Simone de Beauvoir: Emakumea eraikuntza soziala da

Simone de Beauvoirrek testu honetan baieztatzen duenean "gizadian ez dagoela ezer ere naturalik", bere pentsamenduaren tesi nagusietako bati egiten dio erreferentzia: gizakia ez dela jaiotzez definitutako izaki bat, bere burua egiten duen proiektu bat baizik. Baieztapen hori funtsezkoa da emakumearen egoera aztertzeko, patriarkatuak sarritan erabili baitu "natura" emakumeen menderakuntza justifikatzeko.

1. Esentzialismo biologikoaren ukazioa

Lehenik eta behin, Beauvoirrek esentzialismo biologikoa ukatzen du. Bere ustez, emakumea ez dute hormonek, anatomiatik eratorritako "sen misteriotsuek" edo ezaugarri psikologiko finkoek definitzen. Hauek datu biologiko hutsak dira, baina ez dute pertsona baten izatea erabakitzen. Testuan dioen bezala, emakumea "zibilizazioak sorturiko produktu bat" da. Horrek esan nahi du "emakume izatea" ez dela zerbait naturala, baizik eta gizarteak, legeek eta ohiturek mendeetan zehar eraiki duten kategoria kultural bat.

2. Ezberdintasun sozialen eraikuntza artifiziala

Bigarrenik, Beauvoirrek azpimarratzen du emakumearen eta gizonaren arteko ezberdintasun sozialak artifizialki handitu direla. Neska eta mutil nerabeen arteko "amildegia" ez da berezkoa, txiki-txikitatik modu hitzartuan eraikitako zerbait baizik. Hezkuntzak eta gizarte-inguruneak emakumearen destinoa moldatzen dute; beraz, emakumeak erakusten dituen ezaugarriak ez dira bere naturaren ondorio, jaso duen karga historiko eta sozialaren emaitza baizik. Testuan dioen moduan: "esku-hartze hori bestelakoa balitz, emaitza ere bestelakoa litzateke".

3. Askatasun existentzialista eta eraldaketa

Hirugarrenik, baieztapen honek askatasun existentzialista aldarrikatzen du. Gizakiarentzat "natura" finkorik ez dagoenez, gizakia askatasuna da. Emakumea natura dela onartzea haren askatasuna ukatzea litzateke, objektu bihurtzea. Beauvoirren ustez, emakumeak bere egoeraren jabe egin behar du, baina horretarako ez da nahikoa baldintza ekonomikoak aldatzea; beharrezkoa da moral, gizarte eta kultura mailako eraldaketa sakon bat, emakumea "naturaren" esklabo izateari utzi eta subjektu autonomo gisa eraiki dadin.

Laburpena: Mitoaren haustura

Laburbilduz, Beauvoirrek "naturaltasunaren" mitoa hausten du emakumearen zapalkuntza deslegitimatzeko. "Gizadian ez dago ezer naturalik" esatean, defendatzen du emakumearen destinoa ez dagoela eternitatean finkatua, eta, beraz, gizartea aldatuz gero, emakumea izateko modu berriak eta askeagoak sortzea posible dela.

Laburpen exekutiboa

Simone de Beauvoirrek defendatzen du emakumea eraikuntza sozial eta kulturala dela, ez produktu natural edo biologikoa. Bere ustez, "emakume izatea" ez dago hormonek edo esentzia baten bidez finkatuta, baizik eta txikitatik jasotako hezkuntzak eta gizartearen esku-hartzeak moldatzen duela. Horregatik, emakumearen destinoa ez da aldaezina; aldiz, baldintza ekonomikoak, sozialak eta kulturalak aldatuz gero, emakumea izateko modu berri bat sortuko litzateke. Gaur egungo emakumea, ordea, iraganeko karga tradizionalaren eta etorkizuneko askatasun-nahi horren arteko gatazkan bizi da, oraindik ez baita lortu erabateko berdintasuna ahalbidetuko lukeen testuinguru berririk.