Indukzio Elektromagnetikoa: Faraday eta Lenz-en Legeak

Indukzio elektromagnetikoa

Indukzio elektromagnetikoa zirkuitua zeharkatzen duten indukzio magnetikoaren lerroen kopurua aldatzean zirkuituan sortzen den korronte elektrikoa da.

Fluxu magnetikoa

Faraday-k era kualitatiboan azaldu zuen indukzio elektromagnetikoa deritzon fenomenoa. Prozesu fisiko hori azaltzen duen lege matematikoari Faraday-ren legea deritzo, eta fluxu magnetikoa deritzon magnitudearen bidez adierazten da.

• Gainazal batean zeharreko fluxu magnetikoa (ϕ) gainazal hori zeharkatzen duten indukzio-lerroen kopurua adierazten duen neurri bat da.
• SI unitatea Weber (Wb) da.
• Eremu uniformea eta gainazala laua direnean, adierazpena honakoa da: Φ = B · S · cos α.

Lenz-en legea

Faraday-ren saiakuntzetatik ondoriozta daitekeenez, zirkuitu batean induzituriko korronte elektrikoa zirkuituan zeharreko fluxu magnetikoaren aldakuntzaren ondorioz sortzen da. Induzituriko korrontearen noranzkoa, korronte hori sorrarazten duen kausaren aurka egiteari dagokiona da.

Faraday-ren legea

Indukzio elektromagnetikoa lege matematiko baten bidez formula daiteke:

Zirkuitu bateko indar elektroeragile induzitua, zirkuitu horretan sortzen den fluxu magnetikoaren aldaketaren abiaduraren berdina da, zeinuz aldatuta: ε = -dΦ/dt.

Alternadorea: Sorgailu elektrikoa

Energia mota jakin bat energia elektriko bihurtzen duen edozein dispositibori sorgailu elektrikoa deritzo:

• Dinamoa: Korronte elektriko jarraitua sortzen duen sorgailua.
• Alternadorea: Korronte alternoa sortzen duen sorgailua.

Alternadorearen funtzionamendua

Alternadorea iman iraunkorrek sorturiko B eremu magnetiko uniforme batean, era mekanikoan ω abiadura angeluar konstantean birarazten den espira lau bat da. Espira eremu magnetikoan biraka dabilen bitartean, espirako fluxu magnetikoa aldatuz doa eta, beraz, indar elektroeragile bat (ε) induzitzen da espiran; horrek kanpo-zirkuituan korronte elektrikoa zirkularazten du. Korrontearen intentsitatea Ohm-en legeaz kalkulatzen da: I = ε/R.