Xeracións literarias galegas de posguerra: Xeración do 36, Promoción de Enlace e Festas Minervais

Naceron entre 1910 e 1920. Son mozos cando comeza a Guerra Civil (teñen entre 16 e 26 anos).

Viven o horror da guerra en primeira persoa (Celso Emilio Ferreiro estivo na fronte de Asturias, Xosé María Díaz Castro conduciu unha ambulancia...).

Coñecen o trauma da violencia.

Procedencia pequenoburguesa.

Tiñan obra publicada antes da guerra (libros ou poemas soltos en revistas ou xornais).

Xeración do 36

Naceron entre 1910 e 1920. Son mozos cando comeza a Guerra Civil (teñen entre 16 e 26 anos). Viven o horror da guerra en primeira persoa (Celso Emilio Ferreiro estivo na fronte de Asturias, Xosé María Díaz Castro conduciu unha ambulancia...). Coñecen o trauma da violencia. Procedencia pequenoburguesa. Tiñan obra publicada antes da guerra (libros ou poemas soltos en revistas ou xornais).

• Luis Pimentel: Tricos; Sombra de aire na herba.
• Aquilino Iglesia Alvariño: Señardá; Cómaros verdes; De día a día; Lanza de soedad; Nenias.
• Xosé María Díaz Castro: Nimbos.
• Celso Emilio Ferreiro: O soño sulagado; Longa noite de pedra; Viaxe ao país dos ananos; Cemiterio privado; Onde o mundo se chama Celanova.

Xeración do 36

Naceron entre 1910 e 1920. Son mozos cando comeza a Guerra Civil (teñen entre 16 e 26 anos). Viven o horror da guerra en primeira persoa (Celso Emilio Ferreiro estivo na fronte de Asturias, Xosé María Díaz Castro conduciu unha ambulancia...). Coñecen o trauma da violencia. Procedencia pequenoburguesa. Tiñan obra publicada antes da guerra (libros ou poemas soltos en revistas ou xornais).

• Luis Pimentel: Tricos; Sombra de aire na herba.
• Aquilino Iglesia Alvariño: Señardá; Cómaros verdes; De día a día; Lanza de soedad; Nenias.
• Xosé María Díaz Castro: Nimbos.
• Celso Emilio Ferreiro: O soño sulagado; Longa noite de pedra; Viaxe ao país dos ananos; Cemiterio privado; Onde o mundo se chama Celanova.

Xeración do 36

Naceron entre 1910 e 1920. Son mozos cando comeza a Guerra Civil (teñen entre 16 e 26 anos). Viven o horror da guerra en primeira persoa (Celso Emilio Ferreiro estivo na fronte de Asturias, Xosé María Díaz Castro conduciu unha ambulancia...). Coñecen o trauma da violencia. Procedencia pequenoburguesa. Tiñan obra publicada antes da guerra (libros ou poemas soltos en revistas ou xornais).

• Luis Pimentel: Tricos; Sombra de aire na herba.
• Aquilino Iglesia Alvariño: Señardá; Cómaros verdes; De día a día; Lanza de soedad; Nenias.
• Xosé María Díaz Castro: Nimbos.
• Celso Emilio Ferreiro: O soño sulagado; Longa noite de pedra; Viaxe ao país dos ananos; Cemiterio privado; Onde o mundo se chama Celanova.

Promoción de Enlace

Naceron entre 1920 e 1930. Eran moi nenos durante a guerra e non participaron na contenda. Acceden á cultura nos anos corenta, en plena posguerra. Viven unha situación social e cultural penosa. Son, en gran parte, autodidactas. Descoñecen tanto a literatura galega anterior á guerra como o traballo cultural e literario dos exiliados. A maioría comezan a escribir e a publicar en castelán, para logo pasarse ao galego.

• Antón Tovar: Non; O vento no teu colo; Calados esconxuros; Berros en voz baixa; A nada destemida.
• Luz Pozo Garza: Ánfora; O paxaro na boca; Verbas derradeiras; Concerto de outono; Códice Calixtino; Vida secreta de Rosalía.
• Manuel Cuña Novás: Fabulario novo.

Promoción de Enlace

Naceron entre 1920 e 1930. Eran moi nenos durante a guerra e non participaron na contenda. Acceden á cultura nos anos corenta, en plena posguerra. Viven unha situación social e cultural penosa. Son, en gran parte, autodidactas. Descoñecen tanto a literatura galega anterior á guerra como o traballo cultural e literario dos exiliados. A maioría comezan a escribir e a publicar en castelán, para logo pasarse ao galego.

