Cales son as cinco funcións da administración segundo Fayol?

Segundo Henri Fayol, a administración abrangue cinco funcións básicas: prever, organizar, dirixir, coordinar e controlar.

Que concluíron os experimentos de Elton Mayo?

Determinaron que a produtividade depende das expectativas grupais e normas sociais, máis ca da capacidade física ou das condicións ambientais.

En que se basea o enfoque continxente?

Postula que non existe un modelo óptimo universal de organización, xa que a xestión adecuada depende das variables internas e externas de cada empresa.

Teorías e enfoques da administración de empresas

Resumen

Este documento recolle a evolución das principais teorías da administración de empresas ao longo da historia. Detállanse o enfoque clásico da administración científica de Taylor e a xeral de Fayol, xunto co enfoque de relacións humanas de Mayo e o modelo burocrático de Weber. Finalmente, explícanse as bases dos enfoques continxente e estratéxico na xestión organizacional.

Puntos clave

Taylor desenvolve a administración científica centrada na eficiencia da tarefa e nos catro principios: planificación, preparación, control e execución.
Fayol expón a administración xeral baseada en cinco funcións básicas (prever, organizar, dirixir, coordinar e controlar) e principios estruturais.
Elton Mayo demostra a relevancia dos grupos informais, das normas sociais e das recompensas non económicas na produtividade.
Max Weber defende a burocracia como a organización máis eficiente baseada na racionalidade, na xerarquía e nas normas legais impersonais.
O enfoque continxente descarta modelos universais e o enfoque estratéxico analiza os factores internos e externos do éxito organizacional.

Ponte a prueba

Enfoque clásico da administración de empresas

Escola da Administración Científica (Taylor)

Contorno económico e empresarial no que xorde:

Existencia de dúas clases sociais (capitalistas e obreiros).
Insatisfacción no traballo.
Escasa cualificación dos operarios.
Crecente competencia e baixa produtividade.

Neste contexto xorden problemas como a desidia dos traballadores, a ignorancia da xerencia e a falta de uniformidade das técnicas. Ante este escenario, Frederick Taylor propón a Teoría da Administración Científica, cuxa preocupación principal é incrementar a produtividade da empresa mediante o aumento da eficacia ("a mellor maneira de realizar cada traballo").

Principios da administración científica:

Planificación: usar procedementos científicos en lugar da improvisación.
Preparación: seleccionar cientificamente os traballadores segundo as súas aptitudes.
Control: controlar o traballo para certificar que se executa conforme ás normas.
Execución: distribuír diferencialmente as tarefas e as responsabilidades.

Da súa teoría xorde a organización racional do traballo: análise do traballo, estudo da fatiga, división e especialización do traballo, deseño de tarefas, incentivos salariais, concepción do "homo economicus", mellora das condicións ambientais de traballo, estandarización de maquinaria e supervisión funcional.

Escola da Administración Xeral (Fayol)

A súa preocupación céntrase en aumentar a produtividade da empresa a través da disposición e estrutura da organización. Henri Fayol define o acto de administrar mediante cinco funcións básicas: prever, organizar, dirixir, coordinar e controlar.

Principios xerais da administración:

División do traballo
Autoridade e responsabilidade
Disciplina
Unidade de mando
Unidade de dirección
Subordinación do interese individual ao xeral
Remuneración equitativa
Xerarquía ou liña de autoridade
Orde
Equidade
Espírito de equipo
Capacidade de planificación

Enfoque de relacións humanas (Mayo)

Esta teoría xorde como reacción á preocupación exclusiva polo método de traballo, ao trato do home como máquina, á rixidez da organización formal e aos postulados da teoría clásica da administración. Neste enfoque salienta a figura de Elton Mayo.

Os experimentos sobre a relación entre o ambiente físico e a produtividade (iluminación, temperatura, etc.) permitiron concluír que:

A produtividade non está determinada exclusivamente pola capacidade física, senón por normas sociais e expectativas grupais.
O comportamento do traballador apóiase no grupo social.
As sancións e recompensas non económicas inflúen significativamente no traballo.
Os grupos informais teñen un peso fundamental na dinámica interna.
A especialización excesiva non garante o éxito e produce ineficiencia.

Enfoque burocrático (Weber)

Xorde para dar resposta á fraxilidade do enfoque clásico e do de relacións humanas, á necesidade dun modelo estruturado que considere todas as variables organizativas, á complexidade crecente das corporacións e ao rexurdimento da burocracia.

Max Weber perseguía unha organización co máximo nivel de racionalidade e aplicabilidade universal. Afirmaba que a burocracia é a organización eficiente por excelencia, a cal debe presentar:

Carácter formal das comunicacións.
Carácter racional e división exhaustiva do traballo.
Carácter legal das normas e regulamentos internos.
Impersonalidade nas relacións laborais.
Xerarquía de autoridade ben definida.
Rutinas e procedementos estandarizados.
Competencia técnica baseada nos méritos.
Participantes estritamente profesionais.
Completa previsión do funcionamento da entidade.

Enfoque continxente

Este enfoque parte da premisa de que non existe un modelo óptimo ou universal de organización, xa que a estrutura idónea depende das variables particulares de cada empresa. Por tanto, é preciso elaborar un estudo previo da propia organización e da súa contorna. Neste enfoque, a función da administración radica en predicir e adaptarse á situación das variables externas e internas da empresa.

Enfoque estratéxico

A dirección estratéxica considérase clave dentro da xestión moderna porque engloba todos os elementos de interese para investigar as causas de éxito e fracaso das organizacións. Comprende dous aspectos primordiais:

O estudo sistemático dos procesos estratéxicos das empresas.
A consideración exhaustiva dos diferentes factores internos e externos que inflúen na organización.