Psicoloxía dos personaxes en Mercè Rodoreda e a narrativa dos anos 70

Psicoloxía dos personaxes na produción literaria de Mercè Rodoreda

Comezou escribindo en publicacións periodísticas. No momento en que começou a escribir a novela psicolóxica, esta era moi común, pero ela continuou co xénero durante máis tempo. Sufriu as consecuencias do exilio, unha vida amorosa axitada e a guerra. Recibiu influencias de autores estranxeiros psicologistas como Virginia Woolf.

Destaca a coidada descrición psicolóxica dos personaxes, sobre todo femininos, que están sometidos ao destrutor paso do tempo. Os personaxes evolucionan ao mesmo tempo que a realidade que os envolve.

Destaca o paralelismo entre os pensamentos dos personaxes e a descrición dos lugares, das persoas e das situacións.

Os diálogos confúndense cos pensamentos.

Aparecen constantes cambios nos estilos do discurso.

Así consegue que a narración, a descrición e o diálogo se confundan, de modo que son esenciais nas súas narracións.

A psicoloxía dos personaxes faise patente mediante repeticións de expresións que se converten en obsesións características de cada personaxe.

Hai elementos existencialistas, neorrealistas e simbólicos.

Novelas importantes súas son: Aloma, que é a predecesora das características da súa literatura posterior, e La Plaça del diamant, na que retrata a historia dunha muller de clase popular e os acontecementos importantes que ela vive, que contrastan entre os importantes para un colectivo –a guerra– e os importantes de maneira persoal.

4.– A técnica literaria e o contexto sociocultural na narrativa dos anos 70 ata a actualidade

Destaca a chamada “xeración literaria dos setenta”, un grupo de escritores con trazos comúns, que vivira o final da ditadura franquista e se formara con tebeos, cinema e televisión. Na época en que escriben, o realismo histórico estaba en crise, así que mostran o desarraigo social e teñen un carácter de crónica social mediante a exaltación do mundo interior do protagonista. As características desta narrativa son:

• Actitude lírica e intimista do autor. Existe unha denuncia social fronte á represión vivida durante a época da educación e o desengano político.
• Xógase co lenguaxe introducindo elementos da literatura doutros autores dentro da propia. Intertextualidade.
• Adóptase unha actitude de revolta social transgredindo as normas restritivas ás que estiveran sometidos durante a ditadura.
• Incorporación da cultura moderna, como o cinema, a música pop e o cómic.
• Os autores cultivan xéneros como o histórico, o de viaxes, o erótico ou o policíaco.

A partir dos anos 80 a lingua incorporouse ao ensino. Os autores desta época mesturan os diferentes xéneros buscando un público máis amplo e co obxectivo de educar en valores e no gusto pola lectura.