• Antón Tovar: Non; O vento no teu colo; Calados esconxuros; Berros en voz baixa; A nada destemida.
• Luz Pozo Garza: Ánfora; O paxaro na boca; Verbas derradeiras; Concerto de outono; Códice Calixtino; Vida secreta de Rosalía.
• Manuel Cuña Novás: Fabulario novo.

Promoción de Enlace

Naceron entre 1920 e 1930. Eran moi nenos durante a guerra e non participaron na contenda. Acceden á cultura nos anos corenta, en plena posguerra. Viven unha situación social e cultural penosa. Son, en gran parte, autodidactas. Descoñecen tanto a literatura galega anterior á guerra como o traballo cultural e literario dos exiliados. A maioría comezan a escribir e a publicar en castelán, para logo pasarse ao galego.

• Antón Tovar: Non; O vento no teu colo; Calados esconxuros; Berros en voz baixa; A nada destemida.
• Luz Pozo Garza: Ánfora; O paxaro na boca; Verbas derradeiras; Concerto de outono; Códice Calixtino; Vida secreta de Rosalía.
• Manuel Cuña Novás: Fabulario novo.

Xeración das Festas Minervais

Tamén chamados xeración "La Noche" (por publicar no xornal do mesmo nome) ou Xeración dos 50. Naceron entre 1930 e 1940. Non viviron a guerra en primeira persoa nin os momentos máis duros da posguerra. Teñen estudos universitarios. Moitos coñécense en Santiago ou en Madrid. Ignoran o que pasou antes da guerra pero entran en contacto con xente que a viviu (por exemplo, Otero Pedrayo). Buscan referentes na cultura europea (países francófonos e anglófonos). Comezan a militar na política, é unha militancia clandestina e prohibida. Algunhas persoas forman parte de Brais Pinto, un grupo de estudantes que editará e publicará libros de poesía. Chámase Xeración das Festas Minervais porque participan e gañan con traballos seus en certames literarios da Universidade de Compostela naqueles anos. Escriben e publican en galego.

• Uxío Novoneyra: Os eidos; Os eidos 2; Elexías do Courel e outros poemas.
• Xosé Luís Méndez Ferrín: Voce na néboa; Con pólvora e magnolias; O fin dun canto; Estirpe; Contra Maquieiro.
• Manuel María: Muiñeiro de brétemas; Morrendo a cada intre; Advento; Terra Chá; Documentos persoais; Mar Maior; Versos pra un país de minifundios.
• Bernardino Graña: Poema do home que quixo vivir; Profecía do mar; Non vexo Vigo nin Cangas; Se o noso amor e os peixes Sar arriba andasen.
• Xohana Torres: Do sulco; Estación ao mar; Tempo de rúa.

Xeración das Festas Minervais

Tamén chamados xeración "La Noche" (por publicar no xornal do mesmo nome) ou Xeración dos 50. Naceron entre 1930 e 1940. Non viviron a guerra en primeira persoa nin os momentos máis duros da posguerra. Teñen estudos universitarios. Moitos coñécense en Santiago ou en Madrid. Ignoran o que pasou antes da guerra pero entran en contacto con xente que a viviu (por exemplo, Otero Pedrayo). Buscan referentes na cultura europea (países francófonos e anglófonos). Comezan a militar na política, é unha militancia clandestina e prohibida. Algunhas persoas forman parte de Brais Pinto, un grupo de estudantes que editará e publicará libros de poesía. Chámase Xeración das Festas Minervais porque participan e gañan con traballos seus en certames literarios da Universidade de Compostela naqueles anos. Escriben e publican en galego.

• Uxío Novoneyra: Os eidos; Os eidos 2; Elexías do Courel e outros poemas.
• Xosé Luís Méndez Ferrín: Voce na néboa; Con pólvora e magnolias; O fin dun canto; Estirpe; Contra Maquieiro.
• Manuel María: Muiñeiro de brétemas; Morrendo a cada intre; Advento; Terra Chá; Documentos persoais; Mar Maior; Versos pra un país de minifundios.
• Bernardino Graña: Poema do home que quixo vivir; Profecía do mar; Non vexo Vigo nin Cangas; Se o noso amor e os peixes Sar arriba andasen.
• Xohana Torres: Do sulco; Estación ao mar; Tempo de rúa.

