Narrativa galega e estandarización da lingua: do exilio á Nova Narrativa Galega

Narrativa galega desde a Guerra Civil ata 1980

Ao redor dos anos 50 dáse unha gran renovación da narrativa, cuxos obxectivos son: superar o legado tradicional, manter a actividade cultural e política galeguista e ter un compromiso coa lingua galega (MÉNDEZ FERRÍN e CARLOS CASARES).

Este fragmento pertence a A narrativa que contribúe á recuperación da narrativa, xunto á editorial Galaxia, despois dun tempo de literatura no exilio por mor da ditadura.

Prosa desde a Guerra Civil ata 1980

Influída pola ditadura, a emigración cara a América e a editorial Galaxia.

Narrativa no exilio

Marcada pola Guerra Civil.

• Autores: Ramón Vzquez Venezuela, "Non gardei por ninguén"
• Silvia Santiago, "Viladervos"
• Alosno Ríos, "Nidia"

Narrativa de posguerra

Nacemento de Galaxia (1950). Realismo.

• Autores:
  • Fole, "A luz do candil"
  • Cunqueiro, "Se o vello Simbad volvese ás illas"
  • Blanco Amor, "A esmorga"
  • Neira Vilas, "Memorias dun neno labrego"

Nova Narrativa Galega

Absurdo da existencia, fusión ficción-realidade, obxectivismo e intertextualidade.

• Autores:
  • Méndez Ferrín, "Arrabaldo do norte"
  • Carlos Casares, "Xoguetes"
  • Mourulo, "Nace un árbore"
  • Xohana Torres, "Adeus María"

Construír un modelo de lingua estándar

As variedades estándar son modelos de lingua comúns para os falantes dun territorio. As súas principais características son: estabilidade, flexibilidade e intelectualización.

Funcións principais

• Servir como modelo de corrección.
• Ter prestixio social.
• Facilitar a comprensión entre diferentes falantes.

Normativización

É o proceso de creación de normas para a lingua. Inclúe:

• Establecemento da gramática.
• Regulación ortográfica.
• Creación dun modelo común.

Fases da normativización

• Dialectalismo: escríbese o que se escoita, sen normas fixas.
• Interdialectalismo: conviven diferentes formas e variantes da lingua.
• Supradialectalismo: procura de integrar todas as variantes nun modelo común.

Etapas históricas do proceso de estandarización do galego

1. Popularizante: o galego é usado por xente sen conciencia lingüística; non hai proceso normativo.
2. Enxebrista: ata 1936, tendencia a afastarse do castelán; primeiros intentos de estandarización buscando un galego "puro", sen castelanismos.
3. Preestándar: procura dunha lingua estándar; simplificación ortográfica e primeiros intentos de corrección lingüística.
4. Estándar: o galego desenvólvese cunha gramática propia.