A Nova Narrativa Galega: Características e Autores

A Nova Narrativa Galega

Na década dos 50 irrompe no panorama literario galego a Nova Narrativa Galega (NNG), un movemento de renovación temática e técnica da prosa. Aínda que non se pode falar dun grupo homoxéneo, os seus integrantes comparten certas características xeracionais e literarias —formación universitaria, inquietudes galeguistas e coñecemento da literatura europea do momento—, destacando o desexo dunha modernización radical da nosa narrativa.

Características principais

Como trazos definitorios deste movemento, podemos sinalar:

• Desaparición da estrutura tradicional: Abandónase a historia argumental e a estrutura tripartita lineal.
• Temática existencial: Afástase do ruralismo e do costumismo para centrarse na morte, nos estados psicolóxicos e en personaxes problemáticos.
• Técnicas narrativas: Predomina o multiperspectivismo, o uso de símbolos e o obxectalismo (as cousas cobran tanta importancia como os personaxes).
• Espazos: Son frecuentes os espazos pechados e a ruptura da cronoloxía lineal.
• Renovación lingüística: Amplíase o vocabulario con linguaxe científica, cultismos e anglicismos, introducindo anacolutos e o monólogo interior.

Cronoloxía e autores destacados

A obra fundacional da Nova Narrativa Galega é Nasce unha árbore (1954), de Gonzalo R. Mourullo. Acostuma sinalarse o ano 1971, coa publicación de Adiós, María de Xohana Torres, como o seu límite final, aínda que non existe unanimidade entre a crítica.

Entre os autores máis representativos destacan:

• Gonzalo R. Mourullo: Nasce unha árbore (1954) e Memorias de Tains (1956).
• Xosé Luís Méndez Ferrín: Autor cunha obra extensa marcada polo existencialismo, o absurdo e a violencia.
• Carlos Casares: Destaca con Vento ferido, Cambio en tres e Xoguetes para un tempo perdido.
• María Xosé Queizán: Autora de A orella no burato (1965).
• Camilo Gonsar: Autor de Lonxe de nós e dentro (1961) e Como calquera outro día (1962).

O papel de Carlos Casares

Estréase como narrador con Vento ferido, un libro de relatos con temáticas e técnicas variadas. As súas obras iniciais son fundamentais para entender a renovación da prosa galega.

A obra de Méndez Ferrín

É o autor máis destacado, cunha obra moi relacionada entre si. As súas tres primeiras obras encádranse claramente na NNG: Percival e outras historias (1958), O crepúsculo e as formigas (1961) e Arrabaldo do norte (1964). Co tempo, o seu experimentalismo reduciuse mentres a realidade social e política gañaba peso.

Conclusión

En resumo, durante os anos 50 e 60 prodúcese unha renovación do xénero narrativo por parte dun grupo de escritores novos que pretenden superar os modelos existentes, introducindo novos temas e técnicas influídos pola literatura universal do momento.