Xeración das Festas Minervais

Tamén chamados xeración "La Noche" (por publicar no xornal do mesmo nome) ou Xeración dos 50. Naceron entre 1930 e 1940. Non viviron a guerra en primeira persoa nin os momentos máis duros da posguerra. Teñen estudos universitarios. Moitos coñécense en Santiago ou en Madrid. Ignoran o que pasou antes da guerra pero entran en contacto con xente que a viviu (por exemplo, Otero Pedrayo). Buscan referentes na cultura europea (países francófonos e anglófonos). Comezan a militar na política, é unha militancia clandestina e prohibida. Algunhas persoas forman parte de Brais Pinto, un grupo de estudantes que editará e publicará libros de poesía. Chámase Xeración das Festas Minervais porque participan e gañan con traballos seus en certames literarios da Universidade de Compostela naqueles anos. Escriben e publican en galego.

• Uxío Novoneyra: Os eidos; Os eidos 2; Elexías do Courel e outros poemas.
• Xosé Luís Méndez Ferrín: Voce na néboa; Con pólvora e magnolias; O fin dun canto; Estirpe; Contra Maquieiro.
• Manuel María: Muiñeiro de brétemas; Morrendo a cada intre; Advento; Terra Chá; Documentos persoais; Mar Maior; Versos pra un país de minifundios.
• Bernardino Graña: Poema do home que quixo vivir; Profecía do mar; Non vexo Vigo nin Cangas; Se o noso amor e os peixes Sar arriba andasen.
• Xohana Torres: Do sulco; Estación ao mar; Tempo de rúa.

LUIS PIMENTEL

Pegadas vangardistas. O poema rompe coas regras tradicionais de rima e métrica, usando versos curtos e ideas soltas; dá sensación de liberdade e sorpresa.
Marcado lirismo. Os versos están cheos de emoción e sentimentos profundos; reflexan estados de ánimo con palabras delicadas e fermosas.
Poesía de carácter intimista. Fala do que sente por dentro, dos seus pensamentos e das súas preocupacións persoais.
Denuncia da violencia da guerra. Algúns poemas mostran escenas ou sensacións do horror da Guerra Civil, aínda que sen ser explícitos.
Emprego de símbolos. Usa imaxes e símbolos para insinuar cousas que non pode dicir directamente, protexéndose da censura.

LUIS PIMENTEL

Pegadas vangardistas. O poema rompe coas regras tradicionais de rima e métrica, usando versos curtos e ideas soltas; dá sensación de liberdade e surpresa.
Marcado lirismo. Os versos están cheos de emoción e sentimentos profundos; reflexan estados de ánimo con palabras delicadas e fermosas.
Poesía de carácter intimista. Fala do que sente por dentro, dos seus pensamentos e das súas preocupacións persoais.
Denuncia da violencia da guerra. Algúns poemas mostran escenas ou sensacións do horror da Guerra Civil, aínda que sen ser explícitos.
Emprego de símbolos. Usa imaxes e símbolos para insinuar cousas que non pode dicir directamente, protexéndose da censura.

LUIS PIMENTEL

Pegadas vangardistas. O poema rompe coas regras tradicionais de rima e métrica, usando versos curtos e ideas soltas; dá sensación de liberdade e sorpresa.
Marcado lirismo. Os versos están cheos de emoción e sentimentos profundos; reflexan estados de ánimo con palabras delicadas e fermosas.
Poesía de carácter intimista. Fala do que sente por dentro, dos seus pensamentos e das súas preocupacións persoais.
Denuncia da violencia da guerra. Algúns poemas mostran escenas ou sensacións do horror da Guerra Civil, aínda que sen ser explícitos.
Emprego de símbolos. Usa imaxes e símbolos para insinuar cousas que non pode dicir directamente, protexéndose da censura.

AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO

Paisaxismo ruralista. Descrición detallada do campo, das árbores, ríos e montañas de Galicia; a natureza é protagonista.
Importancia do mar. O mar aparece como elemento vital, simbolizando sentimentos e momentos da vida.
Hilozoísmo e neotrobadorismo. A natureza parece viva; ás veces os obxectos naturais comunican emocións ou historias.
Temas transcendentais. Reflicte sobre o tempo, a morte, o amor e a saudade.
Angustia e dor existencial. Transmite preocupación pola vida e incerteza interior.
Influencias modernistas. Coidado da sonoridade e das imaxes.
Saudosismo portugués. Nostalxia e melancolía do pasado aparecen en versos de recordo.
Coidado formal. Emprega rima e métrica clásica; a estrutura é precisa.
Influencia da literatura clásica. Referencias a mitos e formas cultas.

AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO

Paisaxismo ruralista. Descrición detallada do campo, das árbores, ríos e montañas de Galicia; a natureza é protagonista.
Importancia do mar. O mar aparece como elemento vital, simbolizando sentimentos e momentos da vida.
Hilozoísmo e neotrobadorismo. A natureza parece viva; ás veces os obxectos naturais comunican emocións ou historias.
Temas transcendentais. Reflicte sobre o tempo, a morte, o amor e a saudade.
Angustia e dor existencial. Transmite preocupación pola vida e incerteza interior.
Influencias modernistas. Coidado da sonoridade e das imaxes.
Saudosismo portugués. Nostalxia e melancolía do pasado aparecen en versos de recordo.
Coidado formal. Emprega rima e métrica clásica; a estrutura é precisa.
Influencia da literatura clásica. Referencias a mitos e formas cultas.

AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO

Paisaxismo ruralista. Descrición detallada do campo, das árbores, ríos e montañas de Galicia; a natureza é protagonista.
Importancia do mar. O mar aparece como elemento vital, simbolizando sentimentos e momentos da vida.
Hilozoísmo e neotrobadorismo. A natureza parece viva; ás veces os obxectos naturais comunican emocións ou historias.
Temas transcendentais. Reflicte sobre o tempo, a morte, o amor e a saudade.
Angustia e dor existencial. Transmite preocupación pola vida e incerteza interior.
Influencias modernistas. Coidado da sonoridade e das imaxes.
Saudosismo portugués. Nostalxia e melancolía do pasado aparecen en versos de recordo.
Coidado formal. Emprega rima e métrica clásica; a estrutura é precisa.
Influencia da literatura clásica. Referencias a mitos e formas cultas.

XOSÉ MARÍA DÍAZ CASTRO

Paisaxismo ruralista. Os poemas describen o campo e a vida rural de Galicia.
Temas transcendentais. O paso do tempo, a morte e a saudade son recurrentes; reflexiona sobre o que importa na vida.
Angustia existencial. Hai tristeza e preocupación polo sentido da vida.
Coidado formal. A forma poética é precisa, con rima e estrutura clásica.
Influencia clásica. Referencias a mitos e figuras antigas, como Penélope.
Temática relixiosa. Usa luz, sombra e camiños como símbolos da fe e da dúbida.

XOSÉ MARÍA DÍAZ CASTRO

Paisaxismo ruralista. Os poemas describen o campo e a vida rural de Galicia.
Temas transcendentais. O paso do tempo, a morte e a saudade son recurrentes; reflexiona sobre o que importa na vida.
Angustia existencial. Hai tristeza e preocupación polo sentido da vida.
Coidado formal. A forma poética é precisa, con rima e estrutura clásica.
Influencia clásica. Referencias a mitos e figuras antigas, como Penélope.
Temática relixiosa. Usa luz, sombra e camiños como símbolos da fe e da dúbida.

XOSÉ MARÍA DÍAZ CASTRO

Paisaxismo ruralista. Os poemas describen o campo e a vida rural de Galicia.
Temas transcendentais. O paso do tempo, a morte e a saudade son recurrentes; reflexiona sobre o que importa na vida.
Angustia existencial. Hai tristeza e preocupación polo sentido da vida.
Coidado formal. A forma poética é precisa, con rima e estrutura clásica.
Influencia clásica. Referencias a mitos e figuras antigas, como Penélope.
Temática relixiosa. Usa luz, sombra e camiños como símbolos da fe e da dúbida.

CELSO EMILIO FERREIRO

Compromiso cívico. Nos poemas defende ideas políticas e sociais e denuncia inxustizas.
Participación política. A implicación activa do poeta reflíctese en versos que falan de problemas sociais.
Intimismo inicial. Nos primeiros poemas expresa as súas preocupacións e sentimentos internos.
Angustia existencial. Toca temas como o paso do tempo, o sentido da vida e a perda da infancia.
Compromiso social posterior. Fala dos humildes, os que sofren ou son vítimas de inxustizas.
Uso de metáforas. Para evitar a censura, describe situacións difíciles con imaxes en lugar de dicilo directamente.
Lingua sinxela. Emprega palabras fáciles para que todos entendan a mensaxe.
Humor e ironía. Aparece a sátira como crítica social.
Musicalidade. Os versos teñen ritmo e soan melodiosos cando se len en voz alta.

CELSO EMILIO FERREIRO

Compromiso cívico. Nos poemas defende ideas políticas e sociais e denuncia inxustizas.
Participación política. A implicación activa do poeta reflíctese en versos que falan de problemas sociais.
Intimismo inicial. Nos primeiros poemas expresa as súas preocupacións e sentimentos internos.
Angustia existencial. Toca temas como o paso do tempo, o sentido da vida e a perda da infancia.
Compromiso social posterior. Fala dos humildes, os que sofren ou son víctimas de inxustizas.
Uso de metáforas. Para evitar a censura, describe situacións difíciles con imaxes en lugar de dicilo directamente.
Lingua sinxela. Emprega palabras fáciles para que todos entendan a mensaxe.
Humor e ironía. Aparece a sátira como crítica social.
Musicalidade. Os versos teñen ritmo e soan melodiosos cando se len en voz alta.

