Eneida: la caiguda de Troia i la fugida d'Eneas

Caiguda de Troia i fugida d'Eneas

In decimo anno troiani belli, Graeci (qui virtute viribusque suis iam non confidebant) ad dolum confugerunt: fugam simulaverunt et haud procul a Troia classem latuerunt.

Sed ante equum ligneum in quo optimum quemque Graecorum principum incluserant, tantae magnitudinis ut portae urbis eum accipere non poterant, in agro troiano reliquerunt.

Tum Troiani, alii perfidi Sinonis mendaciorum causa in fraudem impulsi, alii Hectoris Laocoontis eiusque liberorum morte perterriti, equum in urbem arce statuere.

Illa nocte Graeci latebras suas reliquerunt et cum Sinone principes in equi ligni utero inclusi, liberati atque cuncti, excubias trucidarent, per eam partem muri quam Troiani ad equum introduxerant, diruerant, urbem invaserunt.

Dum Graeci Troiae oppugnationem excidiumque incipiunt.

Troianus princeps, Aeneas, vir praeclarus et mente pietate, domi tranquillus dormiebat. […]

Ex incendio deos patrios alterumque urbis ignem eripiat, per maria ad Italiam naviget atque novam urbem, quae Troiano generi alterna sede sit, ibi condat.

Ut primum Hectoris umbra evanuit, Aeneas armorum strepitum audire et de domus tecto incendia videre potuit. Ille tamen honestam mortem turpi fugae praeferens primum arma cepit et hostes oppugnavit, sed, cum iam nullam spem salutis esse sentiret, sacra patria Anchisae patri committit et cum eo, Ascanio filio Creusa uxore, per vias hostium periculorumque plenas fugam cepit.