Literatura Galega: Exilio e Poesía de Posguerra (1936-1976)

Literatura Galega no Exilio

Coa Guerra Civil comeza en Galicia un período de forte represión política. Intelectuais galegos exílianse e fuxen dunha posible execución ou encarceramento. Así, durante os primeiros anos da ditadura, a literatura galega desenvólvese principalmente en América.

Neste contexto, creáronse importantes revistas:

• Correo Literario
• Galicia Emigrante

Luis Seoane

A súa poesía ten un forte compromiso ético coa realidade social e humana de Galicia. Os temas centrais son o exilio, a emigración e o sometemento dos humildes. Usa versos longos de metro libre e sen rima, caracterizados pola repetición de palabras clave.

Obras destacadas:

• Fardel do exiliado
• Na bretema
• A maior abondamento

Lorenzo Varela

A súa poesía está condicionada pola experiencia persoal e pola vivencia de Galicia. Combina a poesía social-realista de denuncia da opresión con composicións de plenitude sensorial centradas na saudade da terra.

Obras destacadas:

• Lonxe
• 4 Poemas para 4 gravados

Poesía de Posguerra (1936-1976)

Neste período, a nosa lírica ofrece un panorama moi heteroxéneo, con múltiples estilos e liñas temáticas, e varias xeracións de autores que ofrecen grandes variedades estilísticas. Chegados os anos 50, e despois de case 15 anos sen apenas libros en galego, xorden as tres promocións principais:

1. A Xeración do 36
2. A Promoción de Enlace
3. A Xeración das Festas Minervais

A Xeración do 36

Os autores desta xeración teñen as seguintes características:

• Naceron entre 1910 e 1920.
• Formáronse baixo a influencia dos homes da Xeración Nós e das vangardas.
• A súa traxectoria vital viuse marcada pola Guerra Civil.
• Seguen tendencias variadas.

Aquilino Iglesias Alvariño

Na obra anterior á guerra, como Señardá e Corazón ao vento, dominan os sonetos de influencia modernista e as pezas incorporadas ao paisaxismo.

Con Cómaros verdes márcase o inicio da poesía galega de posguerra. É unha obra de carácter menos homoxéneo, onde atopamos exemplos do trobadorismo e pezas de verso libre que nos mostran unha visión humanizada da natureza.

Nas últimas obras, destaca De día a día. Sen desaparecer a presenza da paisaxe, aflora a confidencia persoal, o sentimento de desamparo, a soidade e a dor existencial.

Celso Emilio Ferreiro

A súa poesía está dominada polos rexistros cívico, intimista e satírico.

Poeta Cívico e Compromiso Social

Conecta a súa traxectoria coa tradición de Curros Enríquez e Cabanillas, compartindo con eles a visión da poesía como expresión do compromiso coa realidade social e a do poeta como voceiro do seu pobo. Temas como a liberdade e a solidariedade son frecuentes. A súa obra máis coñecida neste rexistro é LONGA NOITE DE PEDRA.

Intimismo e Sátira

O poeta tamén é intimista, e decote sente a necesidade de expresar o seu sentir ante a realidade. Poemas que tratan da guerra, a dor existencial e a soidade retratan este sentimento.

Ademais, é poeta satírico, conectando coa tradición medieval. A sátira e a ironía están presentes en todos os seus libros. Usa a sátira para facer escarnios de persoas ou para a denuncia moral (ex: O Soño Salagado).

O seu estilo caracterízase por:

• Sinxeleza expresiva
• Linguaxe coloquial
• Uso de versos curtos
• Recursos repetitivos