Escola Mallorquina: Miquel Forteza e Guillem Colom

Autores da Escola Mallorquina

Tamén se poden incluír outros como Andreu Caimari, Bartomeu Barceló, Bartomeu Guasp, Antoni Pons, Jeroni Pons, Francesc Sureda i Blanes, Bartomeu Forteza, Bartomeu Torres, Maria Verger e Rafel Ginard Bauçà.

Miquel Forteza

Miquel Forteza (Palma, 1888 — 1969) Treballava d'enxeñeiro de camiños, mais dedicouse por afeción ao cultivo literario: teatro, ensaio, xornalismo e poesía, onde destacou especialmente. Foi membro fundador e primeiro presidente da Obra Cultural Balear (1962).

Deuse a coñecer en 1919 co poemario L'estela, que sería corrixido e ampliat en L'íntim recer (1935). Máis tarde, publicou Ressons (1951).

Sen saír dos cánones da Escola Mallorquina, protagoniza unha renovación temática. Así, relacionando a vocación de enxeñeiro e a de poeta, introduce elementos propios da súa profesión (pontes, estradas, ferrocarril, etc.) de tal maneira que os integra dentro da paisaxe mallorquina, outorgándolle un aire de modernidade.

Igual ca o resto de membros da Escola, foi un bo tradutor; como ensaísta, publicou unha obra historiográfica, Els descendents dels jueus conversos de Mallorca (1966). Postumamente, en 1998, publicouse un libro de memorias Del meu temps.

Guillem Colom

Guillem Colom (Sóller, 1890 — Palma, 1979) Doutor en Filosofía e Letras, era un bo coñecedor da obra de Ramon Llull e tiña unha posición económica solvente que lle permitía dedicarse á literatura. Foi poeta, tradutor, ensaísta e dramaturo.

A súa obra poética é abundante e divídese en dúas etapas polas circunstancias históricas. De antes da Guerra Civil son as obras Iuvenilia (1918), L’amor de les tres taronges i altres poemes (1925), De l'alba al migdia (1929) e o poema épico Àguiles (1920).

Despois dun período de silencio publica Cançons de la terra (1947), Ofrena mística (1949), Terra endins, o poema épico El comte Mal (1950), Pedrís al sol (1956), Primavera d'hivern (1969), La cendra dels talaiots e Oda a Pollentia (1970), L'agonia del camp i Oda a la ciutat (1972).

Destaca o aspecto formal (versificación variada) e lingüístico (riqueza da linguaxe e expresividade das descricións). Pódese considerar unha poesía neorromántica pola sensibilidade e a predilección polos temas épicos. A paisaxe do pobo natal, Sóller, é un motivo recorrente na súa obra.

Foi o último representante da Escola Mallorquina e deán dos escritores mallorquinos.

Biografía e obra de Guillem Colom

Guillem Colom (Sóller, 1890 — Palma, 1979) Doutor en Filosofía e Letras, era un bo coñecedor da obra de Ramon Llull e tiña unha posición económica solvente que lle permitía dedicarse á literatura. Foi poeta, tradutor, ensaísta e dramaturo.

A súa obra poética é abundante e divídese en dúas etapas polas