A Xenealoxía da Moral en Nietzsche: Crítica, Vontade de Poder e Transvaloración

A Xenealoxía da Moral en Nietzsche: Crítica e Transvaloración dos Valores

Nietzsche entende a verdade como aspiración desinteresada do home a coñecer a esencia ou a idea que constitúe a cousa sensible.

O Método Xenealóxico e a Crítica aos Valores Tradicionais

Co método xenealóxico, Nietzsche busca desprenderse dos significados que a tradición lle impuxo ás cousas (costumes, normas...), desvelando como foron xurdindo ao longo da historia. Non hai verdades, pero hai **valores**. Comeza así o seu labor xenealóxico, unha investigación etimolóxica e histórica sobre a evolución dos conceptos morais.

A crítica nietzscheana diríxese a denunciar, mesmo violentamente, a presenza de intereses contrarios á vida, contrarios ao libre desenvolvemento, agochados en discursos que se presentan como o cristianismo.

Constantes da Filosofía Crítica Nietzscheana

Na súa filosofía crítica, Nietzsche adopta sempre as mesmas constantes:

• Método: A **xenealoxía dos valores**.
• Diagnóstico: O **predominio do instinto negador da vida** e o **nihilismo** como consecuencia.
• Inimigo: O **cristianismo**.

Hermenéutica, Vontade de Poder e Xuízo Moral

Coa **Xenealoxía**, Nietzsche inverte a significación clásica da orixe. A orixe coincide co movemento que conduce as cousas ao seu acontecer na realidade, asignándolles un sentido. A **hermenéutica** oponse ao positivismo: non hai feitos, senón **interpretacións**. As cousas son fenómenos que necesitan ser descifrados en función das regras, cunha filoloxía correcta: non hai fenómenos morais, só interpretacións morais dos fenómenos.

A pregunta que se fai é que orixe teñen o ben e o mal, xa que o que se considera bo poida ser realmente malo. Nietzsche pretende interpretar a formación de valores como realización de determinadas finalidades e ademais está convencido de que as fontes verdadeiras da moralidade son **extraracionais**.

Todo organismo vivo ten o instinto que guía as accións do home. O valor do xuízo moral medirase pola influencia que ten sobre a vida:

• Se aumenta a vida, é **bo**.
• Se a diminúe, **malo**.

A **Vontade de Poder** é anterior á construción dos valores do ben e do mal.

A Orixe Aristocrática dos Valores

A produción dos valores só pode entenderse dende a **Vontade de Poder**, xa que sobre ela xurdiron o 'bo' e o 'ben' das palabras que designaban os poderosos. O poderoso crea os seus valores na acción: é bo o que el fai, porque el o fai.

A Rebelión dos Escravos e a Moral Cristiá

A significación moral de 'bo' e 'malvado', contraposta ás anteriores, virá da **transmutación dos valores** a partir da **rebelión dos escravos**. Estes, que eran considerados malos, chamábanse a si mesmos bos e denominaban aos señores como malvados.

O método xenealóxico mostra que os débiles, resentidos, envexan o poder dos fortes. Conseguiron reformular a súa inferioridade como virtude, promovendo unha **moral de escravos**, realizada no **cristianismo**. Chegouse ao punto de que o forte se avergoñaba do exercicio mesmo da súa forza e o débil era o predilecto do señor. A moral cristiá nace do **resentimento** dos débiles cara aos fortes, negando a vida que ascende.

A Transvaloración Nietzscheana

Fronte á moralidade cristiá decadente, Nietzsche propón unha **transvaloración dos valores** que sería a súa renaturalización. A lei da natureza é a **lei da forza**. Todo na natureza quere ser máis.

A moral do home san é a **moral do home forte**, a moral de carácter **aristocrático** que identifica 'bo' con 'poderoso', e para a cal non todos os homes son iguais, senón que hai unha **orde xerárquica** no desenvolvemento de tales impulsos.