Poesía Galega do Século XX: Promoción de Enlace e Xeración das Festas Minervais

Introdución á Poesía Galega do Século XX: Xeracións Literarias Clave

Na poesía galega do período 1950-1950 podemos diferenciar dúas xeracións de autores con características ben diferenciadas. Así, por unha banda, debemos falar da Promoción de Enlace e, por outra banda, da Xeración das Festas Minervais ou Xeración dos 50. A continuación, falaremos de cada unha delas, especificando tanto as súas características como os seus principais representantes.

A Promoción de Enlace

Características

• Forman esta xeración un grupo de escritores nacidos na década de 1920 que padeceron directamente a Guerra Civil.
• Son autodidactas e reflicten na súa poesía o clima de angustia propiciado pola Guerra.

Representantes

• ANTONIO TOVAR: Dentro da súa produción poética podemos salientar obras como Arredores, Non, Berros en Voz Baixa, A Nada Destemida.
• MANUEL CUÑA NOVAS: A súa obra máis salientable é [Obra non especificada no orixinal].
• LUZ POZO GARZA: Dentro da súa produción poética podemos salientar Códice Calixtino, Concerto de Outono, Vida Secreta de Rosalía, As Arpas de Iwerddon.

A Xeración das Festas Minervais (Xeración dos 50)

Características

• Non viviron directamente a Guerra Civil.
• Son universitarios e participaron nas Festas Minervais –concurso literario organizado pola USC que premiaba obras poéticas e narrativas en galego–.
• Senten grande interese pola cultura europea da época e toman conciencia crítica coa realidade española do momento.
• Boa parte deles, durante a súa estancia en Madrid, fundaron o grupo Brais Pinto e crearon unha colección literaria co mesmo nome.

Evolución Poética

A Xeración dos 50 protagonizou unha fonda renovación temática e formal, se ben cada un dos seus membros seguiu unha traxectoria poética propia.

Podemos establecer dúas épocas que marcan dúas tendencias ben diferenciadas:

• Poesía dos anos 50: Nela apréciase unha profunda influencia das ideas existencialistas e do absurdo. Trátase, por tanto, dunha poesía de desarraigo e angustia, que recibe o nome de “Escola da Tebra”.
• Poesía dos anos 60: Pola contra, esta poesía evolucionou cara a unha poesía social e denunciadora da falta de liberdade. É patente aquí a influencia de Longa Noite de Pedra de Celso Emilio Ferreiro, publicada en 1962.

Principais Representantes

• UXÍO NOVONEYRA

  Naceu en terras do Courel e marchou a Madrid aos 19 anos; alí colaborou co grupo Brais Pinto. Na súa poesía destacamos dúas vertentes:

  • A paisaxística: Nela expresa a soidade da persoa en contacto coa natureza agreste da súa terra natal. Obras representativas: Os Eidos, Elexías do Courel e Outros Poemas.
  • Poesía social: De carácter político e reivindicativo, recollida en obras como: Do Courel a Compostela, Poemas Caligráficos. Tamén cultivou a poesía amorosa en Muller pra Lonxe.

• AVILÉS DE TARAMANCOS

  Viviu entre Coruña e Colombia. A súa é unha poesía vitalista, chea de imaxes que remiten á unión do poeta coa natureza. Entre as súas obras podemos salientar: O Tempo no Espello, Cantos Caucanos, As Torres no Ar, Última Fuxida.

• MANUEL MARÍA

  A súa poesía vai dende unha etapa na que predomina un ton intimista e desacougado con obras como Advento, Terra Chá ata unha poesía de carácter reivindicativo e social como a que aparece en Documentos Persoais.

• BERNARDINO GRAÑA

  Escribiu teatro e narrativa, a maior parte encadrada dentro da literatura infantil, pero foi na poesía onde desenvolveu a súa obra principal. Entre as súas obras máis representativas podemos salientar: Profecía do Mar, Non Vexo Vigo nin Cangas, entre outras.

• XOHANA TORRES

  É a principal voz feminina dentro da xeración; entre as súas obras poéticas podemos salientar: Do Sulco, Estacións ao Mar e Tempo de Ría. Cómpre salientar a súa novela Adeus María.

• Outras Voces Destacadas

  • X.L. Méndez Ferrín coa súa obra Con Pólvora e Magnolias.
  • Salvador García Bodaño, con Ao Pé de Cada Hora.
  • Arcadio López Casanova, con Mesteres.
  • Xosé Luís Franco Grande, con Entre o Si e o Non.