Variedades da cantiga de amigo

Enviado por Programa Chuletas y clasificado en Lengua y literatura

Escrito el en gallego con un tamaño de 6,86 KB

 

Os primeiros textos da literatura galega foron compostos na Idade Media, época que vai do século V, cando se produce a Caída do I.Romano ata o século XV, cando se produce o descubrimento de América.Os textos máis antigos conservados son do século XII

Os textos están compostos en galego medieval, tamén chamado galego-portugués, porque era a lingua de Portugal .Algunhas características deste idioma son: vogais nasais,variacións gráficas,grafías de orixe descoñecido.Como en todas as literaturas, os textos máis antigos son cantigas, en concreto, son poemas, porque foron feitos nunha época de gran analfabetismo e na que a elaboración dos libros era moi custosa. Os libros nos que, máis tarde, se recolleron son chamados cancioneiros.

As cantigas foron feitas para representar nos palacios Na súa elaboración e representación, interviñan: trovador  ou compositor, xoglar ou cantante, menestre ou músico, a soladeira ou bailarina e mecenas ou patrocinador. Os grandes patrocinadores foron Don Denís e Alfonso X Con eles, esta literatura acada o seu máximo esplendor.

As cantigas pertencen ó xénero lírico ou de expresión de sentimentos, e clasifícanse en relixosas, que tratan temas deste mundo, ou relixiosas. Estas últimas foron feitas para honrar á Virxe, baixo a dirección do rei Alfonso X.Son coñecidas co nome de Cantigas de Santa María  e poden ser de dous tipos: líricas, nas que o trobador expón os seus sentimentos cara á Virxe, ou narrativas, nas que narra os seus milagres.

As cantigas profanas clasifícanse en xéneros maiores, os máis cultivados e xéneros menores, os menos cultivados. Ós primeiros pertencen cantigas de amor, de escarnio.E de maldicir.Ós segundos pertencen pastorelas, que narra o encontro dun cabaleiro cunha "pastor", pranto, que expresan a pena por un rei..., morto e a louvanza do seu sucesor, e teuzón, na que discuten dous trobadores acerca do mesmo tema.

A cantiga de amigo ten orixe autóctona e, nela, unha moza solteira e namorada expresa o seus sentimentos amorosos.Dependendo do tema e do escenario, hai varios tipos: bailadas,de romaría,mariñas e alboradas.

A cantiga de amor ten orixe provenzal e, nela, o trovador expresa o seu amor por unha dama (senhor)  Os temas máis frecuentes son o eloxio da dama,o amor do poeta,a reserva da dama, a coita de amor e as súas consecuencias.

A cantiga de escarnio e maldicir ten orixe autóctono e porvenzal, e, nela,realízase unha crítica. Dependendo da crítica, hai varios tipos: sátida moral,sexual,lírica,política, de costumes e literaria Dependendo da forma de criticar, distinguíase entre escarnio, a que facía a crítica encuberta, e maldicir, a que facía a crítica descuberta.

As estrofas das cantigas podían ser de dous tipos:
refrán
, de orixe autóctono e de mestría, de orixe provenzal. Do primeiro tipo, eran propios estes recursos:
paralelismo,leixaprén
Do segundo tipo, eran propios estoutros: dobre,mordobre,finda,ata-finda.

Despois das cantigas, aparecen os textos literarios en prosa. Os que conservamos xiran arredor de tres temas: o tema Carolinxo(Milagres de Santiago), o temaTroiano e o tema Artúrico (Demanda do Santo Greal).

Do único xénero do que non temos mostras na literatura galega medieval é do teatro.

Refrán: versos que se repiten en toda a cantiga


Paralelismo: parecense por pares, practicamente igual


Leixapren: verso que se repite en estrofas alternas


Dobre:repetición dunha palabra en lugares alternos dunha estrofa


Mordobre: respetición dun lexema en lugares asimétricos dunha estrofa


Atafinda: o sentido dun verso acaba no seguinte


Finda: estrofa final mais pequena


Pranto: lamento  poético pola morte  de alguen importante, un nobre ou mesmo un rei


Pastorela: cantiga na que se relata o encontro dun cabaleiro cun “partora”;é unha mestura da cantiga de amor coa cantiga de amigo.

Teuzón: cantiga na que dous trovadores desputan a cerca dun mesmo tema; é unha cantiga dialogada, ten dous autores (Semellante a reguiza).

As estrofas das cantigas podían ser de dous tipos: refrán , de orixe autóctono e de mestría, de orixe provenzal. Do primeiro tipo, eran propios estes recursos: paralelismo,leixaprén Do segundo tipo, eran propios estoutros: dobre,mordobre,finda,ata-finda.

Despois das cantigas, aparecen os textos literarios en prosa. Os que conservamos xiran arredor de tres temas: o tema Carolinxo(Milagres de Santiago), o temaTroiano e o tema Artúrico (Demanda do Santo Greal).

Do único xénero do que non temos mostras na literatura galega medieval é do teatro.

Refrán:


versos que se repiten en toda a cantiga.

Paralelismo:


parécense nos pares.

Leixapren:


verso que se repite e estrofas alternas.

Dobre:


repetición dunha palabra en lugares alternos dunha estrofa

Mordobre:


respetición dun lexema en lugares asimétricos dunha estrofa.

Atafinda:


o sentido dun verso acaba no seguinte.

Finda:


estrofa final mais pequena.

Pranto:


lamento  poético pola morte  de alguen importante, un nobre ou mesmo un rei.

Pastorela:


cantiga na que se relata o encontro dun cabaleiro cun “partora”;é unha mestura da cantiga de amor coa cantiga de amigo.

Teuzón:


cantiga na que dous trovadores desputan a cerca dun mesmo tema; é unha cantiga dialogada, ten dous autores (Semellante a reguiza).

Sátira seria:


procede da confluencia do sirventés provenzal,cunha tradición autóctona de caracter oral.

Sátira burlesca:


orixe autóctono, das coplas de antroido.

Cantigas de escarnio:


conteñen unha crítica encuberta baixo dobres sentidos das palabras.

Cantigas de maldicir:


son unha sátira directa e evidente,cunha linguaxe clara sen negún tipo de ambigüedades.

Entradas relacionadas: