Sintaxe galega: oracións subordinadas, clases e perífrases verbais

Español6 nov 20264,56 KB

Sintaxe

As oracións subordinadas completan o sentido da oración principal ou, dentro dunha frase, funcionan como modificador do núcleo.

Desempeñan calquera función propia dos substantivos (suxeito, CD, suplemento). Poden ir introducidas por que.

De suxeito: introducidas pola conxunción que.
De CD: introducidas por que ou se.
De CI: introducidas pola preposición a.
De suplemento: precedidas pola preposición esixida polo verbo + nexo que ou quen.
De atributo: funcionan como atributo en oracións copulativas, introducidas por un artigo + que ou quen.
De predicativo: oracións que teñen como predicado un participio ou un xerundio.
De complemento axente: introducidas pola preposición por.
De complemento do nome, complemento dun adxectivo, complemento dun adverbio: funcionan como complemento ou modificador dun substantivo.

Desempeñan unha función de modificador dun substantivo. Son relativas e poden exercer funcións sintácticas de suxeito, CD, CC e CI.

Clases:

Especificativas: restrinxen o significado do antecedente.
Explicativas: informan sobre algunha calidade propia do substantivo ao que modifican.

De lugar: indican o lugar no que se desenvolve a acción expresada polo verbo principal. Poden substituírse por un adverbio de lugar e vanse introducidas polo nexo onde.
De tempo: indican o tempo no que se desenvolve a oración principal. Pode substituírse por un adverbio de tempo e van introducidas polos nexos cando, mentres, ou locucións como tan pronto como, antes de, sempre que, despois de que.
De modo: indican o xeito de realizar a acción principal. Poden substituírse por un adverbio de modo e van introducidas polos nexos como, segundo, conforme ou locucións como de xeito que, sen que, como quera que.

Consecutivas: expresan unha consecuencia do que se di na oración principal. Nexos: así que, de modo que, polo tanto, logo, tan.
Causais: expresan a causa ou motivo do que se di na oración principal. Nexos: porque, pois, xa que, posto que.
Condicionais: expresan unha condición que ten que cumprirse para que se poida realizar o que indica a oración principal. Nexos: se, a condición de que, no caso de que.
Concesivas: expresan unha dificultade para o cumprimento do expresado na oración principal. Verbos en subxuntivo ou infinitivo.
Finais: indican o propósito ou aquilo que se realiza coa acción indicada na oración principal.
Comparativas: marcan o segundo termo dunha comparación. A principal expresa unha cantidade igual, maior ou menor que a subordinada. Poden ser de igualdade, superioridade ou inferioridade.

Futuro inmediato: ir + infinitivo (vou comprar o xornal); haber de + infinitivo (hei de chamar); estar a (ou para) + infinitivo (miña nai está a chegar).

Imperfectivas: indican unha acción que se está desenvolvendo: estar + xerundio; andar, levar, ir, vir, seguir.
Perfectivas: indican unha acción como un proceso xa rematado: acabar de, levar, etc.
Reiterativas: a acción preséntase como realizada varias veces: ter, volver a.
Incoativas: presentan a acción no momento de comezar: poñerse a, botar a.
Terminativas: indican unha acción no final do seu proceso: chegar a, acabar por.