Precedents da Escola Mallorquina: Costa i Llobera e Alcover

Precedentes da Escola Mallorquina

Mentres a Catalunya se produce o paso do Modernismo ao Noucentismo, en Mallorca irrompen no panorama literario dous fitos transcendentais considerados os cabezaleiros da Escola Mallorquina, que veremos na unidade seguinte.

Miquel Costa i Llobera (Pollença, 1854 – Palma, 1922)

Poeta, tradutor, prosista e orador, é un dos nomes máis importantes da nosa literatura. Naceu no seo dunha familia rica, propietaria de moitas posesións, entre as que se atopa Formentor, que inspiraría boa parte dos seus poemas. Orfo de nai desde os 11 anos, recibiu a influencia dun tío materno que lle descubriu a paisaxe local e os clásicos latinos.

En 1872 comezou estudos de Dereito en Barcelona. Fracasados os seus estudos en Barcelona, cando volve a Pollença, en 1877, xa é un poeta de prestixio nos pequenos cenáculos mallorquines.

Máis tarde, espertou nel a vocación relixiosa e en 1888 ordenouse sacerdote en Roma. En 1902 foi nomeado Mestre en Gai Saber dos Xogos Florais e, en 1903, obtivo un grande éxito coa publicación de Tradicions i fantasies.

En 1906 pronunciou na Ateneu Barcelonès o discurso La forma poètica.

Despois deste momento de popularidade, a súa produción comezou a minguar.

Obra

A súa obra destaca pola mesura e a perfección formal. Nela domina o sentimento relixioso e a paisaxe real, coñecida, concreta e limitada xeograficamente, sobre todo Pollença e Formentor, que se converte nun símbolo divino, xa que é un reflexo de Deus.

Na obra de Miquel Costa i Llobera podemos diferenciar dúas etapas:

• Etapa romántica ou de mocidade. Escribe Poesies (1883), libro que destaca pola perfección formal e a intensidade lírica. Forma parte deste poemario «El pi de Formentor», que reflicte plenamente as características do Romanticismo. As outras dúas obras desta etapa son De l'agre de la terra (1897), tres narracións líricas, e Tradicions i fantasies (1903), un conxunto de poemas inspirados en lendas populares mallorquinas.
• Etapa de madurez. Aplica as formas métricas clásicas á lingua catalá e substitúe a rima romántica. Fruto deste plantexamento publica Horacianes (1906), inspirada no poeta Horacio e que se converte no modelo do clasicismo dos noucentistas. En 1908 publica a última obra, Visions de Palestina.

Joan Alcover (Palma, 1854–1926)

Fillo de boa casa, estudou bacharelato no Instituto Balear, onde foi compañeiro de Miquel Costa i Llobera e de Antoni Maura e alumno de Pons i Gallarza, de quen herdou a sensibilidade que se reflectirá en equilibrio, serenidade e elegancia nos seus poemas.

En 1869 comezou a carreira de Dereito en Barcelona. En 1878 volveu a Palma, exerceu de avogado e chegou a magistrado. Con Antoni Maura introduciuse no mundo