A industrializacion de Galicia sectores
Enviado por Chuletator online y clasificado en Historia
Escrito el en 
gallego con un tamaño de 2,32 KB
Comentario sobre a siderurxia en España no século XIX
A siderurxia foi un dos sectores industriais clave no proceso de industrialización española do século
XIX, xa que permitiu a transformación do ferro e sentou as bases para o desenvolvemento doutras actividades industriais e dos transportes, especialmente o ferrocarril. A súa evolución estivo marcada por importantes cambios xeográficos e por fortes desigualdades rexionais, como se pode observar claramente na táboa de produción siderúrxica.
A orixe da siderurxia atópase nas antigas ferrerías artesanais, que foron evolucionando cara aos altos fornos debido ao aumento da demanda de ferro. Este ferro era necesario tanto para a agricultura como para a industria téxtil e, sobre todo, para a construción do ferrocarril. A siderurxia precisaba grandes cantidades de carbón para alimentar os fornos: primeiro empregouse carbón vexetal, pero máis adiante foi substituído polo carbón mineral. Porén, a hulla asturiana era de baixa calidade, o que condicionou moito o desenvolvemento do sector.
Nun primeiro momento destacaron tres focos siderúrxicos principais: Andalucía, Asturias e Biscaia. A siderurxia andaluza foi a pioneira, especialmente en Málaga, Marbella e Sevilla, onde se instalaron os primeiros altos fornos na década de 1830. Na táboa obsérvase que entre 1861 e 1865 Málaga aínda presenta unha produción importante (12,43 miles de toneladas), semellante á de Asturias e Biscaia. Non obstante, os elevados custos de produción, provocados pola necesidade de importar carbón, fixeron que esta siderurxia entrase en crise. Isto reflíctese claramente na táboa, xa que a produción malagueña descende progresivamente ata desaparecer a partir de 1886, cando aparece xa con valor cero.
Co declive andaluz, a siderurxia asturiana tomou o relevo a partir de mediados do século XIX. Asturias contaba con carbón propio e con novos altos fornos situados preto das concas mineiras de Mieres e Langreo. Na táboa vese un crecemento constante da súa produción: pasa de 13,17 miles de toneladas en 1861-1865 a máis de 40 en 1881-1885 e continúa aumentando ata superar as 60 a comezos do século XX. A pesar deste crecemento, a siderurxia asturiana