Literatura Galega de Posguerra: Xeración das Festas Minervais e Prosa

A Xeración das Festas Minervais

A Xeración das Festas Minervais foi un grupo de poetas galegos que xurdiu na posguerra e que xogou un papel fundamental na renovación da literatura galega.

Correntes poéticas principais

• Escola da Tebra: Poesía intimista, atormentada e pesimista, moi influída polo existencialismo.
• Paisaxismo Renovador: Evolución do ruralismo cara a unha reflexión profunda onde a natureza é grandiosa e omnipresente.
• Poesía Socialrealista: Corrente predominante con forte ton crítico e compromiso político.

Escola da Tebra

Época: Década de 1950, Xeración das Festas Minervais.
Definición: É unha corrente intimista que reflexiona sobre o sentido da vida e o absurdo (existencialismo), resultando nunha estética de sufrimento e pesimismo.
Autores e obras: Manuel María (Muiñeiro de brétemas), Bernardino Graña (Poema dun home que quixo vivir) e Méndez Ferrín (Voce na néboa).

Paisaxismo Renovador

Época: Anos 50, Xeración das Festas Minervais.
Definición: Supera o simple cadro rural para converter a paisaxe nun obxecto de identificación espiritual, destacando a súa grandiosidade.
Autor destacado: Uxío Novoneyra é o máximo representante con obras como Os eidos e Os eidos 2, onde o home se funde coa natureza do Courel. Destaca polo uso de recursos de repetición de sons (fonosimbolismo).

A Prosa de Posguerra (Década de 1950)

A editorial Galaxia foi o motor que impulsou esta narrativa, distinguíndose tres tendencias:

• Continuadora do Grupo Nós: Céntrase na evolución social da fidalguía. A obra clave é A xente da Barreira de Ricardo Carvalho Calero.
• Narrativa fantástica: Crea un mundo idealista e ficticio. O seu autor principal é Álvaro Cunqueiro.
• Narrativa realista: Divídese en dúas liñas:
  • Social/Urbana: Situada en cidades e centrada nas clases traballadoras (Eduardo Blanco Amor).
  • Rural: Enfocada en costumes e paisaxes (Ánxel Fole).

Autores fundamentais

Álvaro Cunqueiro

Máximo representante da narrativa fantástica. O seu estilo mestura o real e o marabilloso, empregando recursos da tradición oral como a digresión e as historias encaixadas. Usa o humor e a ironía cun ton lírico e nostálxico.
Obras principais: Merlín e familia, As crónicas do sochantre e Si o vello Simbad volvese ás illas.

Ánxel Fole

O narrador da Galicia rural. Reflicte con detalle costumes, crenzas e a natureza. A súa prosa utiliza un rexistro coloquial e fórmulas da tradición oral.
Obras principais: Á lus do candil, Terra brava e Contos da néboa.

Eduardo Blanco Amor

Cultivou a narrativa socialrealista, centrada nas clases traballadoras e na infancia. Ambientou as súas obras en Ourense, cidade que denomina Auria.
Obras principais: A esmorga, Os biosbardos e Xente ao lonxe.