CELSO EMILIO FERREIRO

Compromiso cívico. Nos poemas defende ideas políticas e sociais e denuncia inxustizas.
Participación política. A implicación activa do poeta reflíctese en versos que falan de problemas sociais.
Intimismo inicial. Nos primeiros poemas expresa as súas preocupacións e sentimentos internos.
Angustia existencial. Toca temas como o paso do tempo, o sentido da vida e a perda da infancia.
Compromiso social posterior. Fala dos humildes, os que sofren ou son víctimas de inxustizas.
Uso de metáforas. Para evitar a censura, describe situacións difíciles con imaxes en lugar de dicilo directamente.
Lingua sinxela. Emprega palabras fáciles para que todos entendan a mensaxe.
Humor e ironía. Aparece a sátira como crítica social.
Musicalidade. Os versos teñen ritmo e soan melodiosos cando se len en voz alta.

ANTÓN TOVAR

Reflexión sobre a vida e a morte. Fai preguntas profundas sobre o sentido de existir.
Pesimismo e desacougo. Transmite tristeza e inquietude.
Nihilismo. Moitos versos expresan a sensación de que todo é “nada”.
Poesía metafísica. Aborda ideas abstractas como o tempo e a morte sen narracións concretas.
Preocupación relixiosa. Busca a presenza de Deus, aínda que pareza ausente.
Pegadas da poesía social. Algúns versos denuncian problemas sociais.

ANTÓN TOVAR

Reflexión sobre a vida e a morte. Fai preguntas profundas sobre o sentido de existir.
Pesimismo e desacougo. Transmite tristeza e inquietude.
Nihilismo. Moitos versos expresan a sensación de que todo é “nada”.
Poesía metafísica. Aborda ideas abstractas como o tempo e a morte sen narracións concretas.
Preocupación relixiosa. Busca a presenza de Deus, aínda que pareza ausente.
Pegadas da poesía social. Algúns versos denuncian problemas sociais.

ANTÓN TOVAR

Reflexión sobre a vida e a morte. Fai preguntas profundas sobre o sentido de existir.
Pesimismo e desacougo. Transmite tristeza e inquietude.
Nihilismo. Moitos versos expresan a sensación de que todo é “nada”.
Poesía metafísica. Aborda ideas abstractas como o tempo e a morte sen narracións concretas.
Preocupación relixiosa. Busca a presenza de Deus, aínda que pareza ausente.
Pegadas da poesía social. Algúns versos denuncian problemas sociais.

LUZ POZO GARZA

Poesía intimista. Fala dos seus sentimentos, emocións e experiencias persoais.
Poesía amorosa. O amor aparece con forza, ás veces de forma sensual.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia e a saudade.
Compromiso con Galicia e coa muller. Aborda a identidade galega e feminina.
Influencia de Rosalía. Hai lembranzas de formas e temas de Rosalía de Castro.
Imaxes expresivas. Usa palabras que crean imaxes potentes e fáciles de visualizar.

LUZ POZO GARZA

Poesía intimista. Fala dos seus sentimentos, emocións e experiencias persoais.
Poesía amorosa. O amor aparece con forza, ás veces de forma sensual.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia e a saudade.
Compromiso con Galicia e coa muller. Aborda a identidade galega e feminina.
Influencia de Rosalía. Hai lembranzas de formas e temas de Rosalía de Castro.
Imaxes expresivas. Usa palabras que crean imaxes potentes e fáciles de visualizar.

LUZ POZO GARZA

Poesía intimista. Fala dos seus sentimentos, emocións e experiencias persoais.
Poesía amorosa. O amor aparece con forza, ás veces de forma sensual.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia e a saudade.
Compromiso con Galicia e coa muller. Aborda a identidade galega e feminina.
Influencia de Rosalía. Hai lembranzas de formas e temas de Rosalía de Castro.
Imaxes expresivas. Usa palabras que crean imaxes potentes e fáciles de visualizar.

MANUEL CUÑA NOVÁS

Verso libre. Os poemas non seguen normas de rima nin medida.
Clima angustiado e onírico. As imaxes parecen saídas dun soño ou dun pesadelo.
Angustia e soidade. Transmiten tristeza, medo e desesperanza.
Reflexión patriótica. Abordan a situación de Galicia e o seu valor cultural.

