Sexualitatearen Historia eta Garapen Psikosexuala

Sexualitatearen ikerketaren historia

Sexualitatearen azterketa zientifikoak hainbat mugarri izan ditu historian zehar:

• Richard von Krafft-Ebing (1840-1902): Psicopatia sexualis (1886) lanarekin, ikuspegi moraletik zientifikora igarotzen saiatu zen.
• Havelock Ellis (1859-1939): Sexuaren psikologiaren alorrean ekarpen garrantzitsuak egin zituen ikuspegi zientifikotik.
• Sigmund Freud (1856-1939): 1905ean Haurren sexualitateari buruzko hiru saiakera argitaratu zituen.
• Alfred Kinsey (1894-1956): Sexualitatea modu estatistiko eta zientifikoan ikertu zuen (Gizonen sexualitatea, 1948; Emakumeen sexualitatea, 1953).
• William Masters (1915-2001) eta Virginia Johnson (1925-2013): 1966an Giza erantzun sexuala lana argitaratu zuten.

Haurren garapen psikosexuala (Sigmund Freud)

Freuden arabera, haurren sexualitatea helduen nahaste psikologikoen jatorria izan daiteke. Sexualitatea pultsio itsuei erantzuten die eta garapen-fase ordenatuen bidez gauzatzen da:

• Ahozko fasea: Lehen urtean, plazer-eremua ahoa da; horren bidez mundua arakatzen du.
• Uki-fasea (fase anala): 12-15 hilabete eta 3 urte bitartean; esfinterrak eta higienea kontrolatzen ikasten du.
• Fase falikoa: 3-5 urte bitartean. Ediporen eta Elektraren konplexuak dira etapa honetako gatazka nagusiak.
• Latentzia fasea: 5-6 eta 11-12 urte bitartean; tentsioen konponbideak indartzen dira.
• Fase genitala: 12 eta 18 urte bitartean; ni-a garatuta dago eta maitasun-harremanak zein konpromisoa lantzen dira.

Sexualitatearen dimentsio psikologikoa

Sexualitatea ikuspegi biologikotik azter daiteke, baina baita beste hainbat modutara ere: patologia traumatikoetatik hasi, abstinentzia edo sublimazio prozesuetaraino.

Homosexualitatea eta gizartea

Homosexualitatearen jatorriari buruzko eztabaidak faktore genetikoak, ingurumenekoak, kulturalak eta biologikoak uztartu ditu. Gaur egun, funtsezkoa da desmitifikatzea homosexualitatea aukera bat dela edo esku-hartze terapeutikoen bidez alda daitekeela; ez da gaixotasun bat, eta ez da inmoraltzat edo biziosotzat hartu behar.