas ou microorganismos.
• Características organolépticas (cor, sabor e olor).
• Conductividade eléctrica: depende da cantidade de sales disoltas e é proporcional aos sólidos disoltos e en suspensión.

2. Parámetros químicos

• Presenza de ións: bicarbonato, cloruro, sulfato.
• Osíxeno disolto (OD): esencial para a vida acuática. Diminúe se hai vertidos orgánicos, que se gastan en descomposición.
• DBO5: cantidade de osíxeno que necesitan os microorganismos para oxidar a materia orgánica en 5 días (a 30 ºC). Neste tempo, os compostos sinxelos (como a glicosa) oxídanse case completamente, mentres que os complexos se oxidan nun 40%.
• DQO: cantidade de osíxeno necesario para oxidar os compostos orgánicos sen a participación de seres vivos, en medio ácido. Actúan axentes químicos.
• COT (carbono orgánico total): rómpese en unidades de C e posteriormente oxídase a CO2. É facilmente medible.
• pH: afecta ás reaccións químicas e biolóxicas.
• Alcalinidade, debida á presenza do ión carbonato ou hidroxilo.
• Dureza: concentración de CaCO3.
• Nitróxeno orgánico e amoníaco: indican contaminación recente.

3. Parámetros biolóxicos

Cantidade de microorganismos na auga.

• Virus, bacterias coliformes e fungos: ocasionan olores e sabores.
• Algas verde-azuladas e protozoos: transmiten enfermidades.

Índices

• Físico-químicos: consideran as características da auga.
• Bióticos: sinalan variacións na biocenose.