A poesía catalá contemporánea: Estellés, Espriu e os 70

Apochacións de Vicent Andrés Estellés ao xénero poético

A obra de Vicent Andrés Estellés tivo gran difusión durante os anos 70.

A súa poesía aportou:

• A exposición crua da realidade cotiá onde predominan os temas como a fame, a morte, o sexo ou a miseria da posguerra. Un exemplo desta característica sería Ciutat a cau d'orella.
• Un estilo coloquial propio da poesía realista dos anos 60 en que o poeta se nos mostra como un cronista da realidade que vive e sofre cos demais, como se ve en Llibre de meravelles.

Podemos observar tamén unha certa teatralidade, xa que o autor razoa doado con si mesmo ou con algún suposto interlocutor.

• A narratividad: conta historias da cultura dos pobos.

O clímax da súa carreira literaria é Mural del País Valencià, proxecto de sesenta libros onde domina a alegría e o orgullo de ser valencián.

A obra e vida de Miquel Martí i Pol

Martí i Pol naceu en Roda de Ter, e acadou popularidade entre os novos lectores. A súa obra sinxela, tenra e fresca tivo gran difusión grazas á colaboración de diversos cantautores que musicaron numerosos dos seus poemas.

Hai algúns feitos que marcaron a súa vida. Primeiramente, o lugar onde naceu fíxolle popular. A súa condición obreira fíxolle conectar coa xente pertencente a esta realidade. A consecuencia da esclerose, recibiu empatia e solidaridade de entre os lectores.

Martí i Pol estaba moi comprometido co país e coa xustiza social. Os seus poemas describen a realidade de auténticos "herois" da vida cotiá (obrers, xubilados, etc.).

A evolución poética de Salvador Espriu

A obra poética de Salvador Espriu foi evolucionando cara a unha poesía máis realista desde o existencialismo dos anos 40 e 50.

• Existencialismo: en obras como Les hores o poeta lamenta a morte de seres queridos, e a do país; como en Sinera, ve o país como un lugar desgraciado e absurdo.
• Realismo social: en 1960, o poeta-profeta pide que España se transforme nun lugar onde se poida convivir. Tamén se presenta no Llibre de la Sinera.

As características principais da obra poética de Espriu son:

• A densidade proveniente do mundo antigo faise presente en moitas das súas obras, como por exemplo en Sepharad.
• O poeta mostra unha actitude de compromiso co seu pobo, ao cal pide respecto e tolerancia.
• Predomina a actitude pesimista, atenuada coa ironía e a sátira.
• A recreación mitolóxica úsase coa finalidade de denunciar e moralizar.

En conclusión, a obra poética de Salvador Espriu básase na crítica ao sistema e na defensa dos valores tradicionais.

A poesía a partir dos anos 70

A transición democrática ao final dos anos 60 causou unha crise no realismo e abriu as expectativas ás reivindicacións políticas e sociais.

Foix, Carner, Riba e Gimferrer son referentes para a “Generació dels 70”, onde destacan Maria-Mercè Marçal e Marc Granell.

Os tretos máis destacables da poesía a partir dos anos 70 son:

• Experimentación coa poesía, coa linguaxe e a narración.
• Individualisme.
• Influencias do simbolismo e surrealismo.
• Trencamento co realismo. Actitude lírica e intimista.
• Manifestación do mundo cultural, referencias a outros autores e xogo da literatura dentro da literatura.
• Transgresión moral e ideolóxica, polo mundo prohibido da infancia.
• Actitude de revolta, erotismo, antidogmatismo.
• Incorporación do cinema, cómic, música pop…
• Linguaxe elaborada e rica en imaxes.
• Retorno ao existencialismo e posición escéptica.
• Contemplación elexíaca do pasado persoal e recordo evocador.

A poesía dos anos 80 e 90 continúa con estas características anteriores, cunha acentuación do experimentalismo, tendencia intimista e actitude meditativa como Manuel García.