A Poesía de Vangarda en Galicia: Movementos, Autores e Legado Literario

As vangardas son correntes e movementos que xurdiron nas primeiras décadas do século XX, propoñendo unha ruptura coa tradición e as convencións estéticas vixentes. Defendían o seu ideario estético mediante manifestos e estaban condicionadas polos acontecementos históricos e sociais da época, como a Revolución Rusa ou a Primeira Guerra Mundial.

Características e Ismos da Vangarda Europea

As vangardas conforman un grupo heteroxéneo de diversas correntes ou "ismos" que comparten características comúns:

• Liberdade creativa: Rexeitamento das normas establecidas.
• Actitude antirrealista: Manifestada na distorsión da realidade.
• Actitude antirromántica: Rexeitamento do sentimentalismo.
• Renovación da linguaxe: Ruptura coa orde sintáctica e lóxica.
• Defensa da arte pola arte: Renuncia a calquera finalidade exterior ao propio discurso artístico.

Algúns dos ismos máis destacados en Europa foron:

• Futurismo: Contrario á tradición e á moral, renova os temas louvando os avances técnicos e industriais.
• Cubismo: Descompón a realidade en formas xeométricas.
• Dadaísmo: Reflicte o estado de ánimo posterior á Gran Guerra, caracterizado pola irracionalidade e o absurdo.
• Surrealismo: Fundamentado nas teorías da psicanálise de Freud, baséase no fluxo libre do inconsciente.

A Vangarda na Literatura Galega

En Galicia, as correntes vangardistas influíron nos autores galegos e modernizaron a literatura nunha época de esplendor, grazas ao labor de dignificación da nosa lingua levado a cabo por entidades como as Irmandades da Fala ou a Xeración Nós. Estas, ademais, crearon un ambiente propicio ás novas vangardas procedentes de Europa, difundidas a través de escritores como Vicente Risco ou Castelao.

Así mesmo, xurdiron revistas que defenderon esta nova corrente, como Yunque, Cristal ou Ronsel. O proceso vangardista culminou coa sinatura de Máis alá en 1922, levada a cabo por Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro, onde se demandaba unha nova literatura e se criticaban os modelos antigos.

Ismos e Xeracións Literarias Galegas

Dentro da literatura galega, os ismos máis notables son:

• Creacionismo: Baseado nunha poesía composta de imaxes en libre asociación.
• Hilozoísmo: Atribúese á materia e aos seres inanimados unha vida propia.
• Neotrobadorismo: Imitación das cantigas de amigo e amor medievais.

Tamén se contan varias xeracións literarias que desenvolveron esta corrente de renovación artística e literaria:

• Xeración Nós: Formada por escritores da década dos oitenta do século XIX (por exemplo, Risco, Otero Pedrayo).
• Xeración de 1925: Á que pertencen autores nados entre 1895 e 1909 (por exemplo, Eduardo Blanco Amor).
• Xeración de 1936: Configurada polos escritores nados entre 1910 e 1920, entre os que destaca Álvaro Cunqueiro.