Sujeto y predicado en gallego: tipos, omisión del sujeto y figuras poéticas

O suxeito

O suxeito é a parte da oración que indica quen realiza a acción expresada polo predicado. Pódese identificar:

1. Mediante a concordancia: o suxeito concorda en número e persoa co verbo.
2. Substituíndo o suxeito por un pronome persoal tónico.
3. Pasando a oración a pasiva, de maneira que o suxeito da oración activa se converte en complemento agente na oración pasiva.

Omisión do suxeito

1. Cando se sobreentende porque o contexto e a forma verbal nos permiten identificalo, falamos de suxeito elíptico.

2. Nas oracións impersoais, que son aquelas que non admiten suxeito, distinguimos:

• Fenómenos naturais: formadas con verbos que aluden a circunstancias da natureza.
• Gramaticalizadas: formadas cos verbos haber, ser e ir en terceira persoa do singular, e con se acompañado dun verbo en terceira persoa do singular.
• Ocasionais: con un verbo en terceira persoa do plural para indicar que, nunha certa situación, non se coñece o suxeito ou non interesa dicilo.

O predicado

O predicado é a función fundamental da oración, xa que a súa presenza é imprescindible para que esta exista. O núcleo do predicado pode estar formado por unha forma verbal conxugada.

Tipos de predicado

• Predicado verbal (PV): constitúeo un verbo predicativo, un verbo con significado pleno que di algo acerca do suxeito. Pode estar formado por unha soa forma verbal, que funciona como núcleo.
• Predicado nominal (PN): constitúeo un verbo copulativo (ser, estar e parecer), un verbo que carece de significado e debe ir acompañado dun atributo, que é o que lle dá a significación léxica, posto que o verbo só informa acerca da persoa.

Uso da s e da x

1. O grafema s representa sempre o fonema /s/: casa, saba...
2. O grafema x pode representar:
   • O fonema palatal: xente.
   • O grupo consonántico /ks/: próximo, dúplex...

Os estranxeirismos

En ocasións utilízanse de maneira innecesaria palabras que proceden doutras linguas en lugar de termos apropiados que xa existen en galego.

A linguaxe poética

1. Aliteración: repetición de fonemas iguais ou semellantes, vocálicos ou consonánticos, en palabras próximas para conseguir un efecto expresivo.
2. Onomatopea: imitación fónica de sons reais.
3. Anáfora: repetición dunha ou máis palabras ao comezo de varios versos, estrofas ou parágrafos.
4. Paralelismo: repetición dunha mesma estrutura sintáctica.
5. Hiperbato: alteración da orde lóxica das palabras dunha frase ou oración.
6. Apóstrofe: apelación a un ser animado ou inanimado, real ou imaxinario.
7. Hipérbole: esaxeración desmesurada de accións, calidades...
8. Personificación: atribución de calidades humanas a elementos que non o son.
9. Comparación: comparación entre dous termos expresos. Compara un feito real con outro imaxinario que posúe calidades semellantes.
10. Metáfora: identificación entre elementos expresos que teñen algunha relación.
11. Antítese: contraposición de dous elementos.
12. Ironía: dar a entender o contrario do que se di, dicir o contrario do que se pensa pero deixando claro o significado desexado. Cando é cruel ou ferinte, chámase sarcasmo.