Maria Antònia Salvà: poesía, natura e tradición na Primeira Xeración Mallorquina

Os poetas da Primeira Xeración

Moyà i Jaume Vidal i Alcover, continuaron fieis aos cánones da Escola nun principio, pero pouco a pouco, sepáronse dela.

Os tres autores, Maria Antònia Salvà, Miquel Ferrà e Llorenç Riber, presentan características comúns, como a técnica e o gusto pola obra ben feita. Coinciden tamén no feito de ser tradutores de poesía e de agruparse ao redor da revista Migjorn (1906-1907), testemuño destacado da nosa historia literaria.

Maria Antònia Salvà (Palma, 1869 — Llucmajor, 1958)

O feito de ser filla dunha familia de señores rurais permitiulle dedicarse á literatura. A súa vida transcorre entre Palma e a posesión familiar de Llucmajor, La Llapassa, onde facía longas estadías dedicada á lectura, a tradución e a poesía. A relación constante co mundo rural e o paisaxe influíu na súa obra.

Órfa de nai, entrou en contacto coa poesía popular a través da dida, que lle recitaba glosas, e dos cantos de traballo dos traballadores da posesión. Co maxisterio e a amizade de Costa i Llobera iniciouse no mundo da literatura.

Influíron na súa produción os seus amigos Josep Carner, Guerau de Liost e Miquel Ferrà. Colaborou asiduamente en publicacións periódicas do Principado e conectou coa poesía noucentista do seu tempo.

Foi unha gran defensora da unidade da lingua e da literatura catalás, sobre todo durante a posguerra.

Obra

Inicia a obra poética en 1910 con Poesies, libro prologado por Costa Llobera. Máis tarde, publicou Espigues en flor (1926), prologado por Josep Carner, El retorn (1934), Cel d'horabaixa (1945), Llepolies joguines (1946) e Lluneta de pagès.

En todas estas obras se evidencia:

• o desexo de integrar unha poesía culta, influencia de Verdaguer, cunha popular, a dos glosadores;
• o amor á natureza, exemplificado no contacto directo co paisaxe;
• a presenza de Deus;
• o estilo da Escola Mallorquina: dominio da métrica tradicional, ritmo suave e populismo.

Capaz de converter en materia poética os elementos e as historias máis insignificantes do mundo rural, a súa poesía destaca pola profundidade lírica e o traballo técnico e formal.

Maria Antònia Salvà cultivou tamén a prosa: Entre el record i l'enyorança (1955) é un libro de memorias de gran sensibilidade onde conta a infancia e a adolescencia. Viatge a Orient, escrito en 1908 pero publicado en 1998, é unha obra pioneira dos libros de viaxes escritos por mulleres. Recolle a experiencia dunha peregrinación a Terra Santa en compañía de Costa i Llobera.

Como tradutora destaca a tradución do poema provenzal Mireia de Frédéric Mistral. Tradujo, entre outros, autores como Alexandre Manzon, Giovanni Pascoli ou