Ramón Cabanillas: O Poeta do Agrarismo e a Reivindicación Galega

Contexto e Localización da Obra

O poema pertence a Ramón Cabanillas, coñecido como o “poeta da raza”, unha das figuras máis importantes da literatura galega das primeiras décadas do século XX. Considerado o poeta do galeguismo, Cabanillas actúa como ponte entre o Rexurdimento —representado por Rosalía de Castro e Curros Enríquez— e as correntes modernistas e vangardistas que se desenvolveron nos anos vinte.

Foi un autor profundamente comprometido coa defensa da lingua, da cultura e da identidade galegas, e tamén coa realidade social do seu tempo, marcada polo agrarismo, é dicir, a loita dos labregos contra a inxustiza e o abuso dos foros. A súa obra combina, polo tanto, unha firme mensaxe reivindicativa e social cunha linguaxe culta, coidada e renovadora, influída polas tendencias modernistas.

Este espírito reflíctese claramente no libro Da terra asoballada, do que forma parte o poema. Nel destaca a poesía lírica cívica e social de Cabanillas, que une tradición e modernidade para expresar o seu compromiso co pobo galego e coa defensa da súa dignidade, liberdade e identidade nacional.

Tema Principal

O tema principal do poema é a denuncia da inxustiza social e da opresión que sofre o campesiñado galego, xunto coa reivindicación da liberdade, da dignidade e da identidade de Galicia. O poema reflicte a esperanza nun futuro mellor para o pobo galego, que debe erguerse contra o sometemento e recuperar o orgullo da súa terra e da súa lingua.

Resumo

No poema, Cabanillas expresa o seu compromiso coa causa galeguista e agrarista, dando voz aos labregos que sofren a opresión e reclamando xustiza e liberdade para Galicia. Empregando unha linguaxe coidada e solemne, combina a tradición da poesía social con elementos modernistas. A obra transmite unha mensaxe de esperanza e de fe nun futuro no que o pobo galego acade a súa dignidade e independencia cultural.

O Autor: Ramón Cabanillas

Ramón Cabanillas foi o gran poeta galego da súa época, representante do galeguismo e do agrarismo, que combinou tradición e renovación ao mesturar poesía cívica con formas modernistas.

A súa obra divídese en dúas grandes vertentes: a poesía lírica e a poesía narrativa.

Poesía Lírica

Na súa poesía lírica, destacan tres grandes liñas temáticas:

• Poesía intimista: Influída por Rosalía de Castro, presenta un ton persoal e emotivo.
• Poesía cívica e social: De carácter combativo e comprometido co agrarismo e o galeguismo, segue a estela de Curros Enríquez e Rosalía.
• Poesía costumista: Retrata a vida popular pero cun estilo modernista e con humor, afastándose dos tópicos aldeáns tradicionais.

Entre as súas obras líricas máis importantes atópanse No desterro, Vento mareiro, Da terra asoballada, A rosa de cen follas e Da miña zanfona.

Poesía Narrativa

Na poesía narrativa, a súa obra cume é Na noite estrelecida (1926), composta por tres poemas (A espada Escalibur, O cabaleiro do Santo Grial e O soño do rei Artur), onde adapta as lendas artúricas ao contexto galego para transmitir unha mensaxe nacionalista.

Estilo e Linguaxe

A nivel formal, Cabanillas emprega unha linguaxe coidada e culta, con versos longos e un estilo rico e solemne. En conxunto, a súa figura foi clave para elevar a poesía galega á súa madurez, unindo maxistralmente tradición e modernidade.