Renovación teatral en català: da postguerra aos anos 70

Magisterio2,89 KB

Co réxime franquista, o teatro en català estivo prohibido e, por tanto, viviu desconectado do teatro europeo e norteamericano. Non será ata 1946 que a censura permitirá representacións vinculadas ao teatro popular ou relixioso.

Nos anos 50 e principios dos 60, a renovación teatral chega de la man de colectivos culturais como a Agrupació Dramàtica de Barcelona (1955) ou a Escola d'Art Dramàtic Adrià Gual (1960), que consideraban o teatro como un instrumento de loita social e política. Ao mesmo tempo, autores como Joan Brossa cultivan un teatro máis surrealista e Manuel de Pedrolo un teatro cunha temática de liberdade.

Cambio na concepción escénica dos anos 60 e 70

A finais dos 60 e comezos dos 70 prodúcese un cambio na concepción escénica no que o autor pasa a ser un home de teatro: autor creativo, intérprete e director. Tende a dominar os grandes "montaxes" e nacen compañías como Els Joglars, Els Comediants, Dagoll-Dagom e o Teatre Lliure.

O teatro en València

En València reivindícase a necesidade dun teatro actual coa incorporación de autores clásicos e contemporáneos universais e a normalización da lingua. Destacan autores como os irmáns Rodolf e Josep Lluís Sirera, e os grupos teatrais Carnestoltes, o grupo Pluja e Manuel Molins.

Características básicas da escritura teatral actual

A partir de 1975 e durante preto de dez anos, o traballo e a función do autor teatral diluíronse na construción espectacular colectiva. Os máis importantes foron Els Joglars e La Fura dels Baus. Non obstante, a pesar do descrédito do teatro de texto, nos anos noventa en València aparecen novos dramaturgos como Carles Alberola (Mandíbula afilada, 1997; Spot, 2002), Roberto García ou Pasqual Alapont, que configuran os personaxes, explotan os acontecementos e dosifican os efectos teatrais para que o espectador (ou o lector) poida anticiparse á actuación proxectando as súas propias hipóteses.

En Cataluña hai, por un lado, unha dramaturxia que analiza a realidade con ironía e humor, que combina a experimentación formal e a comicidade, tendencia capitaneada por Sergi Belbel. Por outro, unha dramaturxia na que o diálogo se fragmenta, se repite e se enche de dúbidas, silencios, omisións e interrogantes. É unha teatralidade pouco interesada nos problemas da actualidade, centrada nos conflitos individuais máis que nos colectivos.

Doutra banda, o "teatro da irritación", que consiste en increpar ao público e incomodalo, con o fin de provocar algunha reacción.

Descargar

PDF Word HTML