Infinitivo conxugado, verbos irregulares, perífrases e sintaxe en galego

Español2 jun 2026Actualizado el 7 nov 20266,28 KB

Resumen

O documento explica o infinitivo conxugado galego, os seus casos de uso e os casos nos que non se pode empregar. Recolle tamén unha táboa de verbos con participio regular e irregular, as perífrases verbais segundo o seu valor, e as funcións sintácticas básicas. Por último, trata o acento diacrítico, os usos do pronome «se» e os tipos de oracións subordinadas.

Puntos clave

O infinitivo conxugado (ou persoal) ten formas para cada persoa: camiñar, camiñares, camiñarmos, camiñardes, camiñaren.
Úsase cando o infinitivo ten distinto suxeito ao verbo principal, cando vai antes do verbo con preposición ou cando está separado del por certa distancia.
Non se usa cando o infinitivo é verbo auxiliar dunha perífrase ou cando vai inmediatamente despois do verbo principal ou separado só por unha preposición.
Algúns verbos teñen participio regular e outro irregular, como pagar (pagado/pago) ou salvar (salvado/salvo).
As perífrases verbais expresan acción rematada, non rematada, obrigación, futuridade, inicio, probabilidade ou desiderativo.
O pronome «se» pode ser reflexivo, recíproco, pasivo reflexo ou impersoal.

Infinitivo Conxugado

O infinitivo conxugado (ou persoal) presenta as seguintes formas:

Camiñar, beber, vivir
Camiñares, beberes, vivires
Camiñarmos, bebermos, vivirmos
Camiñardes, beberdes, vivirdes
Camiñaren, beberen, viviren

Casos de uso

Distinto suxeito: Cando o infinitivo e o verbo principal teñen distinto suxeito. Exemplo: Convenceuno para iren xuntos de pesca.
Suxeito antes do verbo: Cando o infinitivo ten o mesmo suxeito ca o verbo principal, pero vai antes del (case sempre precedido de preposición). Exemplo: Ao saírmos ás oito da tarde, chegamos a destempo.
Distancia entre verbos: Cando o infinitivo ten o mesmo suxeito ca o verbo principal e vai despois deste, pero a certa distancia. Exemplo: Puxéronse a pintar o cuarto ese en vez de deitárense cedo.

Casos nos que non se pode usar

Verbo auxiliar: Cando o infinitivo é verbo auxiliar dunha perífrase verbal. Exemplo: Temos que volvernos de contado.
Suxeito inmediato: En xeral, cando o infinitivo ten o mesmo suxeito ca o verbo principal e vai inmediatamente despois del ou só separado por unha preposición. Exemplo: Esquecéstesvos de pechar a porta.

Verbos: Regulares e Irregulares

Infinitivo	P. Regular	P. Irregular
Ascender	Ascendido	Acceso
Bendecir	Bendecido	Bendito
Calmar	Calmado	Calmo
Cansar	Cansado	Canso
Chocar	Chocado	Choco
Coller	Collido	Collo
Comer	Comido	Comesto
Enxugar	Enxugado	Enxoito
Espertar	Espertado	Esperto
Fartar	Fartado	Farto
Fichar	Fichado	Ficho
Gastar	Gastado	Gasto
Limpar	Limpado	Limpo
Maldicir	Maldicido	Maldicido
Nacer	Nacido	Nado
Pagar	Pagado	Pago
Prender	Prendido	Preso
Resolver	Resolvido	Resolto
Salvar	Salvado	Salvo
Tinguir	Tinguido	Tinto
Torcer	Torcido	Torto

Perífrases Verbais

Acción rematada: Acabo de chegar de viaxe, deixa de queixarte, non sei se darei comido todo isto, levo feito moi ben.
Acción non rematada: Están a falar todo o día, leva a estudar dende as seis, segue a chover moito.
Valor obrigatorio: Hai que varrer, tes que volver outro día, tes que pagar.
Futuridade: Hoxe imos camiñar máis do que pensades, han de acabar por entendelo, estamos para abrir un negocio.
Acción que comeza: Empezou a nevar, botou a correr, debeu enchorar.
Probabilidade ou dúbida: Case seguro que han de aprobar, eles ben o deben de saber, pareceunos que a comida podía chegar.
Desiderativo e terminador: Que non saber por que o dixo; finalmente acabaron por aceptar o trato, deixei de vir por aquí no verán.

Preposicións e Sintaxe

Preposición: Grupo de palabras invariables que serven de enlace entre dous elementos nunha oración. Exemplo: mesa de carballo.

Locucións prepositivas: Varias palabras das que polo menos unha é preposición. Cumpren as mesmas funcións ca estas.

Funcións sintácticas básicas

Suxeito: Quen realiza a acción.
Predicado: O que se di do suxeito.
Complemento Directo (CD): Recibe directamente a acción.
Complemento Indirecto (CI): Recibe o beneficio ou prexuízo da acción.
Complemento Circunstancial (CC): Indica lugar, tempo, modo, etc.
Atributo: Aparece con verbos como ser, estar ou parecer.
Complemento Axente: Quen realiza a acción nunha oración pasiva.

Acento Diacrítico

O acento diacrítico permite diferenciar palabras con distinta función ou significado:

ás (ala) vs as (artigo/pronome)
bóla (esfera) vs bola (peza de pan)
cá (conxunción) vs ca (conxunción)
cómpre (é necesario) vs compre (merque)
é (verbo ser) vs e (conxunción)
máis (cantidade) vs mais (conxunción)
pór (poñer) vs por (preposición)
só (adverbio/adxectivo) vs so (preposición)

O Pronome "Se"

Reflexivo: A acción recae sobre o propio suxeito (ex: Xoán lávase).
Recíproco: A acción faise entre dous ou máis suxeitos (ex: Xoán e Pedro escríbense).
Pasiva reflexa: Hai suxeito paciente e o verbo vai en 3ª persoa (ex: Os perfumes extráense das plantas).
Impersonal: Non hai suxeito (ex: Aquí trabállase moito).

Tipos de Subordinadas

Adxectiva: Funciona como un adxectivo e complementa un substantivo. Exemplo: O libro que merquei é interesante.
Substantiva: Funciona como un substantivo (pode ser CD, suxeito ou atributo). Exemplo: Aprobar será fácil.

Descargar

Preguntas frecuentes

Cando se usa o infinitivo conxugado en galego?

Úsase cando o infinitivo ten distinto suxeito ao verbo principal, cando vai antes del con preposición ou cando, tendo o mesmo suxeito, aparece a certa distancia do verbo principal. Non se emprega cando é auxiliar dunha perífrase ou vai inmediatamente despois do verbo principal.

Cal é a diferenza entre «máis» e «mais»?

«Máis» indica cantidade, mentres que «mais» é unha conxunción adversativa. O acento diacrítico serve para distinguir ambas as palabras segundo a súa función.