Poesía e ensaio en catalán: tendencias e autores do século XX

Poesía e ensaio en catalán no século XX

Entre a fin dos anos quarenta e o comezo dos cincuenta, Riba orientou un conxunto de poetas que prolongan a poesía de tradición postsimbolista e o gusto pola expresión culta e o rigor da lingua (poesía pura).

Hai outra corrente, en torno a Foix, que reivindica a ruptura formal e lingüística e o experimentalismo das vangardas.

O debate dos anos sesenta

Nos anos sesenta prodúcese un debate que enfrontou a estética de tradición simbolista co realismo histórico, corrente que concibía a literatura como unha forma de compromiso político e que reivindicaba a participación na loita pola liberación individual e social do ser humano.

Os anos setenta

Nos anos setenta comezaron a publicarse as obras completas de Brossa e redescubriuse a poesía de Foix.

O País Valencià

No País Valencià, o anuncio do cambio marcouno en 1974 a antoloxía Carn Fresca, de Amadeu Fabregat, onde os autores antologados compartían únicamente a ruptura coa tradición anterior do realismo histórico e a vontade de practicar a poesía como unha actividade autónoma.

J.F. Mira

J.F. Mira é autor dunha produción ensaística abundante, constituída basicamente por artigos publicados en diarios e publicacións periódicas. Trátase de artigos que adoitan partir dunha anécdota da vida cotiá, dirixidos ao lector común e redactados cunha linguaxe non especializada ou académica, pero literaria.

Os seus artigos son un produto do columnismo de opinión que Mira practicou cunha gran regularidade. Temas como o nacionalismo, a relación entre a cultura e o poder, a creación e evolución das identidades e dos símbolos que as forman, a importancia das linguas para crear «consciencia colectiva» e a posibilidade de manipular todos estes elementos en beneficio de intereses moi concretos ocupan unha parte considerable dos traballos de Mira.

O eixo xenérico é a complicada cuestión da identidade e todas as consecuencias que se derivan, especialmente o uso político que se fai dela.

Unha parte das grandes virtudes de Mira é demostrar, sempre cun bo punto de escepticismo, que a problemática tan peculiar que valencianos e cataláns temos ao redor da nosa condición nacional non é tan diferente das que padecen moitos outros pobos do mundo.