Nova Narrativa Galega: Renovación Literaria e Innovación Técnica

A Nova Narrativa Galega: Unha Revolución Literaria

A partir da década dos 60, un grupo de mozos universitarios iniciou un proceso de renovación técnica e temática na narrativa galega. Este colectivo presentaba unha serie de características comúns:

• Posuían estudos universitarios e inquietudes galeguistas.
• Viaxaron ao estranxeiro, o que lles permitiu dominar idiomas e coñecer a literatura europea (especialmente autores como Kafka, Joyce ou Faulkner).

Innovacións Técnicas e Temáticas

Este grupo de autores caracterizouse pola introdución de motivos inéditos e técnicas innovadoras:

• Desaparición da trama argumental: Asistimos a unha mestura do mundo real e do mundo onírico (o mundo dos soños).
• Ruptura da linealidade temporal: Utilizan técnicas cinematográficas como a retrospección ou as voltas ao futuro.
• Perda da unidade do suxeito narrativo: Hai multiplicidade de voces narrativas co emprego do monólogo interior.
• Protagonismo de espazos urbanos: Concepción obxetalista, onde o ser humano é concibido apenas como unha cousa nun conxunto de cousas.
• Reiteración de situacións violentas: Ambientadas nunha agresividade xeral que mostra as relacións humanas.

Principais Exponentes

Forman parte deste grupo escritores de gran relevancia na narrativa galega, como Ferrín ou Casares.

Gonzalo Mourullo

O iniciador da Nova Narrativa Galega foi Gonzalo Mourullo, coa obra Nasce un árbore e, posteriormente, Memoria de Tains. As súas obras caracterízanse pola superposición de planos (real-fantástico), a introspección do subconsciente, o simbolismo e o subxectivismo.

Xosé Luís Méndez Ferrín

Un dos autores máis destacados e prolíficos desta etapa é Xosé Luís Méndez Ferrín. As súas obras Percival e outras historias, O crepúsculo e as formigas e O retorno a Tagen Ata son as máis importantes. Todas estas obras incorporan características comúns: a mestura da realidade e da ficción, e os espazos pechados e obsesivos (con claras referencias kafkianas).

Carlos Casares

Aínda que con claras diferenzas respecto aos seus compañeiros, debemos destacar a Carlos Casares. Este autor centra as súas obras en espazos galegos, situándose a medio camiño entre o realismo e o experimentalismo. Caracterízase polo uso da técnica do monólogo interior e a presenza do narrador protagonista. Destacan Vento ferido, Cambio en tres e O sol de verán.

Camilo Gonsar

O último autor que pecha este grupo é Camilo Gonsar, quen en 1980 publica Cara a Times Square, obra que pon fin ao ciclo da Nova Narrativa.