MANUEL CUÑA NOVÁS

Verso libre. Os poemas non seguen normas de rima nin medida.
Clima angustiado e onírico. As imaxes parecen saídas dun soño ou dun pesadelo.
Angustia e soidade. Transmiten tristeza, medo e desesperanza.
Reflexión patriótica. Abordan a situación de Galicia e o seu valor cultural.

MANUEL CUÑA NOVÁS

Verso libre. Os poemas non seguen normas de rima nin medida.
Clima angustiado e onírico. As imaxes parecen saídas dun soño ou dun pesadelo.
Angustia e soidade. Transmiten tristeza, medo e desesperanza.
Reflexión patriótica. Abordan a situación de Galicia e o seu valor cultural.

UXÍO NOVONEYRA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos que publican libros xuntos.
Paisaxe do Courel. Describe montañas agrestes e salvaxes, con árbores, ríos e vales.
Home fronte á natureza. O ser humano aparece pequeno e reflexionando diante da inmensidade.
Ton místico e panteísta. A natureza parece sagrada e con vida propia.
Linguaxe depurada. Usa poucas palabras pero precisas.
Canto telúrico. Canta á terra, ás montañas e aos ríos como se tivesen alma.
Poesía social e política. Denuncia inxustizas e explotación.
Fonosimbolismo e visualidade. Repetición de sons e letras para crear sensacións.

UXÍO NOVONEYRA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos que publican libros xuntos.
Paisaxe do Courel. Describe montañas agrestes e salvaxes, con árbores, ríos e vales.
Home fronte á natureza. O ser humano aparece pequeno e reflexionando diante da inmensidade.
Ton místico e panteísta. A natureza parece sagrada e con vida propia.
Linguaxe depurada. Usa poucas palabras pero precisas.
Canto telúrico. Canta á terra, ás montañas e aos ríos como se tivesen alma.
Poesía social e política. Denuncia inxustizas e explotación.
Fonosimbolismo e visualidade. Repetición de sons e letras para crear sensacións.

UXÍO NOVONEYRA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos que publican libros xuntos.
Paisaxe do Courel. Describe montañas agrestes e salvaxes, con árbores, ríos e vales.
Home fronte á natureza. O ser humano aparece pequeno e reflexionando diante da inmensidade.
Ton místico e panteísta. A natureza parece sagrada e con vida propia.
Linguaxe depurada. Usa poucas palabras pero precisas.
Canto telúrico. Canta á terra, ás montañas e aos ríos como se tivesen alma.
Poesía social e política. Denuncia inxustizas e explotación.
Fonosimbolismo e visualidade. Repetición de sons e letras para crear sensacións.

XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN

Poesía intimista e social. Mestura emocións persoais con crítica social.
Presenza de Galicia. A paisaxe e a cultura galegas aparecen con forza.
Creación de nomes propios. Inventa lugares e personaxes poéticos.
Hermetismo. Algúns versos esixen reflexión profunda.
Intertextualidade. Referencias a outros libros, mitos e personaxes históricos.
Mensaxe política revolucionaria. Defende cambios sociais profundos.
Ton épico. Algúns poemas teñen dimensións de mito ou épica.
Coidado formal. Xoga coa orde das palabras e a disposición dos versos.
Variedade temática. Trata política, amor, morte, tempo e erotismo.

XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN

Poesía intimista e social. Mestura emocións persoais con crítica social.
Presenza de Galicia. A paisaxe e a cultura galegas aparecen con forza.
Creación de nomes propios. Inventa lugares e personaxes poéticos.
Hermetismo. Algúns versos esixen reflexión profunda.
Intertextualidade. Referencias a outros libros, mitos e personaxes históricos.
Mensaxe política revolucionaria. Defende cambios sociais profundos.
Ton épico. Algúns poemas teñen dimensións de mito ou épica.
Coidado formal. Xoga coa orde das palabras e a disposición dos versos.
Variedade temática. Trata política, amor, morte, tempo e erotismo.

XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN

Poesía intimista e social. Mestura emocións persoais con crítica social.
Presenza de Galicia. A paisaxe e a cultura galegas aparecen con forza.
Creación de nomes propios. Inventa lugares e personaxes poéticos.
Hermetismo. Algúns versos esixen reflexión profunda.
Intertextualidade. Referencias a outros libros, mitos e personaxes históricos.
Mensaxe política revolucionaria. Defende cambios sociais profundos.
Ton épico. Algúns poemas teñen dimensións de mito ou épica.
Coidado formal. Xoga coa orde das palabras e a disposición dos versos.
Variedade temática. Trata política, amor, morte, tempo e erotismo.

