A Primavera dos Pobos e a Crise da Restauración

As revolucións liberais do século XIX: 1830 e 1848

As revolucións de 1830 e a independencia de Bélxica

Comezaron en Francia e estendéronse a Bélxica, Polonia e outros territorios europeos. Tratouse dun ciclo revolucionario liberal con forte compoñente nacionalista.

En París atopábanse inmersos nunha grave crise agrícola e financeira que, xunto coa promulgación das Catro Ordenanzas (as cales suspenderon a liberdade de prensa, disolveron as cámaras parlamentarias, reduciron a base electoral e permitiron gobernar por decreto), detonou as «Tres Gloriosas Xornadas» de xullo. O alzamento popular de barricadas na capital, sumado á complicidade do exército, obrigou ao monarca Carlos X a exiliarse.

As revolucións de 1848: A «Primavera dos Pobos»

Foi unha vaga revolucionaria de fonda pegada social que loitou polos dereitos da clase traballadora, tales como a redución da xornada laboral ou o dereito á folga. Estas reivindicacións foron froito do descontento xerado durante a Revolución Industrial e canalizado a través de asociacións obreiras e sindicatos.

O estalido de 1848 debeuse á conxunción de causas económicas, de política internacional e de tensións sociais.

O proceso revolucionario en Francia

O movemento iniciouse en París trala prohibición duns banquetes e actos reivindicativos. A intensa presión popular forzou a abdicación do rei Luís Felipe de Orleáns e deu paso á proclamación da Segunda República.

O novo goberno provisional adoptou un paquete de medidas de carácter revolucionario:

• Convocatoria de eleccións por sufraxio universal masculino.
• Abolición da escravitude nas colonias.
• Creación dos Talleres Nacionais para combater o desemprego obreiro.
• Redución da xornada de traballo a dez horas diarias.
• Recoñecemento explícito do dereito de folga.

Porén, o posterior triunfo das forzas moderadas nos comicios limitou o alcance destas reformas sociais. Estes sectores conservadores apoiaron a candidatura de Luís Napoleón Bonaparte como presidente da república. O seu mandato adquiriu dende o comezo acusadas tendencias autoritarias, culminando nun golpe de Estado polo que se autoproclamou emperador e asumiu o poder absoluto.

A expansión do movemento por Europa

• Península Itálica: Demandábanse constitucións de corte liberal, sufraxio universal e o cesamento da ocupación militar austríaca. Con todo, as distintas revoltas foron duramente reprimidas polas tropas de Austria.
• Estados alemáns: O pulo insurreccional forzou a convocatoria dun Parlamento alemán en Frankfurt. Esta asemblea proclamouse soberana e redactou un proxecto de constitución federal, mais o rei de Prusia rexeitou o texto e disolveu o parlamento.
• Imperio austríaco: Xurdiron importantes movementos nacionalistas por parte de pobos como os húngaros e os checos. A insurrección en Hungría foi sufocada militarmente e o seu territorio quedou relegado a unha simple división administrativa do Imperio.