¿Qué poemario inaugura el Rexurdimento Pleno?

Cantares Gallegos (1863) de Rosalía de Castro es el poemario con el que se inaugura el Rexurdimento Pleno. Está formado por un prólogo y 36 poemas.

¿Cuál es el ideal de progreso de Curros Enríquez?

Para Curros, el progreso (técnico, cultural y agrario) es cultura, y la cultura hace libres a las personas. Veía el tren y las carreteras como medios de riqueza para Galicia.

Rosalía de Castro, Curros Enríquez y Eduardo Pondal: poesía del Rexurdimento

Resumen

El texto presenta a tres autores clave del Rexurdimento gallego: Rosalía de Castro, con su poesía costumista en Cantares Gallegos y más intimista en Follas Novas; Manuel Curros Enríquez, con una poesía social y de denuncia; y Eduardo Pondal, cuya obra recrea una Idade de Ouro celta de intención patriótica. Se explican temas, rasgos de estilo y obras destacadas de cada uno.

Puntos clave

Cantares Gallegos (1863) inaugura el Rexurdimento Pleno y consta de un prólogo y 36 poemas.
Rosalía de Castro exalta el país y los costumes galegos y dignifica la lengua gallega.
Follas Novas (1880) es una poesía más metafísica e intimista, tratando la muerte, el amor, la angustia y el papel de la mujer.
Curros Enríquez concibe la poesía como arma de denuncia social al servicio del pueblo.
Para Curros, el progreso técnico y cultural es fuente de libertad y riqueza para Galicia.
Eduardo Pondal pretende recrear una Idade de Ouro gallega a partir del mito celta, con clara intención patriótica.

Ponte a prueba

Rosalía de Castro

A poesía de Rosalía de Castro é, fundamentalmente, costumista. Cantares Gallegos (1863) é o poemario co cal inaugura o Rexurdimento Pleno. Está formado por un prólogo, no cal a autora expresa os motivos que a levaron a escribir ese libro en galego, e 36 poemas.

Ten unha estrutura circular: no primeiro poema aparece unha nena expresando o seu desexo de cantar e, no último, volve a aparecer declarando que puxo todo da súa parte malia os defectos. Trátase dunha poesía sinxela, popular e intimista.

Temas e obxectivos principais

A exaltación do país e dos costumes galegos.
A dignificación do galego, demostrando que é unha lingua tan digna como as outras.
Protesta polo trato do resto de España aos galegos.
Denuncia da situación do pobo.

En conclusión, é unha poesía fácil de ler, máis vendible e menos comprometida; en si, unha poesía máis «politicamente correcta». Por outro lado, atopamos Follas Novas (1880), unha poesía máis metafísica e intimista onde Rosalía fala do papel da muller, o suicidio, o feminismo, o amor, a morte, a dor existencial e a angustia. É unha poesía máis incómoda e difícil de ler.

Curros Enríquez

A poesía de Curros Enríquez é fundamentalmente social ou cívica, é dicir, unha poesía de denuncia. Para el, a poesía é unha arma ao servizo do pobo que serve para denunciar e combater as inxustizas sociais que sofre Galicia nese momento. É unha poesía que ten unha función, non é meramente estética.

O seu ideal é o progreso, porque para el o progreso (técnico, cultural, agrario...) é cultura, e a cultura fainos libres. Falamos dunha época de grande atraso en Galicia: sen tren, sen estradas, sen industria, só curas e supersticións. Para el, o progreso técnico, como o tren, significa riqueza e avances para Galicia.

Foi un poeta cuxa vida e obra están marcadas pola loita e polo compromiso, sempre a favor do progreso, da liberdade, da república e do galeguismo.

Obras destacadas

O maio
Aos mozos
A fouce do avó
Aires da miña terra
O Divino Sainete

Estilo

Antítese: O día e a noite, pero domina o hipérbaton.
Sinxeleza expresiva: Domina a mensaxe.
Gran versificador: Aínda que non innova.
Divinización dos elementos comúns: Comparación do divino co común.

Eduardo Pondal

A finalidade da súa obra é recrear unha Idade de Ouro para Galicia a partir do mito celta. É unha poesía de clara intención patriótica.