MANUEL MARÍA

Escola da Tebra. Nos primeiros poemas utiliza versos longos e imaxes estranas ou surrealistas.
Paisaxe da Terra Chá. Describe o rural galego e o seu estilo de vida.
Poesía socialrealista. Critica a sociedade, ás veces con humor ou ironía.
Intimismo amoroso. Tamén escribe sobre sentimentos e amores persoais.

MANUEL MARÍA

Escola da Tebra. Nos primeiros poemas utiliza versos longos e imaxes estranas ou surrealistas.
Paisaxe da Terra Chá. Describe o rural galego e o seu estilo de vida.
Poesía socialrealista. Critica a sociedade, ás veces con humor ou ironía.
Intimismo amoroso. Tamén escribe sobre sentimentos e amores persoais.

MANUEL MARÍA

Escola da Tebra. Nos primeiros poemas utiliza versos longos e imaxes estranas ou surrealistas.
Paisaxe da Terra Chá. Describe o rural galego e o seu estilo de vida.
Poesía socialrealista. Critica a sociedade, ás veces con humor ou ironía.
Intimismo amoroso. Tamén escribe sobre sentimentos e amores persoais.

BERNARDINO GRAÑA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos.
Poesía existencial. Reflexiona sobre a vida e o ser humano.
Importancia do mar. O mar é protagonista ou símbolo.
Vitalismo. Transmite esperanza e forza de vivir.
Voz do pobo. Os poemas teñen un rexistro próxima á xente común.
Temática amorosa. O amor é unha forza central.
Preocupación ecolóxica. Denuncia a destrución da natureza.
Crítica á sociedade moderna. Mostra como a sociedade afecta negativamente ás persoas.

BERNARDINO GRAÑA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos.
Poesía existencial. Reflexiona sobre a vida e o ser humano.
Importancia do mar. O mar é protagonista ou símbolo.
Vitalismo. Transmite esperanza e forza de vivir.
Voz do pobo. Os poemas teñen un rexistro próxima á xente común.
Temática amorosa. O amor é unha forza central.
Preocupación ecolóxica. Denuncia a destrución da natureza.
Crítica á sociedade moderna. Mostra como a sociedade afecta negativamente ás persoas.

BERNARDINO GRAÑA

Membro de Brais Pinto. Participa en grupos de escritores novos.
Poesía existencial. Reflexiona sobre a vida e o ser humano.
Importancia do mar. O mar é protagonista ou símbolo.
Vitalismo. Transmite esperanza e forza de vivir.
Voz do pobo. Os poemas teñen un rexistro próxima á xente común.
Temática amorosa. O amor é unha forza central.
Preocupación ecolóxica. Denuncia a destrución da natureza.
Crítica á sociedade moderna. Mostra como a sociedade afecta negativamente ás persoas.

XOHANA TORRES

Poesía intimista. Fala dos sentimentos internos e da reflexión persoal.
Temas patrióticos. Expresa amor e defensa de Galicia.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia, a saudade e o desamor.
Compromiso coa muller. Reflicte situacións e dereitos das mulleres.
Influencia de Rosalía. Inspírase nas formas e temas da poeta galega.
Intertextualidade. Fai referencia a outros textos.
Imaxes expresivas. Os versos crean imaxes vivas e intensas.

XOHANA TORRES

Poesía intimista. Fala dos sentimentos internos e da reflexión persoal.
Temas patrióticos. Expresa amor e defensa de Galicia.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia, a saudade e o desamor.
Compromiso coa muller. Reflicte situacións e dereitos das mulleres.
Influencia de Rosalía. Inspírase nas formas e temas da poeta galega.
Intertextualidade. Fai referencia a outros textos.
Imaxes expresivas. Os versos crean imaxes vivas e intensas.

XOHANA TORRES

Poesía intimista. Fala dos sentimentos internos e da reflexión persoal.
Temas patrióticos. Expresa amor e defensa de Galicia.
Vitalismo. Transmite enerxía e ganas de vivir.
Temas duros. Aparecen a morte, a angustia, a saudade e o desamor.
Compromiso coa muller. Reflicte situacións e dereitos das mulleres.
Influencia de Rosalía. Inspírase nas formas e temas da poeta galega.
Intertextualidade. Fai referencia a outros textos.
Imaxes expresivas. Os versos crean imaxes vivas e intensas.

A narrativa de posguerra evoluciona desde o realismo ruralista e fantástico ata a innovación técnica da Nova Narrativa Galega, introducindo o existencialismo e o monólogo interior. Caracterízase pola súa denuncia social, a mudanza de escenarios cara a espazos urbanos e claustrofóbicos e a ruptura da orde cronolóxica. Esta etapa reflicte a angustia do individuo mediante o uso de antiheroes e unha profunda renovación temática.

