Evolución Artística y Etapas Creativas de Francisco de Goya

Francisco de Goya: Trayectoria y Evolución Artística

Francisco de Goya (1746-1828) naceu en Fuendetodos (Zaragoza). Formouse como pintor barroco serodio e do Rococó, pero posteriormente evolucionou cara a outros estilos. Por iso, distinguimos varias etapas:

1. Inicios y formación (1763-1774)

Dende 1763 a 1774 proba sorte en Madrid en concursos da Academia de Bellas Artes de San Fernando, sen éxito. Nesta época pinta cadros relixiosos en Zaragoza e tamén viaxa a Italia.

2. El ascenso en la Corte (1774-1789)

Cásase con Josefa Bayeu, irmá de Francisco Bayeu, aragonés e importante pintor con presenza na Corte. O ascenso de Goya na Corte prodúcese cando comeza a traballar na Real Fábrica de Tapices, pintando cartóns. Destaca como pintor costumista cun estilo de influencia Rococó, onde pintou o ambiente, os tipos, as paisaxes e as escenas cotiás das clases populares cunha visión alegre e optimista. En 1780 é nomeado académico da Real Academia de Bellas Artes.

3. Pintor de Cámara (1789)

En 1789 convértese en pintor de cámara de Carlos IV, cargo que seguirá ostentando con José Bonaparte e con Fernando VII. Nestes anos frecuenta ambientes aristócratas, escritores, ilustrados e xentes do teatro, para os que fai numerosos retratos.

4. Primera crisis y madurez (1792-1808)

En 1792 sofre unha enfermidade que lle deixa como consecuencia a xordeira. Goya comeza a illarse do mundo e a concentrarse en si mesmo. O cambio de século constitúe en Goya un momento de crise, xa que vive a contradición de seguir mantendo a súa brillante posición na Corte mentres conserva a simpatía e amizade polos liberais e reformistas. É o momento no que realiza Os caprichos, bo exemplo desta contradición.

5. La Guerra de la Independencia (1808-1814)

A Guerra da Independencia (Desastres da guerra) e a posterior volta de Fernando VII non comprometen a situación material de Goya, pero levan ao seu extremo a crise espiritual do pintor debido ao impacto da guerra e a decepción polo retorno do absolutismo. Nos encargos oficiais pinta as consecuencias da contenda: A carga dos mamelucos, Os fusilamentos do 3 de maio... Consolídase un estilo romántico.

6. La Quinta del Sordo (1819-1823)

Segunda gran crise. Unha nova enfermidade agrava o seu illamento. Reclúese na “Quinta do Xordo”, onde fai a súa obra máis dramática: Pinturas negras e Disparates. É considerado precursor das vangardas contemporáneas (expresionismo...).

7. Exilio y últimos años (1823-1828)

Emigra a Burdeos, regresando a España só para breves estancias. En 1828 morre en Burdeos aos 82 anos.