Obras Mestras da Acrópole de Atenas e a Escultura do Século V a.C.

Arquitectura na Acrópole de Atenas

O Partenón (Ictino e Kalícrates)

Situado na Acrópole de Atenas a mediados do S. V a.C., o Partenón é un templo de orde dórica construído con mármore do Pentélico. Entre as súas características técnicas destacan:

• Fustes: Sen basa, con estría morta e divididos por tambores.
• Planta: Rectangular.
• Decoración: Presenta unha gran riqueza decorativa tanto no exterior como no interior, destacando os triglifos e as metopas do friso.

Templo de Atenea Nike (Kalícrates)

Localizado na Acrópole de Atenas a mediados do S. V a.C. e construído en mármore do Pentélico. Este templo foi desmantelado polos turcos, quen empregaron as súas pedras para fortificacións, sendo posteriormente restaurado no século XX.

A súa estrutura básica consta de:

• Dous muros laterais e dous alicerces.
• Dous pórticos tetrástilos.
• Unha sala ou nave única.
• Estilo: Xónico, sobre o que se coloca un arquitrabe con tres franxas horizontais e un friso completamente decorado.

O Erecteión (Mnesiklés)

Situado na Acrópole de Atenas no S. V a.C., este templo de estilo xónico está realizado en mármore do Pentélico. Destaca pola súa estrutura complexa e non canónica:

• Pórtico oriental: É o principal, de estilo xónico hexástilo, e daba acceso á cella de Atenea Polias.
• Parte occidental: Ábrese nos seus lados norte e sur mediante pórticos.
  • O lado norte dispón de seis columnas (catro de fronte e dúas nos laterais).
  • O lado sur conta coas famosas Cariátides (estatuas-columna) de intención elegante.
• Interior: Presenta unha concepción do espazo subdividido e complexo, o que o diferencia notablemente doutros templos canónicos.

Escultura e Relevos do Período Clásico

Metopas do Partenón: A Centauromaquia

Situadas en Atenas a mediados do S. V a.C., estas pezas foron elaboradas en pedra e mármore. As 92 metopas representan diversas guerras mitolóxicas onde as texturas dotan de movemento e ritmo ao conxunto.

Destaca a utilización da diatrosis (técnica que consiste en acentuar con liñas profundas as divisións anatómicas, dando lugar a xogos de claroscuro que realzan o volume das figuras). A liberdade creativa na representación dos personaxes e na composición das escenas abre o camiño a un novo tipo de expresión que influirá no postclasicismo posterior.

O Discóbolo (Mirón)

Obra de mediados do S. V a.C. realizada en mármore (copia romana do orixinal en bronce). É unha escultura de vulto redondo de 1,5 metros que esixe varios puntos de vista para a súa total comprensión. A peza sintetiza o tempo e o movemento nun instante preciso da acción.

Identifícase posiblemente co heroe Hyakinthos, que morreu arroxando o disco. A disposición da figura é moi atrevida, sendo unha das primeiras obras que se esforza nunha representación do home como ideal simbólico en si mesmo e non só como unha representación de divindades.

O Doríforo 88

Referencia á obra clásica do Doríforo (Policleto), mantendo a anotación 88.