Quim Monzò: Narrativa, Literatura Periodística e Literatura Catalana
Quim Monzò e os gêneros menores
Quim Monzò é prodigioso nos gêneros menores, como os contos e a literatura periodística, e as súas novelas afástanse da convencionalidade.
As primeiras novelas
As súas primeiras novelas seguen a tendencia estética da Generación dos 70. Destacan obras como Benzima i Olivetti, Molineux, Chaffoteaux et Maury.
O autor foi evolucionando cara a unha máxima elisión de elementos superfluos, aínda que en todas notamos unha certa provocación e un alto dominio da técnica narrativa. Algúns exemplos son Self-service ou Uff, va dir ell.
A literatura periodística
Polo que respecta á literatura periodística, as súas columnas son un testemuño das dúas últimas décadas (os Xogos Olímpicos, Telefónica...). Destaca o recop ilatorio Tot és mentida.
Recursos estilísticos
Utiliza os incisos entre parénteses como mecanismo de ironía e refracción da voz, e os interrogantes como mecanismo de asedio aos feitos.
En ambos xéneros, Monzò analiza as imaxes que nos facemos da cidade e do país, das relacións de parella e de nós mesmos. Os temas principais son os tópicos e as mentiras que rodean a vida cotiá.
A literatura catalá durante a postguerra
Durante a postguerra, o uso do catalán foi prohibido, e a literatura quedou reducida ao ámbito clandestino. Podemos diferenciar tres etapas ata finais dos 70.
Postguerra inmediata (1939-1945)
As publicacións en catalán foron retomadas. Tratouse de representar a patria aniquilada. Destacan revistas como Lletres e autores postsimbolistas como J. Carner ou Carles Riba.
Segunda etapa (1945-1959)
Apareceu unha literatura máis realista. Destaca a existencia de revistas como Ariel. Podemos citar, ademais, a Carles Salvador dentro dun modelo estético conservador e a V. A. Estellés dentro do estilo máis simbolista.
Terceira etapa (1959-1970)
Predomina a poesía social e a realista, con antoloxías como Poesia Catalana del segle XX. A finais dos 60 o realismo entrou en crise, pero aínda tivo obras como La fàbrica. Nace a Generación dos 70, con autores como Josep Piera.
Nos anos 70, a poesía será moi heteroxénea, e reivindicarase o idioma como ferramenta de investigación.