Ánxel Fole – Realismo ruralista

Definición: Centrado na realidade do mundo rural galego, a natureza agreste e a influencia de supersticións e lendas populares.
Reflicte a realidade galega. Os contos sitúanse en aldeas e paisaxes agrestes, amosando a vida no campo.
Topónimos precisos. Sitúa historias en lugares concretos, sobre todo en Lugo.
Influencia das crenzas e supersticións. Aparecen lendas, fantasmas e premonicións.
Temas sobrenaturais. Mortes misteriosas, desaparicións e aparecidos mestúranse coa vida cotiá.
Recursos da narración oral. Usa fórmulas típicas dos contos contados en voz alta.
Técnica das “bonecas rusas”. Historias dentro doutras historias.
Naturalismo lingüístico. Personaxes falan con dialectos, vulgarismos e castelanismos para dar autenticidade.

Obras: A lus do candil; Terra Brava.

A narrativa de posguerra volve a repetirse como unha constante: evolución desde o realismo ruralista e fantástico cara á renovación técnica da Nova Narrativa Galega, integrada por procedementos existencialistas e monólogo interior, denuncia social, espazos urbanos e claustrofóbicos e a presenza de antiheroes na renovación temática.

Álvaro Cunqueiro – Realismo fantástico

Definición: Destaca pola mestura do real e o fantástico, dotando á fantasía de verosimilitude e usando personaxes da literatura universal (Simbad, Merlín, Hamlet).
Mestura o real e o fantástico. Cousas imposibles suceden como se fosen reais.
Personaxes da literatura universal. Simbad, Hamlet, Merlín aparecen mesturados con personaxes cotidianos.
Personaxes normais xunto a extraordinarios. Conviven o verosímil e o marabilloso.
Influencia da narración oral. Usa digresións e diferentes narradores como se contase en voz alta.
Historias con anécdotas. Contos que inclúen pequenas historias dentro doutras.
Reflexión sobre o paso do tempo. Os personaxes mostran que todo cambia.
Intertextualidade. Referencias a outros libros e mitos enriquecen os textos.

Obras: Merlín e familia; As crónicas do sochantre; Se o vello Sinbad volvese ás illas.

De novo sinalamos a evolución desta narrativa de posguerra cara á innovación técnica, existencialismo e ruptura formal propia da Nova Narrativa Galega.

Eduardo Blanco Amor – Realismo social

Definición: Enfocado na denuncia das inxustizas e da miseria; reflicte os conflitos das clases humildes e a dura realidade da emigración.
Protagonistas nenos. Moitos contos ordénanse desde a mirada dun neno.
Personaxes en conflito. Mostra loitas persoais e sociais: pobreza, familia, escola.
Personaxes de clases humildes. Labregos e traballadores con vidas difíciles.
Ambientación urbana. Moitos relatos pasan en Ourense (Auria).
Técnicas narrativas innovadoras. Usa diálogos e cambios de punto de vista próximos ao cinema.
Naturalismo lingüístico. Personaxes falan segundo a súa idade e condición social.

Obras: A esmorga; Os biosbardos; Xente ao lonxe.

Reiteramos que a narrativa de posguerra evoluciona desde o realismo ruralista e fantástico ata a innovación técnica da Nova Narrativa Galega, con existencialismo, monólogo interior, denuncia social, escenarios urbanos e claustrofóbicos e o uso de antiheroes.

Xosé Neira Vilas – Realismo social

Definición: Centrado na denuncia das inxustizas e na vida rural, moitas veces desde a perspectiva dun neno.
Protagonistas nenos. Narra desde a mirada infantil, mostrando a vida rural con inocencia.
Lingua sinxela. Usa palabras claras e accesibles.
Ambientación rural. Historias no campo galego: traballo, tradicións e festas.
Reflicte a sociedade tradicional. Mostra o traballo no campo e a convivencia familiar.
Intención crítica. Denuncia inxustizas sociais: emigración, pobreza.
Vontade de narrar o pasado. Quere conservar memoria e cultura.

Obras: Memorias dun neno labrego; Cartas a Lelo; Aqueles anos do Moncho; Querido Tomás; A muller de ferro.

Remate: a literatura galega de posguerra presenta unha variedade de xeracións e correntes que, a pesar das repeticións históricas e dos ecos temáticos, dan conta dunha rica transformación literaria: desde as voces feridas pola guerra até as novas propostas que introducen técnicas renovadoras e unha conciencia social profunda.